Our Man in Havana (1959)

Erg grappig boek van Graham Greene - misschien een beetje verouderd inmiddels (wegens koude oorlog & spionage) ?

Alec Guiness is in elk geval de moeite waard.

Komedies uit de jaren '50 met Alec Guinness kijk ik zeer graag, ik ben bekend met zijn films uit de Ealing Studios (The Lavender Hill Mob, Kind Hearts and Coronets, ...). Deze film komt niet uit de Ealing Studios, maar is geregisseerd door Carol Reed. Ik wist niet goed wat er van te verwachten. De combinatie Guinness + Reed en het interessante verhaal (over een Britse spion in Cuba die een complot verzint) leek me erg goed, maar anderzijds las ik dan weer slechte kritieken. Toch was dit een uitstekende film. Guinness draagt de film natuurlijk, de fotografie is weer erg mooi (net zoals in Reed's meesterwerken). Het script is goed en Havana is een bruisende setting. Our Man in Havana is een meer dan aardige film.

De dvd ligt sinds kort voor een tientje oa. bij Van Leest.

Ik kan totaal niet uit de voeten met dit soort droge Engelse humor. Het eerste shot vond ik spannend en daarna hield het stofzuigen voor mij helemaal op.

Afgelopen week het erg grappige boek gelezen en terwijl ik het las dacht ik nog dat er een leuke Ealing comedy met Alec Guinness van gemaakt had kunnen worden. Leuk toeval dat er dan ook daadwerkelijk een film gemaakt is met Guinness (zonder Ealing, maar evengoed). Deze zou ik graag zien.

Fidel Castro gaf hier toestemming voor en zou zelfs op de set verschenen zijn, omdat het regime van zijn voorganger Fulgencio Batista op de korrel genomen werd. Wel moesten tientalen zaken aangepast worden voor de censuur. Graham Greene stak de draak met de paranoia van de Koude Oorlog, de bemoeizucht van de grote mogendheden en de onbekwaamheid van de Britse geheime dienst. Bij momenten gaat het de absurde toer op, maar er zit ook een ernstige kritiek onder verscholen.

Alec Guinness, de man met het uitgestreken gezicht en het verfijnde accent, speelt een opportunist en een oplichter die echter een nobele kant heeft: hij doet het allemaal voor z'n dochter Milly. Hij is niet trouw aan een ideologie of een regime, wel aan een persoon. De beste scènes zijn het diner waarop hij vermijdt vergiftigd te worden en het partijtje dammen met een bijzondere spelregel. Leuke karakterrollen zijn er voor de kolossale Burl Ives en voor toneelschrijver Noël Coward.

De openingsscènes geven wat Cubaanse couleur locale; daarna wordt het boek vrij strak gevolgd. In z'n herkenbare stijl schildert Carol Reed de groezelige kantjes van een grootstad. De tekeningen van de Atomic Pile zitten er mooi in verwerkt en zorgen voor een link tussen Havana en Londen. Dutch angles of scheve camerahoeken geven het gevoel van dronkenschap weer. Het is een stijlvolle, spannende adaptatie van een slimme satire.