Hunde, Wollt Ihr Ewig Leben (1959)

Sterke anti oorlogsfilm uit de oude doos. Geeft goed de waanzin van de oorlog weer, en er is vrijwel geen ruimte voor enig lichtpuntje, goed gedaan. Sterke acteerprestaties, en prima actiescenes, zeker voor zijn tijd. Worden trouwens ook veel originele beelden gebruikt door de film heen, maar doordat de film in zwart is stoort dit eigenlijk niet.

3,5*.

Gezien de tijd (1959) waarin deze anti-oorlogsfilm (die zeer indrukwekkend en realistisch is weergegeven), waarin de slag om Stalingrad (gezien vanuit Duits oogpunt) centraal staat, is gemaakt, is dit gewoon een zeer goede Duitse film (Drama / Oorlog) die zelfs indruk op mij heeft gemaakt. In het maken van realistisch Oorlogsfilms is Duitsland zeer goed en daar kan de Verenigde Staten nog veel van leren.

Deze film laat ook goed alle belangrijke gebeurtenissen (geregeld voorzien van echt beelden) rond de slag om Stalingrad zien (de val van de Roemeense stelling waardoor het Duitse 6e leger wordt omsingeld in de ruïnes van het winterse Stalingrad, de poging van de Duitse generaal Hermann Hoth om het 6e leger te bevrijden, de beslissing om alle onnodige spullen te verbranden tijdens die poging terwijl ze later toch weer nodig bleken te zijn, het laatste Duitse vliegtuig wat vertrekt uit Stalingrad en de uiteindelijke overgave en aftocht naar de Russische werkkampen) en wat er allemaal is fout gegaan, inclusief de foute beslissingen van Hitler en Generaal Friedrich Paulus die trouw alle bevelen van Hitler opvolgt en in hem gelooft. Pas op het einde kiest hij eieren voor zijn geld, maar dan is het al te laat en heeft hij het hele 6e Duitse leger naar de kloten geholden en onnodig opgeofferd.

Wat deze film ook mooi laat zien is hoe bepaalde Duitsers in eerste instantie nog geloven in een goede afloop, maar na verloop van tijd drastisch zijn verandert en alleen nog proberen te overleven. Een goed voorbeeld hiervan is de jonge sympathieke, behulpzame en dappere Oberleutnant Gerd Wisse (uitstekend gespeeld door Joachim Hansen), waar het verhaal ook min of meer om draait, die in het begin nog naïef (hij geeft o.a. het beveel aan zijn manschappen om alle onnodige spullen te verbranden die niet nodig zijn om uit Stalingrad uit te breken, als Hoth met zijn pantserdivisie Stalingrad is genaderd tot 50 kilometer) is en gelooft in een goede afloop en Hitler, maar naar mate het verhaal vordert niet meer gelooft in een goede afloop (verliest ook alle hoop in Hitler en hogere Duitse officieren dan hem) en uiteindelijk er nog maar het beste (in de vorm van overleven) probeert van te maken voor hem en zijn manschappen. Ook komen Duitse lafaards en schoften aanbod in deze film en een goed voorbeeld daarvan is de laffe Major Linkmann (goed gespeeld door Wolfgang Preiss) die zich alleen verschanst en de meest belachelijk orders uitdeelt, zonder verder mee te helpen of zelfs maar polshoogte neemt. Tussen hem en Gerd Wisse botert het natuurlijk niet in dit verhaal. Uiteindelijk wilt hij zijn eigen hachje proberen te redden door zich over te geven aan de russen. Maar dit wordt gelukkig verijdelt door Duitse troepen die hem in de rug terecht neerschieten. De gehele cast in deze film speelt overigens goed en overtuigend en de meesten komen ook sympathiek over (o.a. sergeant Krämer, korporaal Böse, dominee Busch, overste Kesselbach en de Roemeense generaal Codreanu).

De film opent met een korte scene op een Duitse basis bij het treinstation in Charkov, ver buiten Stalingrad, waarbij Gerd Wisse een wanhopige Russische vrouw met de naam Katja (gespeeld door de niet onaardig uitziende Sonja Ziemann) probeert te helpen (later helpt zij overigens hem) aan werk (anders wordt ze namelijk geporteerd naar Duitsland). Daarna vindt het vertrek van Gerd Wisse, zijn herdershond en andere Duitsers (die ook een aandeel hebben in het verhaal) per trein plaats naar Stalingrad en wordt Gerd Wisse ondergebracht bij de Roemeense stelling vlak buiten Stalingrad als verbindingsofficier. Vanaf daar begint dan ook de ondergang van het Duitse 6e leger op 19 november 1942 in Stalingrad (vlak na aankomt van Gerd Wisse verplettert het Russische leger de Roemeense stelling waardoor het 6e Duitse leger wordt omsingeld in Stalingrad) en wordt alles indrukwekkend en aangrijpend weergegeven tot de uiteindelijke overgave van Generaal Friedrich Paulus (hij wordt in die betreffende scene ook nog door Hitler bevordert tot Veldmaarschalk, om de reden om zelfmoord te plegen wat hij niet doet omdat hij zichzelf niet alleen schuldig vindt aan deze nederlaag en ondergang) op 2 februari 1943 en de aftocht van het Duitse 6e leger (wat er is van over gebleven) naar de Russische werkkampen. Ondanks dat deze film al bijna 60 jaar oud is en gemaakt is in zwart-wit, zag het er visueel allemaal fraai, indrukwekkend (o.a. de ruïnes in Stalingrad) en realistisch uit. Hetzelfde geldt natuurlijk ook voor de uitvoering van het verhaal.

Al met al gewoon een indrukwekkende anti-oorlogsfilm, die vanaf de eerste minuut tot de laatste minuut weet te boeien (ik vond het ook allemaal interessant) en ook realistisch en historisch (qua verloop) is weergegeven. In deze film draait het vooral om de dialogen en hoe de Duitse manschappen omgaan met de penibele situatie en ontberingen (kou, geen voedsel, geen munitie, geen hoop en zelfs opgegeven door Hitler die het geen moer interesseert wat er met hun gebeurt) in Stalingrad, maar ook zit er geregeld actie in. Van die actie moet je je natuurlijk wel niet al te veel van voorstellen (o.a. geen bloed en geen wreedheden), omdat deze film uit 1959 komt en toen alles braafjes werd weergegeven. Samen met de ook Duitse film "Stalingrad (1993)", zijn dit toch de beste films omtrent de slag om Stalingrad.

Al langer op het lijstje en vanmiddag via youtube gekeken, weliswaar met Engelse ondertiteling maar het was prima te doen. Het boek van Fritz Woss ook al geruime tijd liggen, maar nog niet aan toegekomen.

Waar de film vrij doorsnee begint, de nodige stemmige beelden van het Nazisme, komt de kennismaking met luitenant Wisse. Een vrij gebruikelijke aanloop richtig de aanstelling bij de Roemenen aan het Oostfront volgt. Overigens, wat lijken die Roemeense helmen vreselijk veel op die van Nederland, ik dacht wat is dat nu voor 'goof'? . Na 17 minuten slaat uiteindelijk de vlam in de plan en zetten de Russen hun bekende offensief in.

Wat meteen opvalt zijn de door elkaar gemonteerde echte beelden van troepen, oprukkende tanks en gevechtssituaties en de gespeelde beelden van acteurs met dialogen. Hoewel je in eerste instantie bij een dergelijke idee aan een heel goedkoop effect zou denken is het een opzet die wonderwel slaagt. Echte oorlogsbeelden, met aanvullende gespeelde situaties met de nodige dialoog. De 'gespeelde' oorlog in de puinhopen van Stalingrad zijn ook goed. Daarnaast slaat het behoorlijk de maat met de omschreven belevenissen van bijvoorbeeld Heinz Gerlach, Konsalik en Gert Ledig. De tegenstrijdige bevelen, de wanhoop, depots vol materiaal maar geen orders om het uit te delen dus dan ging het eerder de fik in dan er wat mee gedaan werd. De administratie moest natuurlijk wel kloppen. Het terugtrekken in 'de ketel', de ellende in de puinhopen en uiteindelijk de overgave, hoewel er geen afgerukte ledematen en oorlogsmisdaden voorbij vliegen is het wat mij betreft een oprecht en indringend beeld. Het herhalende radiobericht van Radio Moskou met de tikkende klok kende ik al via de uitmuntende serie The World at War. Dan niet te vergeten de overeenkomsten met Vilsmaier's Stalingrad. Niet voor niets wordt de film genoemd als bron. Of er nog minpuntjes zijn? Ja zeker, het radiobericht 'Stalingrad...massagraf...' wordt al in het begin van de film, voor de wording van 'de ketel', uitgezonden, uiteraard weet ik niet wanneer dit bericht werd ontwikkeld maar ik kan me niet voorstellen dat dit voor het ontstaan van 'de ketel' al in gebruik was. Dan het fenomeen dat het offensief in februari speelt, maar er meer dan de helft van de film geen sneeuw te zien is. Vervolgens begint het te sneeuwen waarop een soldaat mijmert dat de winter begint. Uhm....hallo? Meestal zakt het kwik in november al ruim onder de -20 in Moedertje Rusland, maar goed dat zijn details.

Al met al een erg indrukwekkende film voor die tijd, en hoewel het misschien allemaal nog erg gevoelig lag, toch een beeld waar een behoorlijk cynische ondertoon niet aan te ontkennen valt getuige bijvoorbeeld de reactie van de gewonden met de speech van Hitler op de achtergrond. Goede oorlogsfilm, zonder meer...

Prima Duitse naoorlogse film, slechts 14 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog gemaakt, en gaat over de Slag om Stalingrad. Die Slag wordt beschouwd als het kantelmoment van de Tweede Wereldoorlog. Er werd voor het eerst een Duitse opmars tot staan gebracht en een compleet Duits leger vrijwel vernietigd, door het Rode Leger. Ook waren tijdens het uitkomen van de film de weinige overlevenden van Stalingrad net naar huis teruggekeerd.

De film begint, begeleidt met een Voice-over, met beelden van marcherende soldaten en van het ene op het andere moment worden je geconfronteerd met beelden van dode soldaten. Het verdere verhaal concentreert zich vanuit het perspectief van de jonge luitenant Wisse, die wordt uitgezonden als verbindingsofficier naar een Roemeense divisie, gestationeerd net buiten Stalingrad. Kort na zijn aankomst wordt het Duitse Zesde leger omsingeld. Hitler verbiedt de soldaten om een uitbraakpoging te doen of zichzelf over te geven. Met alle gevolgen van dien!

Een groot budget bezat de film vermoedelijk niet en het maakt daarom gebruik van stockbeelden, maar dat is niet zo'n groot bezwaar en deed verder geen kwaad aan het verhaal. Mede misschien omdat de film enigszins documentair is aangepakt. De film is vanuit het standpunt van de Wehtmacht en hun bondgenoten, en biedt een aardig interessante kijk op de strijd. De film wil verder laten zien dat de Duitse soldaten ook maar gewone jongens waren. Ook de Sovjet-soldaten werden gepresenteerd als menselijk en niet als socialistische zombies (de koude oorlog was immers ook een feit, toen deze film werd gemaakt)

Ja, dit was een zeer goede en sterke Duitse oorlogsfilm en ik was erg onder de indruk.

Hitler had liever dat zijn soldaten zich dood vochten dan dat hij en sommige van zijn legerleiding de opdracht gaven om zich terug te trekken. Gaven ze dit bevel wel, dan was het vrijwel altijd al te laat voor de gewone "Jan Soldaat" en moesten ze zich dus ook letterlijk doodvechten of zoals in Rusland, als krijgsgevangen jarenlang opgesloten worden in de kampen waar sommigen pas in de jaren '50 werden vrijgelaten, ruim 10 jaar na de 2e wereldoorlog. Men overleefde dit vaak niet, in het zuiden van Rusland b.v. moesten ze werken in de mijnen wat voor velen veel te zwaar bleek en ze "de heimat" nooit weer hebben gezien.

"Hunde, Wollt Ihr Ewig Leben" is een mooi gemaakte film met nu en dan echte beelden erin, b.v. met meneer Adolf die zijn volk bezielend groet/toespreekt (misselijk ventje!) en militaire parades.

Ook het verhaal is prima verfilmd en het ging in naast Stalingrad ook behoorlijk heftig toe in Leningrad, volgens de verhalen die hierover bekend zijn. De burgers aten behang vanwege de koolhydraten die hierin zaten, je kunt het je gewoon niet voorstellen in onze tijd. Ook werden doden geconsumeerd en hun dood verzwegen zodat de nazaten haar/zijn rantsoen extra kreeg. Dit beleg duurde 872 dagen terwijl het bij Stalingrad een half jaar duurde. Beide steden vervielen deels tot puinhopen door al dit oorlogsgeweld wat je ook goed terugziet in de film.

Waardering een 8,5!

Waanzinnig en indrukwekkende film die in zwart-wit is vertoond en waardoor ik toch even mijn knoppen om moest zetten, zoveel films heb ik namelijk nog niet gezien in het zwart-wit. Deze film is bij mij ooit op mijn pad gekomen door “Theunissen”, die mij volgens mij deze film ooit ook een keer heeft getipt en waarvan deze film ook in zijn top tien lijstje staat. Zover raakt de film het helaas niet bij mij, wel heb ik waanzinnig gefascineerd zitten kijken naar deze film. Deze film heb ik ooit eens gekocht op het oorlogsevenement “Militracks” en dat was voor de coronatijd, en heeft dus liggen stofhappen op mijn zolder. Overigens voor geïnteresseerden is dat evenement volgend weekend weer, ben je er niet geweest fan is het zeker een keer de moeite waard!

Terug naar de film, die met zijn titel alleen al de nodige indruk wist te maken, waardoor ik ook had besloten deze voor vijf mei te gaan kijken, waarop ik elk jaar toch een oorlogsfilm wil kijken die de evenementen weergeeft van deze gruwelijke tijd. Deze film speelt zich af in het oostfront bij Rusland, waarin we in Duitse perspectief de slag om Stalingrad meemaken die in korte stukken verteld wordt tot glorieuze aanvallen en overwinningen tot grote verliezen waarin een klein liefdesverhaaltje zit verwerkt die zelfs nog een cliché moment kent. Waar de film toch aardige details kent, zoals het ondervoeden van eigen belegering, het niet terug laten trekken van zijn eigenmanschappen hoe zeer de leiders van de bataljons die zouden willen en uiteraard het koukleumen omdat men niet goed gekleed was op de strenge winters in het oosten van Europa. En ‘Wisbar’ bint er zeker geen doekjes om, en zorgt ervoor dat de film dusdanig in een rapt tempo wordt verteld.

Waar we voornamelijk de Duitse “Oberleutnant” ‘Gerd Wisse’ gingen volgen, bij zijn verplaatsing naar het oosten en zo ook zijn reis, waar hij o.a. de knappe Russische dame ‘Katja’ leerde kennen die hij wel leuk vond, die hij vervolgens aan de Russische kant ziet staan (dit was het cliché moment) en zijn strijd tegen de Russen. Zoals ik al zei vertelt het verhaal vervolgens de opmars van de Duitsers, en hun nederlagen met grote getallen tot gevolg. De film is goed gefilmd met de nodige spanningsmomenten, waar ook ruimte was voor een grapje. En dit alles wordt ondersteund door voice-overs, waarbij de man ons bijpraat wat het vervolg was in de film zodat we beter en duidelijker in het verhaal zaten.

En voor de rest is er niet zoveel te vertellen over deze film, dat kun je ook wel zien aan de meningen omdat de filmhistorisch gewoon zijn verhaaltje doet die we allemaal denk ik wel langzamerhand kennen, en daar voornamelijk niet te veel om heen draait. De nodige punten worden aangekaart waardoor je zag hoe wreed deze oorlog was, zeker de nalatigheid van ‘Hitler’ was goed te zien. De film zit niet barstens vol met actiescènes, waardoor je niet hoeft te wachten op hevige vuurgevechten die we wel in andere films zien, de film is door zijn vertelwijze prachtig om te volgen, wat wordt opgepakt door een leuke cast die het ook erg goed doen. De actie die erin verwerkt zit is overigens ook erg goed, vooral het moment dat de Russen aanvallen met de tanks was een opwekmoment, waarvan ik nu niet zeker weet of dit nou echte beelden of nagespeelde beelden waren.

Al om al vloog de film voorbij, de film die ik heb liggen hier duurde overigens wel maar 95 minuten, dus je had een niet al te lange zit. Indrukwekkend mag je de film zeker noemen, hoewel je op het einde ook wel klaar was, hij had niet veel langer moeten duren. Recht tot zijn raap, interessant.