In America (2002)

Ik vond het ook een bijzonder prachtige, hartverwarmende film. Eerlijk drama, zonder ook maar één moment in meligheid te vervallen.

En de twee zusjes speelden zo waanzinnig goed, ze leken zelfs niet te acteren. Zoveel naturel heb ik in m'n leven nog niet vaak gezien.

4.5 sterren.

In America loopt over van sentimentaliteit en schiet daarin nogal eens te ver in door.

Ik zou zelfs willen spreken van effectbejag. Daarnaast is het verhaal wat voorspelbaar.

Gelukkig is de film ook voor een redelijk deel degelijk drama dat bij tijd en wijlen aangrijpend is.

Zoals al eerder genoemd; de twee zusjes acteren subliem en zijn enorme natuurtalenten. Ze zijn in real life ook zusjes en daardoor zijn ze perfect op elkaar ingespeeld. Zij zijn de grote sterren van deze film.

Een prachtig portret van een normaal gezinnetje dat op vakantie gaat naar Amerika... nu ja, tot daar de eerste tien minuten, want eenmaal in Amerika komen we erachter dat het hier om een vast verblijf gaat, en dat er, vooral op emotioneel vlak, meer achter dit gezin schuilt dan je in één oog opslag kan zien.

Sheridan beoogt niet een realistisch portret te schetsen van een gezin in moeilijkheden, dit laat hij ook duidelijk merken door bijvoorbeeld allerlei continuïteits fouten te implementeren (de film zou zich moeten afspelen in begin jaren '80, maar een van de meisjes draagt wel de gehele film lang een camcorder bij zich), en ons op een gegeven moment een beeld te schetsen : What if all the world is make believe. Let wel, dit is absoluut geen sprookje, het is alleen een verhaal door de ogen van een meisje verteld, en daarom strikt genomen niet als realistisch beschouwd kan worden.

Wat de film (daardoor) voor mij wel zo sterk maakte is dat je na enkele minuten eigenlijk direct meeleeft met het gezin, en dit wordt gaandeweg alleen maar versterkt. Denk aan de scène op de kermis, zelden zo'n spannende scène gezien om zoiets "kleins" (een balletje gooien), en dit dus vooral omdat je de consequenties voor het gezin zo erg vind. - Een film die sentimenteel is ontbreekt het aan (écht) sentiment, iets wat deze film absoluut wel heeft. Als je zo dichtbij het leven van zulke personages komt, krijg je vanzelf de vreugde en drama van dichtbij te zien, maar om dat af te doen als sentimenteel is compleet misvatten, dit is zo mooi verbeeld als maar kan, met hier en daar de wat onrealistische (de drie wensen) maar oh zo treffende momenten. Vooral het einde is doordrenkt van echte emotie en bij die laatste wens, die juist niét gebruikt wordt waar je 'm zou verwachten, maar bij een ander moment, knapte er toch uiteindelijk ook wat bij mij.

En dan moet ik nog naar een ander punt waar de film in weet te schitteren, het acteerwerk. Van Paddy Considine weet ik zo onderhand wel wat ik kan verwachten, gezien het feit de man een van mijn favoriete acteurs is, en ook hier toont 'ie weer waarom. De man is zo'n verademing om te zien, hij weet van de begrippen wanhoop, gekweldheid maar ook de liefde voor z'n gezin een man te creeeren die nooit één emotie alleen toont, het blijft altijd een complex karakter, wiens acties je misschien niet meteen begrijpt, maar hij die soms met één blik daarna al duidelijk maakt. Maar ook de gehele rest van de cast weet het beste te brengen dat er in zit. Samantha Morton als liefhebbende moeder die diep van binnen nog steeds verward is over het gebeuren met Frankie zet een geweldige rol neer en ook Djimon Hounsou als buurman van het gezin verbaasde mij enorm. Hij wordt min of meer geintroduceerd als gekke junkie, maar langzamerhand geeft hij een diepte aan z'n karakter die je maar weinig ziet bij zulke kleine bijrollen. - Ook trouwens een mooi voorbeeld van hoe wij in de "fantasie" van de meisjes leven maar toch als kijker het grotere plaatje kunnen ontdekken: Nooit wordt namelijk de ziekte van Hounsou werkelijk benoemd - hij heeft aids - , maar iedereen begrijpt 't, en daarom ook sluipt dat nare gevoel (zonder ook ooit benoemd te worden) nadat een van de meisje mond-op-mond beademing heeft gegeven aan Hounsou. Prachtig gedaan. - Over de twee meisjes gesproken (in het echte leven trouwens ook zusjes), het zal wel in hun bloed zitten dat acteren, want wat een natuurtalentjes zijn dat zeg. Waar ik Vozvrashcheniye altijd dé film heb gevonden met de beste kindacteurs, zijn de Bolger zusjes van In America misschien zelfs nog nét wat beter, want alhoewel ze in amerika zijn, het blijven Europese kinderen he... Kortom, sublieme casting, in een sublieme film.

Leuke film, die vooral het 1e uur echt weet te overtuigen dankzij een zeer overtuigende cast. De kids doen het ook zeer leuk en weten je helemaal mee te slepen. Er zitten zelfs spannende momentjes in, zoals bijvoorbeeld op de kermis. Ook weet de film op veel momenten sympathie op te wekken, de ventilator scene is erg leuk gedaan.

Soms wordt het ietwat te zoet na de introductie van Mateo, die eerder een wandelende, oude en wijze man/jezus lijkt.

Leuke film om is een keer gezien te hebben!

3,5*

Een beetje een aparte film, omdat je hem niet echt in een vakje kunt stoppen. Het is naast een drama ook af en toe een komedie en het voelt allemaal magisch aan. 'k Vond het een hele goeie film, die 'k zeker zou aanraden.

De 2 zusjes acteerden ook heel goed en zijn in het echt ook zussen.

Mooi drama met sterk acteerwerk van Hounsou en Considine. Van Morton ben ik totaal geen fan, al kan ik niet ontkennen dat ze het zeer aardig doet.

Hele bijzondere en sfeervolle film, en niet eens alleen vanwege het fraaie verhaal en de manier waarop het wordt gebracht. De film scoort wat mij betreft hoog op zowat alle fronten. Ik had deze film al heel lang op mijn 'Nog Zien'-lijstje staan, en heeft aan mijn hoge verwachtingen voldaan.

Het verhaal is lekker veelzijdig, met rouwverwerking als één van de onderwerpen op de achtergrond, en verteld door de oudste dochter. Het beroep van de vader en de zieke buurman zorgen ook voor hele bijzondere scenes.

De muziek, het cameragebruik, en de montage zijn van een zeer hoog niveau. Ook het acteerwerk is zeer overtuigend. En ook het script weet meer dan eens te verrassen. De sfeer wordt ook erg goed gecreeerd. Kleding, licht en scenario zijn erg goed verzorgd. Het magische deed me ook aan The Green Mile denken.

Kortom, een cinematografisch hoogstandje. Ik had niet eens in de gaten dat de film niet in de jaren '80 was opgenomen. Een film die veel meer te bieden heeft dan alleen het sentiment wat hier vaak aangehaald wordt.

Dikke aanrader!

Familiefilm over leven, dood en vriendschap.

Toch wat te sentimenteel, tranerig en vaak melig.

De kinderen spelen wel zeer goed in hun ontroerende rol.

Mij kon deze film niet echt bekoren en dat had vooral te maken met de standaard elementen waarmee het verhaal is opgebouwd. Het zijn dan vooral de schattige kindjes en stereotype culturele personen die de film vullen. Het verhaal zal uiteindelijk eindigen met een rijke weldoener die de misstappen van het gezin zal rechtzetten met het doneren van een pot met goud. Het was voor mij allemaal wat te gemakkelijk en hiermee behoorlijk ongeloofwaardig. Ik zeg niet dat de film niet leuk is om te zien, maar om het nu zo de hemel in te prijzen gaat mij toch echt wat te ver.

“Make believe you're happy Johnny, please, for the kids.”

Sprookjesachtig. In In America zien we door de ogen van een jong meisje hoe zij en haar zusje, vader en moeder emigreren van Ierland naar Amerika. En in een oud gebouw/buurt komen te wonen met nogal wat criminaliteit en armoede.

Maar het gezin weet er het beste van te maken, en je voelt de liefde die de gezinsleden voor elkaar hebben. Sentimenteel en soms niet al te realistisch? Het zal best, maar voor mij werkte het, vooral ook omdat we alles bezien vanuit het perspectief van Christy. Fantastisch geacteerd door Sarah Bolger, die ik vooral kende uit The Tudors. Considine, Hounsou, Morton en Emma Bolger (zusje van) verdienen ook alle credits.