In America (2002)

Tsja toch maar verlaagd van 4* naar 3,5* want de film is toch wel erg sentimenteel.

Goede, trieste maar wel erg sfeervolle dramafilm.

Met een mooi en aandoenlijk verhaal.

En prima akteerprestaties.

Vooral die meisjes maakten erg veel indruk.

indrukwekkende film die weliswaar erg sentimenteel is maar nergens melig aanvoelt.
de sterkte zit hem vooral in de herkenbaarheid en het feit dat je volledig meeleeft met de hoofdpersonages.
Paddy considine zet een ijzersterke rol neer als de vader van het gezin en ook samantha morton weet te overtuigen maar het zijn vooral de twee meisjes die je weten te ontwapenen en charmeren en die onwaarschijnlijk naturel overkomen.
de scene met het kermiskraam is 1 van de spannendste filmscenes die ik de afgelopen tijd gezien heb hoewel ze in het stramien van het scenario voorspelbaar is en het simpelweg gaat over een balletje in een gat gooien,ze laat je je adem inhouden ,klasse
het verhaal is sterk,en bevat ondanks alle drama ook veel luchtige mooie momenten.
iets wat het grootste deel van de dramafilms niet llukt,slaagt deze prent in,mij ontroeren en raken de scene waarin het meisje wenst dat haar vader afscheid neemt van haar dode broertje bezorgt me de rillingen

een waarachtig mooie,ontroerende film met een hart
4.5*

Wat een tenenkrommend quasi-drama(?). Het verhaal is een samenraapsel van oversentimentele gebeurtenissen en vlakke personages. Gedurende de film heb ik me meerdere malen afgevraagd waar het in vredesnaam heenging; een mix van drama, feelgood, komedie en romantiek? Het haalde in mijn ogen geen van allen met succes...maar wellicht is het niet aan mij besteed, want zo te zien (aan zowel Moviemeter als IMDB) loopt iedereen er warm voor.

2/5*

....had heel de tijd het idee dat ik naar de woensdagavond film van rtl4 aan het kijken was..hij is redelijk te doen door vooral het prima acteerwerk maar ik had er wel een naar gevoel bij.2.5*

Prachtige film met een meeslepend verhaal.

De kracht van deze In America zijn de sterk uitgewerkte karakters. Ook word je als kijker behoorlijk op het verkeerde been gezet(de buurman).

Het einde is ontroerend en aangrijpend.

Misschien niet een van de bekendere films maar vaak zijn dit de betere.

4,5*

Niet bijster speciaal, maar o zo mooi

3.5

Je voelt aan de sfeer in de film dat er kwaliteit in zit. De acteerprestaties van de meisjesen de orginele manier van filmen. Maar desondanks heb ik de film met veel moeite uitgekeken en op een gegeven moment wist ik het trauma over Frankie wel. Daarom toch maar een 3 voor deze film.

Gáááaaaap,........wat een saaie film.

Ik moest bijna luciferstokjes tussen mijn ogen klemmen om maar niet in slaap te vallen.

Het lijkt wel een gezinsfilm wat je alleen van de E.O. kunt verwachten.

Opzich niet echt slecht geakteerd of zo, maar toch....

Hoe on-origineel ook, ik heb alleen maar positieve dingen gelezen over deze film! Hij heeft zelfs een tijd in de IMDB-Top 250 gestaan.

Dus ik denk dat het beter is om niet gelijk een oordeel te vellen zonder de film gezien te hebben.

Alleen de tijd van uitzending 's-middags vind ik ongelukkig, dus ik ga hem maar een keertje op DVD kijken.

My Left Foot, In the Name of the Father en The Boxer vond ik sterke films, dus ik zie dit ook wel zitten.

Mwa, volgens sommigen is hij alleen wel érg sentimenteel. Hé verrek, dus toch nog negatieve kritieken gelezen

Yo mensen ik zie hem nu niet op tv! Klopt dat? Of ligt dat aan mij...

Nee idd. Hij komt helemaal niet Volgens Teletext ook niet.

nee hij is niet geweest

Deze film is echt wel mooi !!

Zo zie je dat het leven ook mooi kan zijn , als je weinig hebt !!

Voor mij is deze film echt wel geslaagd !!

Een dikke 3.0 kan er wel af !!

Een heel goede film!

Mooie film; prachtig geacteerd van de twee kleine zusjes. Van tijd tot tijd wat sentimenteel (maar dat kan ook moeilijk anders met zo een verhaal). 4*.

Genoten van deze film..

zo mooi dat je geluk kunt proeven onder een hecht gezin zonder veel te hebben...

Mooi drama met een vrij zwaar thema maar dat toch nooit echt melig wordt, wel aangrijpend en sentimenteel maar het is en blijft natuurlijk ook een drama. Ik vond alles wel heel mooi in beeld gebracht en ook sterk geacteerd (vooral de 2 jonge meisjes) wat deze toch sterker maakt dan een doorsnee familiedrama.

4*

Krachtige film over een gezin die een nieuw leven begint na het verlies van een dierbaar familielid. In Hell's Kitchen proberen ze zich staande te houden.

Fascinerend hoe op een gevoelige en buitenmate manier het verhaal wordt verteld. De acteerprestaties zijn allen uitstekend. De kern zit het in mijn idee in het loslaten van je verdriet en je openstellen voor nieuwe uitdagingen.

Een *4.0

Ben het helemaal eens met alec, niets aan toe te voegen

5*

Mannen die net een nieuwe relatie hebben let goed op: Koop deze film, ga samen met je nieuwe aanwinst deze film kijken met kaarsjes erbij, huil lekker mee en je kunt zeker 3 maanden niets meer fout doen. En ja, met de sex komt het die avond dan ook wel goed.

Ok, zonder gekheid, dit is een leuk en emotioneel feelgood-filmpje met goed acteerwerk, vooral van de 2 kleine meisjes. Hier en daar een beetje klef maar gelukkig nergens TE klef.

Mannen van Nederland, rep je naar de winkel.

Echt iets te voorspelbaar en sentimenteel.

Mooi en ontroerend verhaal,maar toch niet echt mijn film.

Een nogal melodramatische film die echter veel te danken heeft aan zijn hoofdrolspelers. Considine kan altijd op mijn sympathie rekenen, maar het zijn vooral de twee meisjes die de hoofdprijs krijgen.

Echt een film om met heel de familie te zien.

Een prachtig portret van een normaal gezinnetje dat op vakantie gaat naar Amerika... nu ja, tot daar de eerste tien minuten, want eenmaal in Amerika komen we erachter dat het hier om een vast verblijf gaat, en dat er, vooral op emotioneel vlak, meer achter dit gezin schuilt dan je in één oog opslag kan zien.

Sheridan beoogt niet een realistisch portret te schetsen van een gezin in moeilijkheden, dit laat hij ook duidelijk merken door bijvoorbeeld allerlei continuïteits fouten te implementeren (de film zou zich moeten afspelen in begin jaren '80, maar een van de meisjes draagt wel de gehele film lang een camcorder bij zich), en ons op een gegeven moment een beeld te schetsen : What if all the world is make believe. Let wel, dit is absoluut geen sprookje, het is alleen een verhaal door de ogen van een meisje verteld, en daarom strikt genomen niet als realistisch beschouwd kan worden.

Wat de film (daardoor) voor mij wel zo sterk maakte is dat je na enkele minuten eigenlijk direct meeleeft met het gezin, en dit wordt gaandeweg alleen maar versterkt. Denk aan de scène op de kermis, zelden zo'n spannende scène gezien om zoiets "kleins" (een balletje gooien), en dit dus vooral omdat je de consequenties voor het gezin zo erg vind. - Een film die sentimenteel is ontbreekt het aan (écht) sentiment, iets wat deze film absoluut wel heeft. Als je zo dichtbij het leven van zulke personages komt, krijg je vanzelf de vreugde en drama van dichtbij te zien, maar om dat af te doen als sentimenteel is compleet misvatten, dit is zo mooi verbeeld als maar kan, met hier en daar de wat onrealistische (de drie wensen) maar oh zo treffende momenten. Vooral het einde is doordrenkt van echte emotie en bij die laatste wens, die juist niét gebruikt wordt waar je 'm zou verwachten, maar bij een ander moment, knapte er toch uiteindelijk ook wat bij mij.

En dan moet ik nog naar een ander punt waar de film in weet te schitteren, het acteerwerk. Van Paddy Considine weet ik zo onderhand wel wat ik kan verwachten, gezien het feit de man een van mijn favoriete acteurs is, en ook hier toont 'ie weer waarom. De man is zo'n verademing om te zien, hij weet van de begrippen wanhoop, gekweldheid maar ook de liefde voor z'n gezin een man te creeeren die nooit één emotie alleen toont, het blijft altijd een complex karakter, wiens acties je misschien niet meteen begrijpt, maar hij die soms met één blik daarna al duidelijk maakt. Maar ook de gehele rest van de cast weet het beste te brengen dat er in zit. Samantha Morton als liefhebbende moeder die diep van binnen nog steeds verward is over het gebeuren met Frankie zet een geweldige rol neer en ook Djimon Hounsou als buurman van het gezin verbaasde mij enorm. Hij wordt min of meer geintroduceerd als gekke junkie, maar langzamerhand geeft hij een diepte aan z'n karakter die je maar weinig ziet bij zulke kleine bijrollen. - Ook trouwens een mooi voorbeeld van hoe wij in de "fantasie" van de meisjes leven maar toch als kijker het grotere plaatje kunnen ontdekken: Nooit wordt namelijk de ziekte van Hounsou werkelijk benoemd - hij heeft aids - , maar iedereen begrijpt 't, en daarom ook sluipt dat nare gevoel (zonder ook ooit benoemd te worden) nadat een van de meisje mond-op-mond beademing heeft gegeven aan Hounsou. Prachtig gedaan. - Over de twee meisjes gesproken (in het echte leven trouwens ook zusjes), het zal wel in hun bloed zitten dat acteren, want wat een natuurtalentjes zijn dat zeg. Waar ik Vozvrashcheniye altijd dé film heb gevonden met de beste kindacteurs, zijn de Bolger zusjes van In America misschien zelfs nog nét wat beter, want alhoewel ze in amerika zijn, het blijven Europese kinderen he... Kortom, sublieme casting, in een sublieme film.

Globaal ben ik met het mooie bovenstaande review eens. Al schiet hélaas de regisseur op een enkel moment (op het eind vooral) teveel door: het sterven van Mateo en de levenstekens van de te vroeg geboren baby. De schijn van effectbejag ligt op de loer met opeens een vertoon van symboliek. De film zit al dicht op de huid van (zeker de mijne) emoties dat een extra boodschap overbodig werd. Het verhaal werd te sprookjesachtig. De rekening die door Mateo betaald werd.

Maar ondanks dat bevat deze film genoeg emotionele diepte en sfeer dat je helemaal meegenomen wordt in het gezinsleven. Het gezinsleven is geloofwaardig en ontroerend. Tja..die twee meiden zijn onweerstaanbaar. Maar Pa en Moe doen zeker niet onder.

De hele setting levert een extra suspense op: zal het gezintje het veilig uithouden in zo'n onveilige buurt? De meeste modale Amerikanen zul je in zo'n buurt niet vinden, een immigrant met weinig geld kan niet anders. De interactie tussen het gezin, die er geen al te big deal van maakt, levert mooie scéne's op. De cynicus zal het al gauw een politiek correcte bedoening vinden. Maar zo'n cyniicus zal het dan ook niet in zo'n buurt uithouden. De vertederende onbevangheid van de kinderen is een extra beschermingslaag van Pa en Moe.

Op een paar minpuntjes na een hele fijne film. Vette 4*

Eigenlijk heb ik deze film puur opgezet omdat ik in de winkel volledig weg was van de DVD-coverhoes. Ik had geen idee over wat de film ging, en misschien maar best ook, want anders had ik hem misschien nooit opgezet.

De film begint zeer sterk, en wordt goed uitgewerkt. Het is geen film voor mensen die niet van trage films houden, het is een krachtig drama waarbij het verhaal zeer realistisch wordt verteld (door het oudste kind). Ik denk dat juist doordat het verhaal door een kind wordt verteld, dat je enorm gaat meeleven. Ik heb echt van begin tot einde met deze film meegeleefd met meermaals tranen in de ogen.

Het sterke acteerwerk en de goede inbeeldzetting versterkten de gevoelens die ik bij de film kreeg nog meer.

Het enige wat ik niet goed kon plaatsen was de wanneer van dit verhaal. Je ziet een vrij oude auto, maar niet zo oud dat hij nu niet meer kan rondrijden, je komt op times square en daar rolt net een reclame met de slogan: "yes we can." (verkiezingsslogan Obama) en het meisje heeft een vrij moderne camera in haar handen gedurende de hele film.

Het is niet meteen een film dat ik terug zou bekijken, maar ik zou hem wel aanraden aan liefhebbers van een goed drama!