Rush (1991)

Goeie film waarin twee narcotica agenten undercover gaan, en waarbij ze zelf langzaam ook in junkies veranderen. Vrij rauw en deprimerend verhaal. Maar zeker geloofwaardig in beeld gebracht. Mooie muziek van Eric Clapton. En het acteerwerk van Jason Patric en Jennifer Jason Leigh is sterk. Verder een uitstekend regiedebuut van Lili Fini Zanuck (raar dat we hier verder niets meer van gehoord hebben).

Het acteerwerk was heel erg sterk. Vooral de agenten en de dealers kwamen heel indrukwekkend over op de momenten dat ze high waren. Dat was heel realistisch neergezet. Ook de eindscène waarin Jim wordt neergeknald in die caravan en Kristen heel hard gaat huilen was heel emotioneel.

Toch kon de film, ondanks het sterke acteren van de gehele cast, mij niet helemaal boeien. Ik vond dat het verhaal af en toe behoorlijk ging kabbelen. Ook ontging mij de beweegreden van de beide agenten om dit werk te gaan doen. Je ziet ze wel aan de taak beginnen en al snel heel verslaafd worden maar je ziet eigenlijk niet de achtergrond waarom ze deze hele zware taak op zich hebben genomen. Hierdoor mis je toch iets in het verhaal.

Ik vond dit persoonlijk toch wel een tegenvallend drama. Dat lag zeker niet aan Jason Patric en Jennifer Jason Leigh die beiden goed speelden maar eerder aan het verhaal en vooral de uitvoering.

Het verhaal mag dan misschien realistisch overkomen, maar echt boeiend vond ik het nergens en het was ook behoorlijk langdradig en geregeld wat saai. Ook de vreselijke blues (daar heb ik weinig mee op) gitaarmuziek die regelmatig op de achtergrond aanwezig was, vond ik eerder irritant dan mooi. Verder had het hele verhaal van mij heftiger en aangrijpender mogen zijn en er had ook meer mogen gebeuren. Het einde was overigens wel aardig (enigszins wel een déjà vu van het begin, maar dan krachtiger ).

Al met al aardig om eens gezien te hebben (op de TV zender MGM gezien), maar meer ook niet.

Film die vrij sterk begint maar zijn troeven toch wat minder goed uitspeelt.

Eigenlijk had ik al op mijn hoede moeten zijn bij de rekrutering van Leighs karakter Kristen. Doorgewinterd narcotica-undercover agent Jim (Jason Patric) en afdelingshoofd Dodd (Sam Elliott) kiezen haar uit een select gezelschap kandidaten omdat ze haar een sprintwedstrijd zien winnen. Er wordt over gegrapt, maar voor de infiltratie in een netwerk van dealers en criminelen zou een grondigere (psychologische) screening wel gepast zijn. Net als veel scenes die volgen, lijkt de prioriteit van de makers vaker te zijn wat een geinige of memorabele scene zou opleveren, dan dat er gebouwd wordt aan een realistisch, betekenisvol geheel. Clarice Starling werd ook van een trainingskamp geplukt, maar het zweet op haar voorhoofd betékende tenminste iets.

Het geeft een beetje de indruk dat de échte film zich buiten de film afspeelt. Wat wij te zien krijgen zijn vele oppervlakkige interacties met dealers, de geleidelijke afdaling in verslaving van beiden, de verplichte incheckmomenten met Dodd en ook al delen Patric en Leigh goede chemie, ook de liefdesverhouding die ontstaat weet nooit iets diepgravends teweeg te brengen. Als zij na verloop van tijd eerder junkies zijn die doen alsof ze undercover zijn dan andersom, probeert de film hen (en daarmee de zaak, voor zover daar nog enig schot in zat) alsnog op het rechte pad te krijgen maar de echte struggles, gewetenskwesties en paranoia krijgen we nooit te voelen, slechts hun geschreven, papieren, oppervlakkige benadering. Realistisch of niet, de behandeling gaat met een boog om diepgang heen. Narc (2002), waarin Jason Patric een vergelijkbare rol speelt, deed dat bijvoorbeeld al veel beter.

Ik twijfelde tussen 2,5* en 2*, want eigenlijk is het ook weer niet heel slecht en zowel Patric als Leigh leveren goede prestaties. Maar toen moest ik weer denken aan die soundtrack en score van Eric Clapton. Iemand leek het een goed idee om de film te doorspekken met bluesgitaar-riedeltjes, zowel op spannende als zielige momenten of gedurende neutrale autoritjes en bar-scenes. Telkens weer zo’n zwoel tokkeltje dat zijn intrede doet; net als bij een druppelende kraan is de tussenliggende stilte van anticipatie op een gegeven moment de grootste terreur. En toen Tears in Heaven ook nog eens ingezet werd (toen er iemand dood was en een ander contemplatief over het strand aan het rennen was), toen was ik er klaar mee. 2*