Forty Guns (1957)

Een Westernpareltje! Krijg steeds meer respect voor Fuller. Fuller bewandelt de westernclichees, maar wijkt daar dan regelmatig plots weer vanaf. Film blijft verrassen en is visueel verbluffend mooi. Hoogtepunt is voor mij een gesprek tussen de twee leads (die zich tot elkaar aangetrokken voelen) dat plots wordt onderbroken door een tornado!.
.... als ik iets niet zag aankomen ... maar het ziet er fantastisch uit. 4* Eerste stem zie ik. De film verdient meer aandacht.

Trouwens een mijlpaal voor me. Mijn 2527e stem!

Tweede stem; halfje hoger. Schitterende Fuller; tot nu toe z'n beste. Vooral de scherpe dialogen vallen op. Erg mooi...

4,5*

Prima western inderdaad. De scherpe dialogen vallen inderdaad op. Die 3 broers deden me wat denken aan Wyat Earp en zijn broers. Stanwyck heeft klasse, maar vind ik overall maar een redelijke actrice.

Ik vond de film alleen wat zwak beginnen, maar dat krijg je laat op de avond, na 20 minuten ging ik ronken.

Jammer van het zwart wit, de hele film zit zo vol detail en pracht, dat kleur beter was geweest in combinatie met het breedbeeld.

3,5*

Misschien brengen ze de ingekleurde versie hier nog wel uit. Ik snap 't niet.

(Bah: ingekleurde still...)

By-the-way, wat weinig stemmen.

IMDB 9/10.

Geweldig innuendo tussen Stanwyck (Jessica) en Sullivan (Griff):

Jessica Drummond: I'm not interested in *you*, Mr. Bonnell. It's your trademark.

[gestures at his gun, purring]

Jessica Drummond: May I feel it?

Griff Bonnell: Uh-uh.

Jessica Drummond: Just curious.

Griff Bonnell: It might go off in your face.

Jessica Drummond: I'll take a chance.

Na herzien:

Weinig cineasten zijn zo goed in het interpreteren van hun eigen werk als wijlen Samuel Fuller. In zijn autobiografie 'A third face' (2002) haalt hij zelfs Petrarca erbij om de seksuele politiek van zijn Western Forty Guns (1957) te analyseren. Volgens de klassieke dichter moet een vrouw zich masculiene eigenschappen aanmeten wil zij een man verleiden. Derhalve is Barbara Stanwyck, een 'helluva gal' in de ogen van Fuller, behoorlijk sterk. Wat betekent: zich eerst stoer gedragen als een vent en daarna smelten als een stukje ijs terwijl zij in een stoffige dorpsstraat haar grote liefde achterna rent.
Forty Guns is een film over seks, macht en geweren. Stanwyck speelt Jessica Drummond, die met behulp van veertig revolverhelden een stadje regeert met ijzeren hand. Dan arriveert Griff Bonnell (Barry Sulllivan), 'gunslinger' van weleer, herboren marshal en aantrekkelijk op de koop toe. Opeens staat haar wereld op zijn kop. Jessica komt terecht in een draaikolk van tegengestelde krachten: enerzijds de verleidelijke Griff, die haar machtspositie in gevaar brengt, anderzijds haar broer Brockie (John Drum- mond), een heethoofd dat Griff niet kan horen of zien. In het uitwerken van het conflict tussen geweld en liefde is de film doorspekt met fallische metaforiek: Jessica vraagt of zij Griffs revolver mag aanraken; een vrouwelijke geweermaker streelt liefdevol over het metaal van een geweer; een man gluurt naar een vrouw door de loop van een geweer. Dat is nou typisch Amerika, schrijf Fuller. Waarom denken mensen dat geweren sexy zijn? Fuller: "Hell if I know." Met zijn film focust hij juist op de waanzin van de geweldsobsessie.

Mbt de dvd (R-1): onverwacht een schitterende transfer. Niet alleen is het zwart-wit beeld vrijwel smetteloos, ook is het in het originele CinemaScope-beeldformaat Kortom, het is een feest om Forty Guns op dvd te zien. (overall: IMDB 9/10.)

Duidelijk een voorbeeld voor veel regisseurs.

Een wilde jongeman loopt woest door het stadje te schieten. Een man van de wet loopt langzaam op hem af. We zien hem praktisch iedere stap zetten. De spanning wordt langzaam opgebouwd. De jongeman wordt steeds zenuwachtiger. De wetsdienaars ogen worden steeds vaker in een extreme close-up genomen. Het lijkt eindeloos te duren, maar de intensiteit wordt steeds sterker. Totdat plosteling, in een korte maar gewelddadige beweging de confrontatie tot een einde komt.

Leone? Nee, Fuller.

Dit moet inderdaad een voorbeeld zijn voor veel latere regisseurs. Forty Guns behoord niet werkelijk tot de bekendste westerns, maar er zit zoveel Leone en Peckinpah in dat ik zeker ben dat deze film door meerdere befaamde regisseurs gezien is. Fullers filmstijl is ook het beste aan Forty Guns. Zijn wilde westen is gewelddadiger dan andere westerns uit die tijd en de beste scènes zijn erg gestileerd, zoals de introductie van de bende van de Forty Guns (eerste pre-creditsscène ooit? Ik kan geen oudere bedenken), een zeer pakkende begrafenisscène en een aantal stevige shoot-outs. Ook een zeldzame western waarin kleur waarschijnlijk niets toegevoegd zou hebben. Schitterend gebruik van zwart-wit.

Helaas noem ik dit nog geen meesterwerk. Stanwyck en Jagger zijn respectievelijk goed en acceptabel, maar de rest van de acteurs zijn echt ondermaats en dit maakt dialoogscènes geregeld gewoon vervelend om naar te kijken. Bovenal weten ze de onderliggende tragedie die Fuller duidelijk voor ogen had niet naar boven te halen. Met name Ericsons wilde schurk wordt gewoon verpest door het matige spel. Eeuwig zonde, want dit had duidelijk een van de beste westerns kunnen zijn.

3,5*

Besteld...

Ik denk dat juist het zwart-wit de film nog mooier maakt. Hierdoor worden sommige beelden bijzonder krachtig. Deze western heeft zo zijn sterke momenten, en dat zijn er best wel veel.

Een western, denk ik, om vaker te zien om al het moois er uit te halen.

Niet alle dialogen vond ik even sterk, ik heb vooral genoten van het visuele.

Geniaal!

Btw, het zwart-wit gegeven past ook hier juist perfect.

En @Pacino88: De eerste 20minuten zijn juist super mooi! Wat heb ik genoten van begin tot einde. Op visueel vlak valt hier niets op aan te merken, de eerste 20 minuten waren voor mij misschien zelfs het best...

Trouwens prachtig monteerwerk doorheen de film, vooral de laatste 20minuten...

Als ik zo'n film zie dan denk ik, man waar zijn ze de laatste 20 jaar toch mee bezig!

Word vervolgd...

De beelden van the forty te paard, het stadje, de tornado, de eettafel in haar huis, de ruimte waar ze allemaal een bad nemen...het ziet er allemaal enorm mooi en sfeervol uit.

Prachtige cinematografie. Het shot, genomen door de loop van het pistool is trouwens ook prachtig en kwam verrassend aan... Ook de sluwheid van de vijand en de daarover staande intelligentie van de helden, alles zit zo mooi in mekaar... Alleen al het gegeven dat een vrouw de bende voorttrekt is al geweldig!

Neem daar nog uitstekende acteerprestaties, een aangename soundtrack, de nodige spanning en de perfectie kwa cinematografie en je hebt voor mij zeker en vast een topper.

Los één van de betere westerns die ik heb gezien en dat zijn er sinds mijn aankomst hier op moviemeter ondertussen toch wel al wat .

Afwachten of het een 5* word na mijn 2de kijkbeurt.

Voortreffelijke western met vooruitstrevende cameravoering en mooie zwart-wit cinematografie. Beste shot is de rouwende weduwe met zingende broer, maar er is meer moois te ontdekken wat hier al op MM benoemd is. Sullivan is charismatisch als Bonnell die letterlijk wegloopt met een ijzersterke scene aan het begin van de film. Na het zien van deze film weet ik weer waarom ik dit genre zo geweldig vind.

4*

Gelukkig dat ik deze weer terug heb,want niemand loopt zoals Bonnel ,lijkt me heerlijk in zoo'n waston met een leuk melodietje erbij,deze kun je gerust herzien neemt in power niks af,

Prachtig zwart wit breedbeeld,,indruk wekkend begin zij op dat witte paard, de rest erachter recht op de paarden koets af, ik zou hem niet ingekleurd willen hebben.

Top western

Ik snap niets van al die lovende kritieken, zelden zo'n saaie western gezien met zulke karakterloze en nietszeggende types. Totaal sfeerloos en 0,0 chemie tussen de acteurs, deze film moet het dan ook niet hebben van het verhaal en de acteurs maar meer van het visuele en het camerawerk wat wel vooruistrevend was.

Deze iets oudere westerns,ik was 15 jaar hebben iets met emotie te maken,van toen in de tijd terug,en dat is lastig uit te leggen, zoo'n binding is ook heel apart voor de oudere fans.

En ik zou het niet willen missen.

Film wordt steeds beter na vaker kijken, dialogen en camerawerk! Die zanger/muzikant gaat echter wel wat irriteren.

In de Hebios te Heer (Maastricht),

In die tijd was ik leerling schilder, en via dia's werden de platen geschildert,op 2 bij 2meter,aan deze heb ik nog meegewerkt,

in de Palace,waren de platen 4,5 bij 2meter,in de Royal waren de grootste, de gehele pui 9-2 meter en moest in 2 fazen, in de Lux en de Mabi werden de zelfde platen gebruikt als de Hebios.

Aan 1plaat werdt met 3 man gewerkt ,werkduur ogv 2uur, na droging moest ik de laatste plestiek laag aanbrengen

En dit is de binding die ik heb met oudere westerns(aleen Amerikaanse.) goed he!

Nadien heb ikeen schilders bedrijf gerund tot mijn 62 jaar .

Moet nog even iets leuks bij vertellen.

Ik was er vroeger ook al snel bij voor een nieuwe film te zien, namelijks'morgens werden de nieuwste filmen, proefgedraaid en gekontroleerd , en dan moesten wij bij het plaatsen van de plaaten , zorgen dat we ze klaar hadden , en dan gingen wij zogenaamd schaften, in de logé daar mocht je in die tijd ook nog roken.

En nu ben ik blij met internet want de film,True Grit had ik in december al gezien (overrgins niet mijn prent) zo nu mijn pincode nog en weet je alles.haha.

Overigins die Frankie Laine heeft ook eens gespeeld in een western, weet jij er iets van?

De obligate, weinig verheffende score die erg dissoneert met de onderhuidse gebeurtenissen en thema's weerhoudt me eigenlijk van die vier sterren, maar als ik kijk dat ik "de andere" westerns met pittige vrouwen: Rancho Notorious (1952) / Johnny Guitar (1954) beide ook met 4* heb gewaardeerd ontkom ik er hier toch ook niet niet aan. Barbara Stanwyck in een van haar laatste rollen is zowel de 'bad guy' als degene met brains die bruggen wil slaan. De film ziet er fabuleus uit en de toon is grimmig en intens.

Eén van de beste Fuller films wat mij betreft. Hoewle ik het idee had al meer westerns van zijn hand gezien te hebben blijkt dat hij er maar twee heeft gemaakt. Deze en I Shot Jesse James (1949) (zijn debuut) en die ken ik niet eens...

Fuller heeft meer dan twee westerns gemaakt... je vergeet The Baron of Arizona (1950) en Run of the Arrow (1957)

Ja zie je, ik dacht al. Nota bene die tweede gezien. Gewoon een slechte bron gebruik

Ik zat net deze video te kijken, en nu pas valt me op hoe erg Dead Man op deze Forty Guns lijkt. Niet alleen wat cinematografie betreft, maar ook als je kijkt naar bijvoorbeeld de mengelmoes van personages. Verder staat de uitwerking van beide films wel haaks op elkaar: Fullers film is een stuk vlotter, terwijl Dead Man een stuk - tja - introspectiever is.

Deze blog heeft trouwens een erg leuke post over Forty Guns. Over de zangscène na de begrafenis zegt de schrijver bijvoorbeeld het volgende: