Two Thousand Maniacs! (1964)

Zoals verwacht zo fout als maar zijn kan. Films als deze kan je uiteraard niet goed noemen, maar het is de overdaad aan gore en het brakke acteren dat het oeuvre van Lewis zo interessant maakt. Desalniettemin was er in deze film weinig van dat alles te merken, waardoor het leuke eraf is. Spijtig...

Vond dit echt bagger, oke het is de bedoeling dat het fout is, maar bij deze film kon ik dat niet eens waarderen.

Het was gewoon saai, en niet interessant.

Ik moet zeggen dat ik de remake ook niet geweldig vind, maar dit is nog erger.

0,5*

Prachtige exploitation-rommel met een aantal geweldige gore-momenten, creatieve sterfscènes, melige countrymuziek en gepast waardeloze acteerprestaties. Het is natuurlijk allemaal erg amateuristisch, maar net daarom ook enorm charmant. En gelukkig verveelt het geen seconde.

1 welverdiende ster.

Lewis bewijst hier weer eens een pionier in het horrorgenre te zijn. Is pas de tweede film van hem die ik zie (shame on me) maar het is al meer dan duidelijk dat Lewis de godfather van de gore is. Een inspirator voor velen in het horrorgenre en iemand die waarschijnlijk heel veel deuren geopend heeft. Ook in het geval van Two Thousand Maniacs. Hoe erg ik The Texas Chainsaw Massacre ook waardeer, Two Thousand Maniacs is volgens mij de eerste horrorfilm met het 'detour' concept en maffe hillbillies. Een gegeven dat ontzettend veel is gebruikt na deze film en door TCM en Deliverance groot is gemaakt.

De film zelf is erg cheesy en daardoor op momenten erg amusant. De theme song is een geweldig country nummertje (door Lewis geschreven ook) en over de rest valt weinig te zeggen behalve dat het op camp gebied prima te pruimen is.

3*

Natuurlijk een hoogstamateuristisch bralwerk maar Herschell Lewis Gordon weet er met een dosis gore toch nog weer wat vermakelijks van te maken. Ik vond Blood Feast overigens net een stukje charmanter en effectiefer. Zit hem waarschijnlijk in het heerlijk overdadige personage en de kortere speelduur (want deze film is te lang). De dialogen waren overigens erbarmelijk (hoe vaak kun je "Special guests" zeggen? en dat accents is afschuwelijk. Was wel erg gecharmeerd van de opener met dat "the South's gonna rise again". Een degelijke en prettig overdreven setting van de locatie zijn toch grote veroorzakers van een lekkere sfeer. Two Thousand Maniacs! is goed te doen.

Leuk filmpje best wel. Lekker wat gore effecten. Goed slecht deze humoristische horror prent van Lewis. Lekker overdreven, bloederig en fout. Voor de rest ook wel cool en het verhaaltje ging wel. Amusant/cheesy horror werk van Lewis met ook een goede sfeer erbij. Gewoon een geinig (maar natuurlijk wel amateurisch) horror filmpje voor een keertje. 3,0.

The South will rise again!

Na het kijken van The Gruesome Twosome had ik me voorgenomen om me niet meer aan de films van Herschell Gordon Lewis te wagen. Voor een jaar of 4 is dat effectief gelukt, maar vorige week had mijn broer tijdens de Nacht van de Wansmaak zich tegoed gedaan aan het bijhorende DVD standje met als resultaat onder andere deze film en Blood Feast, nog zo'n verzinsel van Lewis. De remake had ik in een ver verleden wel eens gezien en ik moet toegeven dat ik hier best wel benieuwd naar was. De Godfather of Gore noemde dit zelf één van zijn favoriete werken en daar moet toch ergens een reden voor zijn.

En eerlijk is eerlijk, Two Thousand Maniacs is op zich nog een vrij verdienstelijke poging en is stukken beter dan het voorgenoemde Gruesome Twosome. Dat neemt niet weg dat Lewis ook hier ruimschoots zijn boekje te buiten gaat qua amateurgehalte. Filmisch voelt dit vaak erg vreemd aan, Lewis slaagt er af en toe ook niet in om de camera stabiel te houden, en het geluid lijkt soms wel onder water te zijn opgenomen. Allemaal erg slecht in ieder geval, maar toch blijft dit typische Hillbilly filmpje wel boeien. Hoewel de gore minder nadrukkelijk aanwezig is, zijn de kills stuk voor stuk wel vermakelijk. Persoonlijke favoriet trouwens is toch wel degene met de ton. Naar het einde toe probeert Lewis er verhaaltechnisch nog iets van te maken door met geesten, legendes en wat weet ik nog allemaal te spelen, maar het zijn eerlijk gezegd vijgen na Pasen. Toch nog wel een vermelding voor die schitterende soundtrack trouwens. Lewis speelde, schreef de tekst en muziek van het Rebel Yell nummer (dat zich vooral tijdens het begin laat horen) zelf, maar ook de toevoeging van The Pleasant Valley Boys is een goede zet geweest. De scènes waar de Yankees worden achtervolgd door een meute onder begeleiding van zo'n heerlijk country muziekje is schitterend.

Qua cast is dit natuurlijk erg pover. Voormalig Playboy playmate van de maand juni in 1963, Connie Mason, bleek toentertijd de bekendste te zijn en mag zich dan ook scharen in het selecte groepje van overlevenden. Het acteerwerk is van een niveau dat je kunt verwachten van een Playboy playmate, maar het schrijnende is dat er voor de rest niemand anders die beter is. Jeffrey Allen maakte blijkbaar wel wat indruk op de regisseur, want voor de rest van zijn carrière zou hij nagenoeg alleen nog maar in films van Lewis spelen. Hoewel Allen een vrij degelijke poging doet als burgemeester Buckman, is hij nadien toch voorbijgestoken door horrorlegende Robert Englund die in de remake zou meespelen.

Een handvol leuke scènes, voornamelijk de kills dan, maar voor de rest toch wel armoede troef. Lewis zal nooit één van mijn favoriete regisseurs worden, maar met Two Thousand Maniacs maakt hij zijn Gruesome Twosome toch wel weer wat goed. Dit is zo'n typische film die leuker wordt wanneer je hem met meerdere mensen kijkt. Benieuwd wat Blood Feast zal geven.

2.5*

Mijn tweede film die ik van Herschell Gordon Lewis zie.(eerste was Blood Feast (1963) En ook deze is prima om te kijken. De films van deze regisseur getuigen meestal niet van goed acteerwerk. Maar toch zijn de verhalen redelijk goed doordacht. Dit keer is het zelfs een heel stadje wat aan het moorden slaat. De kills die we zien zijn best uniek en grappig, helaas zijn het er naar mijn smaak iets te weinig. Snapte alleen het stuk met die lifter en zijn liefje niet. Die gingen meerdere keren op de vlucht om vervolgens toch weer terug naar Pleasant Valley te gaan. Toch me eigen dik vermaakt me de film.

Een verhaal waarin een groepje vreemdelingen vast komt te zitten in een vals vriendelijke omgeving heeft vaak een hoog griezelgehalte. Ik hou van dit type vertelling. Zo'n vertelling roept een bepaalde angst op. Het appeleert aan een oergevoel. Een natuurlijk verlangen om te gaan en te staan waar men wil. Een gevoel van leven en vrijheid. Een universeel verlangen dat indien gedwarsboomd een onprettige sensatie oproept. Het oproepen van dat gevoel in een verhaal of in een film maakt dat er bij de lezer of kijker herkenning ontstaat. Hij wordt plaatsvervangend boos of angstig of iets anders. De verbeelding wordt aangesproken. Er kan ingeleefd worden. Zoiets is het, geloof ik. Bij mij dan.

In deze film komt dat gevoel onvoldoende naar voren. De film roept geen ongemakkelijk gevoel op. Bij dat gevoel hoort veel meer duistere en sinistere sfeer dan hier wordt getoond. In deze film is die sfeer ver weg. Het is te luchtig, te kolderiek en te zonnig. Op bepaalde momenten is Benny Hill niet ver weg. Achtervolgingen begeleid door snelle ukelele klanken botsen nogal met de serieuze kills die in een ander gevoelsdeel van de film aan de orde zijn. Een hoop ludieke scènes, de muziek en de overacting verhinderen je om ook maar iets van het horrorgebeuren ernstig op te vatten. Er is teveel jolige overkill en die zit het ontstaan van spanning in de weg.

Desondanks, geen onaardige film. De kills zijn inventief. Er is wat gore. Gezien in het licht van de tijd niet eens onaardig gedaan. En de personages zijn belachelijk maar aangenaam en vermakelijk.

Leuk filmpje, maar ik miste gewoon wat spanning en horror.

Yokel. Bumpkin. Redneck. Hick. Hayseed. Yahoo. Hillbilly. Het maakt niet uit hoe je het noemt, en eerlijk of politiek correct is het al evenmin, maar John Milton kan er niet zo goed tegen. Sorry. Zelfs toen als ik als klein jongetje nog geen enkel vooroordeel had over dit soort stereotype zuidelijke kinkels (voor zover ik weet), ergerde ik me direct de tering toen J.W Pepper in beeld kwam in Live and Let Die (1973). Jezus. Doe eens weg die gast?! Herschell Gordon Lewis laat hier zes toeristen in een dorpje terecht komen wat geheel uit dat soort zuidelijke simpletons bestaat (waarvan je stiekem vermoed dat de inteelt welig tiert), onder leiding van de om de zin in hysterisch gehinnik uitbarstende burgemeester Buckman. Y’all enjoy yaselves now, y’heaaar..? Als het nou andersom was, en de zes toeristen gingen los op deze uiterst hinderlijke figuren, dan had ik me er misschien overheen kunnen zetten, maar het zijn de zes die het moeten ontgelden in allerlei mensonterende rituelen.

Deze derde HGL beviel me derhalve iets minder dan The Wizard of Gore (1970). De gore is geinig, maar ik erger me teveel aan die karakters om er ontspannen van te kunnen genieten. Het siert me niet, ik weet het. En helaas worden dit soort films zoals gebruikelijk niet gered door geweldige scripts, mooie dialogen of indrukwekkende acteerprestaties. Het is niet anders.

Moest wel even aan Big Fish denken, gek genoeg. Vreemde associatie.

2*

Ook op zondagavond nog even aan een filmpje waarbij de keuze op deze film viel waar van allerlei genre's aan vast te koppelen zijn vanwege leeftijd en het nodige aan Gore waarop je zou kunnen zeggen dat het een klassieker met horror elementen is. Maar achteraf zou je eerder kunnen zeggen dat het een komedie met slasher/horror elementen is buiten het feit dat het absoluut niet een grappige film is, sterker nog, wat een kutfilm is dit zeg.

Het is behoorlijk zoeken in het begin met de reizigers die subtiel het dorpje ingelokt worden, de sfeer valt dan al op als koddig, flauw en slapstick achtig met circus achtige muziek, en die ergerlijke tendens wordt verder doorgevoerd met de praatzieke burgemeester in de hoofdstraat en de blije burgers die iedere zin van de leidsman toejuichen. Dit flauwe gedoe duurt allemaal al veel te lang in een film die dan al verpest is wat mij betreft. Het domme gedoe met de duim maakt het er niet beter op en de bijlslag met de losse arm doet me toch afvragen of ik naar iets bijzonder slechts zit te kijken of naar hele aparte cult.

En opmerkelijk genoeg verbetert de film zich toch minimaal als er weer een martelmethode getoond en uitgevoerd wordt en even vermoedt ik iets a la The Wickerman of Midsommar met een soort offer of ritueel. Iets dat subiet weer in de kiem gesmoord wordt door de meer dan ergerlijke burgers van dit boerengat waar vooral slechte meligheid hangt. Aan de vrouwen ligt het trouwens niet want voor het oog is er voldoende. Om uiteindelijk bij een afsluiting aan te komen dat ik toch even opschrik en me verbaasd afvraag wat er met een andere toon en sfeef uit deze film te halen geweest was. Toch waarom al die doden moeten vallen enkel voor een centenial wordt niet duidelijk, ook erg raar is het bewustzijn van de mensen betreffende hun dood maar dat ze qua ontwikkeling wel in de tijd mee gaan en reppen over ruimteschepen, hoe dan vraag ik me dan af...

En zo blijkt 2000 Maniacs toch wel een onwijs slechte film te zijn waar in de kern met het spookdorp, de slachting en de terugkeer niet een gekke kern in zit, maar qua uitvoering compleet mislukt zelfs bespottelijk is en dat is jammer.

Die Hillbillies zijn een vreemd volkje. Nuja, we moeten niet veralgemenen, maar je kan er wel ongemakkelijke horrorfilms over maken. Hier heb je er 2000 van, gehuisvest in een afgelegen dorpje. Zes nietsvermoedende passanten krijgen de eer om als eregast te fungeren in het dorpsfeest.

Wat volgt zijn wat sadistische Middeleeuwse spelen waarbij je alles behalve ongeschonden uitkomt. Luguber en meedogenloos. Beetje bloed hier en daar, afgehakte ledematen ook, ziet er allemaal wat nep uit. Voor een geoefend kijker niet zo bijzonder.

Het meest creepy vond ik nog het einde waarbij achteraf gezien geen enkel spoor meer te vinden was van het spookdorp.