Week-End à Zuydcoote (1964)

Niet zo slecht als het gemiddelde hier doet vermoeden maar echt een meesterwerk is dit toch ook niet.

Jean-Paul Belmondo is de wat opportunistischer franse soldaat die (letterlijk) gestrand is op een smal stukje kust. Opgesloten tussen de vijandelijke Duitse troepen aan de ene en de Noordzee aan de andere kant dwaalt hij wat richtingloos door dit niemandsland.

Samen met zijn maatjes probeert hij er maar het beste van te maken en doet hij pogingen om naar Engeland te komen. Tijdens zijn omzwervingen komt hij allerlei volk tegen wat daar dus ook maar vast zit. Begin van de film deed me een beetje denken aan een soort oerversie van Jarhead, soldaten die zich voornamelijk lijken te vervelen.

Probleem met de film is dat het niet echt allemaal lekker uit de doeken komt. Het is allemaal net zoals de omzwerving van de hoofdpersoon vrij richtingloos en de ontmoetingen zijn vaak maar weinig interessant en oppervlakkig uitgewerkt. Zelfs de relatie met Jeanne, die toch werkt als een soort katalysator in het verhaal is maar vrij minimalistisch.

Je ziet het karakter van Belmondo wel steeds cynischer, bozer en verwarder worden door het hele gebeuren en met het naderen van de Duitse tropen neemt de druk op de mannen steeds meer toe. Jammerlijk dat het allemaal te veel aan de oppervlakte blijft borrelen. Nergens weet deze film uit te groeien tot een sterke en boeiende karakterstudie. Het blijft een gemis aan diepgang en dat is zonde want cinematografisch is de film best heel behoorlijk. Het strookje land waar de Fransen en Engelse in de val zitten ziet er geloofwaardig en spookachtig uit met al dat verlaten militaire materiaal en beschadigde gebouwen. Bovendien heeft deze film waarschijnlijk meer explosies dan Rambo

3*

Deze vanavond bekeken.

Behoorlijk goede (anti-)oorlogsfilm over Franse soldaat Belmondo die in 1940 aan de kust bij Duinkerken pogingen onderneemt om naar Engeland te komen en hierbij allerlei vooral vreemde types ontmoet en zelf feitelijk geen haar opschiet.

Mooi in beeld gebracht, vooral de massascene's op het strand, mooie kleuren, goede acteurs en prachtige muziek,

maar, juist omdat er niet een echte verhaallijn verder in zit, blijft het allemaal wat van de hak op de tak gaan en omdat, behalve Belmondo zelf, alle andere karakters telkens maar even aan bod komen, omdat de hoofdpersoon, dan weer verder gaat, heeft de verhaalstruktuur meer weg van een soort vermomde roadmovie.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Belmondo staat bekend als de grote ster in de kunstfilms van Godard. Ook in deze film speelt hij een fantastische anti-held. Week-end à Zuydcoote is eigenlijk helemaal niet zo spectaculair als je zou denken. Julien slentert geregeld van het stadje naar het strand en zo nu en dan vallen er wat bommen. Op deze manier raak je wel betrokken bij zijn wel en wee. In de vele ironische dialogen komt zijn cynisme over de oorlog naar voren. De oorlog is niet voor hem weggelegd, want de enige mensen die hij vermoordt zijn twee medesoldaten die een vrouw willen verkrachten. Een geweten heeft hij nog wel, zegt hij tegen een priester.

De film had misschien iets meer variatie mogen kennen, want het nu wel wat eentonig. Verder een aanrader voor liefhebbers van Franse cinema.

In juni 1940 werden de Franse en Britse soldaten door de Duitsers, rond Duinkerken in het nauw gedreven. Ze konden geen kant meer op. Terwijl ze bestookt worden door Duitse vliegtuigen. Een ware hel! We zien in deze film dan ook; op het strand ontploffende granaten, laag overvliegende Duitse gevechtsvliegtuigen, rondslingert oorlogsmateriaal, massascènes met duizenden soldaten en zinkende gebombardeerde schepen.

Hoofdrolspeler Jean-Paul Belmondo speelt Julien Maillat, een soldaat die zijn eenheid is kwijtgeraakt en doelloos ronddoolt in Zuydcoote (Zuidkote) en Bray-Dunes. Hij hoopt te kunnen worden ingescheept voor Engeland, voert gesprekken met mede-soldaten over geloof, oorlog en hoop, heeft zowaar ook een liefdesaffaire met een vrouw (Catherine Spaak) en te pas en te onpas is er humor te horen. Het geeft de film een vreemde sfeer die eigenlijk niet goed past bij het onderwerp. Maar dit maakt ‘Week-end à Zuydcoote’ ook wel weer ontnuchterend en intrigerend.

Opvallend grootse productie. Je mist wel wat specifieke historische context aan het begin van de film, ook al wordt gaandeweg een en ander duidelijk.

Ondanks de indrukwekkende decors en de vele explosies ligt de nadruk eigenlijk veeleer op oorlogsbespiegelingen, met name van het personage van de immer recalcitrante Belmondo.

In dat opzicht best een originele en volwassen film, hoewel het af en toe wat langdradig wordt vanwege het ontbreken van een strakke verhaallijn.