The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (1994)

Ik vond Priscilla, the Queen of the Desert dit keer leuker dan de vorige keer dat ik 'm zag, dus mijn waardering gaat een sterretje omhoog.

Het 'gebrek aan een verhaal' stoorde mij nauwelijks. Pas aan het einde brak het de film een beetje op, op het moment dat Alice Springs bereikt was en de film nog even doorging. Voor de rest vond ik het een heel aanstekelijke, warmbloedige en op momenten keiharde film. Terence Stamp is simpelweg ge-wel-dig.

De scenes met de Aziatische vrouw vond ik er wel erg bij gehaald.

De titel van deze film klonk wel intrigerend,

Gelukkig is men na 10 minuten dan ook snel vertrokken voor een trip door de woestijn. Soms betoverend mooi, als Guy Pearce ' getooid in een wat futuristisch uitziend kledingstuk ' op de bus plaatsneemt en achter hem een lange kledingsliert laat wapperen. Waarna de camera uitzoomt en de bus in een moederziel alleen gelaten woestijn, gelijk wat meer meerwaarde krijgt.

Wel geinig waren de ontmoetingen met andere mensen op hun weg. Niet origineel ' een wedstrijdje wie kan wie onder de tafel drinken etc. ' Maar de charismatische, over de top doorgevoerde typische trekjes van de travestieten die heus geen nieuw beeld van travestieten trachtten neer te zetten of zich te richten op een serieus sociaal drama geven de doorslag. Veel valse opmerkingen naar elkaar over ' the way you dress ' met als hoogtepunt die opmerking over dat groene jurkje dat echt niet kon.

Goed vermaak, die richting het einde dan wel aanstipt dat ook travestieten normale mensen zijn die kampen met de vragen des levens, maar dat blijft doen met de benodigde humor. Leukste rol was weggelegd voor Guy Pearce, op de voet gevolgd door Terence Stamp, in deze kleurrijke en uitbundige ' klere(n)film '. 4*

Een film die mijn verwachting overtrof en met een boodschap.

De grappen waren echt super, en dan het acteerwerk niet te vergeten hugo als travestiet overdonderd goed acteerwerk net als guy en terence.

(Texas chainsaw mascara ) geweldig....

En de kostuums waren echt erg mooi gemaakt

4,5 ster

Humor in Dragarama.

Het verhaal heeft, evenals de hoofdrolspelers, weinig om het lijf. Maar dat hoeft bij dit soort roadmovies ook niet. E.e.a. valt en staat met de drie hoofdrolspelers, die goed hun best doen.

Sommige dialogen zijn werkelijk hilarisch evenals de vele performances, maar niet alles is even grappig. Ook het drama-deel is niet erg sterk.

Goed.

Geinige komedie/road movie.

Verrassende film met erg goede muziek en goede rollen van alle drie de mannelijke ? acteurs. Geweldig hoe deze grof gebouwde mannen toch geloofwaardig overkomen als vrouwen/travestieten.

De humor afgewisseld met het serieuze thema/ probleem was erg goed in elkaar verweven. Goede film dus een 3,0.

Fijne roadmovie, die eigenlijk op zijn best is in de luchtige stukken. Het leek mij dat Elliott toch vooral een ode wilde brengen aan de dragqueencultuur en als hij daarmee bezig is komt de film het meest tot zijn recht. Het persoonlijke drama is ook goed, maar de regelmatige haat die geuit wordt tegen de queens wordt opvallend vluchtig behandelt, alsof dat toch vooral niet is waarop Elliott zich wilde richten. Veel maakt het niet uit, want films die homofobie en daar aan verwante angsten in beeld brengen zijn er al veel en dit soort luchtige eerbetonen aan travestieten minden. Je moet er overigens wel van houden, van die levenstijl. Ik kon me wat dat betreft wel inleven met de reactie die kennelijk heerste in die zaal van de vrouw van Mitzi: publiek die niets tegen dragqueens heeft, maar tegelijkertijd er ook niet enthousiast van wordt. Een acquired taste is het denk ik, mannen die vrouwen nadoen door meer vrouwelijk te zijn dan de vrouwen en los gaan in maffe danspasjes en uitbundige jurken.

Ik kon in ieder geval wel met deze film meegaan, niet in de laatste plaats door de voornamelijk vrolijke energie en het bijzonder fijne acteerwerk van Terence Stamp (geniaal hier), Hugo Weaving en Bill Hunter. Guy Pearce bleef me wat te oppervlakkig hangen in een over-the-top performance. Verder een aantal mooie scènes, waarbij iedereen denk ik wel als favoriet de momenten heeft waarop een travistiet bovenop de bus zit, waarbij de lange jurk (of wat is het?) kleurig door de woestijn wappert). Verder ook een fijn script, met wat toepasselijk bitsige dialogen. Het enige wat ontbreekt is toch een wat pakkender verhaal of gewoon wat meer bijt. Misschien had de film zelf wat meer flamboyant mogen zijn als zijn protagonisten. Buiten dat om is Priscilla goed vermaak.

3,5*

Een héél aparte roadmovie Naast de natuurbeelden, bevat de film erg leuke/foute liedjes en natuurlijk de nodige humor.

Maar de grootste verdiensten zijn toch wel de acteerprestaties van de 3 hoofdpersonages. Iets totaal anders dan dat we van hen gewend zijn.

Als je wil weten wat een Aziatische vrouw met pingpongballetjes kan doen, moet je deze zeker eens bekijken

Een feel-good roadmovie die zeker het bekijken waard is.

Goeie film over twee travestieten en één transseksueel in een bus onderweg naar een optreden. Afgezien van de hoofdpersonages is dit een vrij standaard roadmovie. Leuke dansnummers met een aantal bijzondere kostuums. Het geheel blijft vrij vrolijk en luchtig van toon zonder dat de personages karikaturen worden. Verder worden de drie hoofdrollen uitstekend neergezet.

Een fijne roadtrip met de nodige dosis zelfspot, humor en drama. In combinatie met de fraaie Australische vergezichten van de outback en de overdreven hysterische kostuums blijft dit toch wel een erg leuke film.

Ik werd er vrolijk van.

Ja, best leuk. Verhaaltechnisch weinig bijzonders, maar daar draait deze prent dan ook niet om. Het zijn vooral de acteurs en de door hun geproduceerde dialogen + grappen die deze film goed moeten maken.

Goede rollen van Weaving, maar vooral Stamp. Pearce valt een beetje buiten de boot met z'n over-the-top performance. De mooiste momenten zien we onderweg in de woestijn, o.a. de enorme wapperende jurk.

Het bezwaar van "weinig verhaal" was niet bij me opgekomen, wèl de bedenking dat de drie hoofdpersonen wel èrg licht denken over een bezoekje aan provinciale vermaakscentra: dat slechts één van hen slechts één maal met zulke non-verbale agressie in aanraking komt (althans voor zover we zien) is tamelijk ongeloofwaardig, maar wanneer ik zie hoe Bernadette er in slaagt om een militante vrouw met een vrij matige one-liner ("light your tampon") het zwijgen op te leggen en het naderende onheil weet af te wenden (en even later zelfs met haar in een drinking contest verwikkeld is), begrijp ik dat het niet per se de bedoeling van de regisseur was om hier een totaal realistisch portret van de ups & downs van Mitzi, Felicia en Bernadette van te maken, en dat accepteer ik. Daarna heb ik me hier over het geheel genomen meer dan uitstekend mee vermaakt, met een speciale vermelding voor Terence Stamp: ik heb hem al in twintig films gezien, maar daarin heeft hij zó weinig indruk op me gemaakt dat ik hem op basis daarvan altijd heb beschouwd als iemand die dan wel tegelijkertijd met kanonnen als Peter O'Toole, Albert Finney, Richard Harris en Tom Courtenay is opgekomen maar feitelijk nooit hun niveau heeft gehaald. Als Bernadette is hij echter werkelijk fantastisch: kwetsbaar zonder melig te worden, sterk zonder in machismo te vervallen, grappig en ontroerend tegelijk, een openbaring om deze acteur eens in volle glorie te zien, en dat op z'n 55ste. In z'n eentje is hij goed voor de helft van mijn waardering voor deze film.

Drag queens waren enorm populair in de jaren '90. Een film over de cultuur van deze in vrouw verklede performers en entertainers kon dan ook niet uitblijven. Hugo Weaving en Guy Pearce moet je toch gezien hebben hier... ze zijn redelijk onvergetelijk, en dit nog voor ze hun doorbraakhits scoorden. Vooral Pearce speelt hier één van zijn enige echt komische rollen. Ik denk dat iedereen zich daar echt moet geamuseerd hebben op deze filmset.

Adventures... is een excentrieke, kleurrijke, geestige maar ook menselijke roadmovie geworden. Er wordt gek gedaan (de scène waarin ze het dance nummer Finally opvoeren, ), maar tussen de malligheid door weerklinken ook enkele ernstiger noten die te maken hebben met de "normale" levens die ze hebben moeten opofferen. Daar vindt de film een goed evenwicht, een evenwicht dat ook in stand gehouden wordt door Terence Stamp als de oude drag die het stilaan wel gezien heeft (vooral Abba!).

Heeft ff geduurt voordat ik deze film heb gekeken. Heeft ook ff geduurt voordat ik in de film zat. Dit omdat de film bol staat van dialogen, verwijten en het belachelijk maken van elkaar. Na een uurtje ongeveer zat ik in de film en begon deze zowaar vermakelijk te worden. Dacht zelf ook dat deze film uit 2005 ergens kwam maar dus al een 10 tal jaar ouder. Ook fijn dat Coober Pedy angedaan wordt, staat nog op mijn lijst van te bezoeken plekken op deze wereld.

Best aardig.

Allicht dat het in de jaren '90 wat scherper en aparter was, ondertussen is een film over drie drag queens niet zo héél speciaal meer. Gelukkig wel met acteurs die drag queens spelen en geen "bekende" drag queens uit het wereldje, dat komt het acteerwerk doorgaans niet ten goede.

De film brengt een leuke mix tussen road movie en luchtige comedy. Klein streepje drama erbij ook, maar dat wil niet zo heel veel indruk maken. Gelukkig lijkt dat ook niet Elliott's hoofddoel, waardoor de film best vlot blijft lopen en niet te neerslachtig wordt.

Een hoop kitscherig drag queen gedoe, maar de drie centrale heren doen het best goed. Elk hun eigen karakter, elk op hun manier sympathiek, maar ook lekker irritant. De film duur gelukkig ook niet te lang, het Australische landschap biedt iets extras en de figuren die ze onderweg tegenkomen zijn ook komisc genoeg.

Een grootse film vind ik het zeker niet, wel een vermakelijke.

3.0*

Kleurrijke comedy die het altijd weer goed met al zijn absurditeit, kleurrijke kleding en vooral keiharde snedige soms bitchy opmerkingen.

Een uitermate simpel verhaal wordt geschetst over twee travo's en een omgebouwde kerel die op tour gaan in de outback. Iets dat vooral leid tot een botsing tussen behoudendheid en extragvangte uitspattingen. Soms met moeite geaccepteerd, een andere keer niet. Opvallend hoe gemakkelijk ze opgenomen wordt door de Aboriginals, zelf uiteraard ook outcastst en niet vreemd. Eenmaal onderweg vraag ik me ook herhaaldelijk af hoe deze drie hun bestemming gaan bereiken, de kans dat ze elkaar zat raken en de kop inslaan lijkt groter.

Met Weaving en Pearce vind we verbazingwekkend genoeg twee acteurs in die rare jurken en make up die toen nog kleine volk maar inmiddels A-listers zijn. Hun rol, incl Stamp natuurlijk, spelen ze prima en Pearce is geweldig als over the top bitch altijd gemene opmerkingen makend of op zoek naar problemen. Hilarisch zijn de optredens, vooral de laatste in het hotel, maar ook de ontmoeting met Bob en zijn merkwaardige vrouw.

TAoPQoD is dan ook een bijzonder vermakelijk film die vooral zijn verhaal doet over discriminatie, vooroordelen en vooral acceptatie. Accepteer gewoon een ander en het is toch zijn feest als hij in absurde jurk wil lopen? Priscilla is meer dan prima en vermakelijke film met een aantal acteurs zoals je ze nog nooit zag en vooral ook goede acteerprestaties. De gewone prijzen voor aankleding en kostuums is ook niet raar. De film is gewoon leuk.

You see what you get. Ik kende de film eigenlijk niet, maar je wordt onmiddellijk in de wereld van de queer en traverstieten gegooid. En ik vond het best verademend en erg leuk om volgen. Dat komt onder meer door de fijne luchtige aanpak van 3 mannen die een roadtrip doen naar Alice Springs, een stadje in centraal Australië. Erg leuk en gedegen prestaties van het trio Weaving-Pierce-Stamp die het beste van zichzelf geven. Ik had ook de indruk dat ze er echt van genoten.

Een aantal keren me echt een deuk gelachen. Voor de gevatte spitsvondige opmerkingen van Bernadette. Zeker die ene keer toen ze die cafébazin van antwoord diende met "Steek je tampon in de fik en steek hem in je doos. Het zal het enige zijn wat daar beneden vuurwerk oplevert", om dan de verbaasde blikken te zien van de omstanders die dan meteen in een lachsalvo uitbarsten. Heerlijk. Maar de hele film bevat wel van die smeuïge quotes en leuk gekissebis met de drie heren en later ook met Bob.

Een feel good movie met ook een vleugje tragiek wanneer het zoontje van Mitzi ten tonele komt. Je had toch het gevoel dat ondanks het zichzelf zijn dat Mitzi zich wat schaamde voor zijn zoon. De contacten tussen hen beiden waren dan ook teder. Vermakelijkheid en luchtigheid primeert wel in deze film die een bepaalde vibe heeft. De verwensingen en het homofobe gedrag is wel aanwezig, maar beheerst de film niet waardoor het niet te zwaar wordt. Fijn!

Een film die vooral wordt gered door de leuke en excentrieke hoofdpersonages, want de visuele regie van regisseur Stephan Elliott had gerust wat scherper mogen zijn. Het gebeuren maakt veelvuldig gebruik van gave locaties, maar uiteindelijk wordt er toch beduidend weinig mee aangevangen. Nu komt dat natuurlijk omdat Elliott inhoudelijk ook wat te melden had, maar niettemin is het jammer om zo'n mooie achtergrond een beetje verwaarloosd te zien worden. De veelzijdigheid aan kleurgebruik komt op die manier niet zo mooi uit de hoek, maar gelukkig wordt dat enigszins gecompenseerd met grappige dialogen en absurde situaties. Aangezien de meligheid uiteindelijk de wat serieuzere kant van het verhaal overheerst is een speelduur van 104 minuten net te lang, maar ik heb me niettemin geen moment lopen vervelen. Terence Stamp levert hier wellicht één van zijn beste rollen af.