Shin Seiki Evangelion Gekijô-ban: Air - Magokoro Wo, Kimi Ni (1997)

Nooit een fan van Evangelion geweest.

Maar toch herinnerde ik me deze film als erg cool. Ben er bij herziening alles behalve laaiend over.

De pluspunten zijn beperkt. Het concept is op zich wel interessant. Veel conceptueel mooie en interessante weirdness.

Maar de uitwerking is zo ongelofelijk pover. Erg overblown, Anno pretendeert (en ik haat dit woord) toch echt enige wijsheid, maar hij heeft het al beter weten verpakken. De animatie is pover, zeker voor iets wat zich als film wil verkopen. Ook de designs (die Eva's, personages, algemeen gebrek aan detail ) zijn erg belabberd. Muziek is verder klassiek en weinig creatief gebruikt.

Maar vooral de personages ... want een bende overdreven zeurkousen. Het enige wat het hoofdpersonage in deze film klaarspeelt is huilen. En dat mag je erg letterlijk nemen. Allemaal zijn ze getormeneerd door een erg moeilijke jeugd, voelen ze zich eenzaam, reageren ze dit af op anderen of op zichzelf. Niet meer dan een stelletje uberpubers, die na twee minuten al erg vervelend geworden zijn. Het goth concept tot hysterische hoogtes gebracht.

Nee, dit doet mij niks. Enkel de live action stukken, en de concepten boeiden, maar ofwel breng je dit met stijl, ofwel met een vlaag relativerende humor (ik zie hier wel een Miike film insteken). Wat nu overblijft is een film die van minuut 1 loopt te zeurend als een misnoegd jong. 1.5*

Na de serie ook maar deze film bekeken om het Evangelion hoofdstuk af te sluiten.
Het viel me nog enigszins mee, al had ik graag gezien dat Eva 01 compleet berserk gaat, want dat zag er in de serie wel gaaf uit.
Het tweede deel is nogal kaleidoscopisch, hetgeen ik eigenlijk wel leuk vind. De animatie was wel redelijk, in ieder geval beter dan in de serie.
De personages waren helaas weer behoorlijk pathetisch met hun gejank. Het leek soms wel alsof je toeschouwer van een psychotherapeutische sessie bent.
Aan het filosofische gehalte hecht ik weinig waarde, het komt een beetje over zoals Harry Mulisch zijn boeken schrijft: een samenraapsel van in elkaar geflanste ideeën, waarbij zaken weggelaten worden om voor verwarring te zorgen zodat men het als diepgaand ziet.
Ondanks de lage verwachtingen, toch best een aardige film.

Na de serie dat ik de serie af had gekeken dacht ik laat ik maar de film gaan kijken, wat ik eigelijk niet zo handig vind als je een serie maakt eindig het dan ook bij de serie en niet met een film maar terug naar de film. Ik vond de film geweldig het verhaal rond de Angels is niet nieuws maar wat bij het meeste verbaasde aan deze film is dat het redelijk diep gaat je kan het zelfs een beetje vergelijken kwa diepgang met de ghost in en shell films. Maar wat ook niet slecht was aan deze film was de animatie en de muziek ja mensen vinden Shinji de hoofd personage een zeurkous maar ik had daar niet zo last van ik vind dat ze met deze film de anime serie perfect hebben geeindigd. 4,5

In navolging van Death and Rebirth hier ook maar even een bericht bij plaatsen.

Deze film beslaat eigenlijk hoe aflevering 25 en 26 zou moeten zijn geweest, want in de serie wordt er na aflevering 24 niet meer op ingehaakt. Dit had o.a. te maken met het budget, ik had begrepen dat een sponsor zich na een gewelddadige aflevering had terug getrokken. Vandaar dat de laatste paar afleveringen er zo afgeraffeld en simplistisch uitzien.

Maar om terug te keren naar de film, ik vind het op zich wel een waardige afsluiting van Neon Genesis Evangelion in zijn geheel met genoeg ruimte voor eigen interpretatie en een einde die nog wel even door je hoofd zal blijven spoken.

Dikke 4,0 sterren.

De serie ken ik niet en dit was dus ook vrij lastig te volgen. Deels ligt mijn score daaraan, anderzijds vind ik dat een film ergens wel volgbaar zou moeten zijn zonder achtergrond van een serie verder. Visueel op enkele momenten oké (in die speeltuin in een soort pointillisme, en een kort stukje met real life beelden) maar vaker erg karig. Het begin is nog enigszins verhalen en op hoofdlijnen wel te volgen, maar het slot gaat zo diep de symboliek in waar ik echt helemaal niets mee kon (in het algemeen heb ik daar sowieso weinig mee) en geeuwend naar heb lopen kijken. 1,0*.