Le Roi de Coeur (1966)

Plezierige klucht met een ware sterbezetting. Begint bijzonder sterk, houdt van tijd tot tijd zijn momenten, maar gaat af en toe heel erg over de top. Desondanks aangenaam tijdverdrijf.

Michel Serrault, Jean-Claude Brialy en co gaan, onder leiding van een magistrale De Broca, aardig uit de bol en bewijzen dat er een andere wereld mogelijk is dan deze van haatdragende legers en dus volkeren.

Het kleurenpracht van de vrolijke bende staat in schril contrast met de grijze droefheid en bespottelijke ernst van het oorlogsgedoe.

Er zitten nogal wat grappig/stekelige gezegden en uitlatingen in het filmpje die wel een diepere maatschappelijke grond raken.

Begint heel aardig ( Später, Adolf, Später! ), maar verzandt al snel in een flauwe anarchistische chaos. Lijkt wel of De Broca aan de LSD zat.

Nogal tegenvallende komedie, ik had op een wat scherpere satire gerekend/ gehoopt. Het is best een vrolijk filmpje met soms Blackadder en Monty Pythonachtige humor (de Britse generaal en de drie Schotse soldaten als ze hun orders krijgen schieten me zo te binnen), maar die momenten zijn schaars, en eigenlijk wordt de film steeds minder geestig. De climax was voorspelbaar al was de ontmanteling van de bommen wel bijzonder fantasieloos. Ik had ook niet het idee dat het gevaar nu geweken was, ik zou de volgende dag rond middernacht toch even buiten de stad bivakkeren.

Ik vond de uitbeelding van de gekken ook wel erg naïef-romantisch: het zijn stuk voor stuk vriendelijke, nogal kinderlijke mensen die zich graag verkleden. En dan zitten er ook nog wat appetijtelijke dames tussen die de vrije liefde propageren. Het hele gekkenhuis was eigenlijk een soort verkapte hippie-commune maar dan zonder de dope. Maar misschien was dat ook de bedoeling van de makers.