Summer of '42 (1971)

Heb hem dan maar gekocht Regio 1 bij Amazon.

Het romantische weemoedige verhaal van de liefde van een adolescent voor een jonge vrouw (een erg knappe Jennifer O’Neil) die haar man verloren heeft aan het front.

Robert Mulligan heeft de adolescentieperiode met de angstige nieuwsgierigheid, onzekerheid en onhandigheid op seksueel vlak op een subtiele manier in beeld gezet. Hij tekende deze delicate leeftijdsperiode vanuit een 45-jarige man die met nostalgie terugblikt in het verleden op de zomer van '42, toen hij het kind in hem voor altijd verloor. In tegenstelling tot zijn vriend die op een soms grove, provocerende manier meer bekommerd is om de vrijtechnieken dan om menselijke gevoelens, gebeurt de initiatie in de liefde bij hem met verwarrende emoties van troost, tederheid en bewondering.

Ik vermoed dat velen in die prent wel iets zullen herkennen van hun eigen verwarrende adolescentiegevoelens en -ervaringen. Andermaal een parel van kineast Mulligan.

Warm aanbevolen.

*5*

Mooi en rustige coming of age film over een sympathieke jongen die valt op een vrouw die alleen aan het strand woont nadat haar vriend/verloofde? opgeroepen werd door het leger en vervolgens overlijdt.

Om de film luchtig te houden zijn er de puberale vrienden van Hermie geïntroduceerd en die zorgen dan veelal voor erg leuke momenten in de film. Alleen de rol van Benjie kwam soms erg irritant over.
De romance tussen Hermie en Dorothy is subtiel uitgewerkt, maar vooral ook heel aandoenlijk en met veel gevoel.

Juist die mix van de onvolwassendheid bij de vrienden en de weg naar volwassenheid bij hoofdrolspeler Hermie maken Summer of '42 een zeer aangename kijkervaring.
Tel daarbij het heerlijk zweverige sfeertje, romantische muziek en het prachtige eiland waar het verhaal zich afspeelt bij op en je hebt een prima coming of age film.

Dikke 3,5* (iemand misschien een tip voor nog meer goede Mulligan's? Ik ga zelf ook verder op zoek)

Wat me eigenlijk als eerste opvalt bij deze film is wel dat hij nog maar 27 stemmen telt hier op mm, toegegeven dat ik de film ook niet had tegen gekomen voor dat ik The Shining gezien had, deze film komt daar even in voor

Maar goed, nu over de film zelf:
Vond de film gelijk al sterk beginnen en door een krachtige maar korte voice over en natuurlijk de mooie locatie waar de film plaatsvond was ik bijna gelijk al in de film.
De rol van Dorothy is erg mooi vertolkt door een erg mooie Jennifer O'Neill, ze geeft haar personage veel warmte mee en lijkt helemaal in haar rol op te gaan.
Ook Gary Grimes acteerde goed als een onzekere puber, de enige die ik in deze film een beetje misplaatst vond was Oliver Conant als Benjie, hij voegde vrijwel niks toe aan het geheel en viel behoorlijk buiten de groep.

Is iemand anders al opgevallen dat je de moeder van Hermie alleen hoort maar nooit ziet? haar stem lijkt ook pas later onder de film te zijn gezet, let maar eens op de scene waar Hermie al ver weg is van zijn huis maar zijn moeder nog steeds duidelijk hoort praten.

Het einde van deze film was ook erg mooi gedaan en voelde realistisch aan.
Wel jammer vond ik dat we de voice over alleen in het begin en het einde hoorde, van mij had de voice over best wat vaker terug mogen komen.

Kortom: een mooie hartverwarmende film die soms wat traag overkomt maar voor een film van bijna 40 jaar oud nog goed de tand des tijds heeft weten te doorstaan.

4 sterren.

Mooi coming-of-age drama tijdens de Tweede Wereldoorlog, met een pakkend slot. Door het verhaal op ingetogen wijze te vertellen -zonder sensatiezucht of vals sentiment- en het fraaie camerawerk zorgt regisseur Mulligan ervoor dat de verwondering van Hermie (Gary Grimes) en het verdriet van Dorothy (de mooie Jennifer O'Neill) overtuigend overgebracht worden. Ook het verschil qua karakter tussen Hermie en zijn beste vriend Oscy (Jerry Houser) komt scherp in beeld. Bovendien mooie muziek van Michel Legrand.

Deze film zag ik in de jaren 70 op tv en deze maakte indruk. Daarna heb ik het boek van Herman Raucher gelezen, waarbij opgemerkt moet worden dat daar de beide vrienden minder irritant zijn. Deze verkeerde casting is wel jammer. Daartegenover staat dat Hermie en Dorothy voortreffelijk spelen en wat mij betreft de juiste uitstraling hebben.

De eindscene is een van de mooiste scenes die ik ken. Een leven lang zal Hermie zich deze verliefdheid herinneren en waarschijnlijk er ook kracht uit putten.

Waarom de regisseur hier een andere structuur aanbrengt, ontgaat mij. In het boek is de structuur cyclisch. Het verhaal begint als de hoofdrolspeler na jaren weer teruggaat naar die plek van zijn jeugd en, na te hebben stilgestaan bij alles wat er is gebeurd en hoe dat hem in zijn verdere leven heeft veranderd en gesteund, vertrekt hij weer voorgoed. Dorothy is hij, mijn interpretatie, voor altijd dankbaar voor wat zij hem toen geschonken heeft........en hoe mooi is dat.

Redelijke film over een tienerjongen die met zijn ouders op vakantie is en verliefd wordt op een jonge vrouw. De jongens vol overdreven hormonen zijn op het begin wel wat irritant en het matige acteerwerk helpt hier ook niet bij. Verder wel een mooi coming of age drama met een prima laatste gedeelte. Mede door de fijne, nostalgische sfeer nog net 3.0 sterren.

De jeugd van vandaag zou hard lachen met deze film... De tijden zijn veranderd. Mulligans film, gebaseerd op een autobiografisch werk, is meer een coming-of-age dan een kleffe liefdesfilm en komt de film ten goede. Het seksuele ontwaken van enkele vrienden wordt met humor en romantiek gebracht. Hermie's eerste seksuele ervaring met Dorothy wordt als het achterlaten van zijn jeugd gepresenteerd, en daar kan ik me in vinden. De rups wordt vlinder. Die vrienden (Oscy en Benji) waren wel wat irritant maar gelukkig zagen we ze steeds minder. Mooi dromerig camerawerk en de overbekende muziek van Michel Legrand werken dit mooi af. Beste scène vond ik die in de drugstore wanneer Hermie condooms wil kopen. maar ook de stilte in de laatste scène met Dorothy was erg beklijvend. Ook weer zo'n vergeten classic, wat gedateerd maar essentieel.