Norma Jean & Marilyn (1996)

Hee, hier heb ik gisteravond nog een heel stuk van zitten kijken. Best nog een goeie film eigenlijk, met een prima vertolking van Sorvino als Marilyn.

3 sterren

Marilyn Monroe was our fantasy. Norma Jean was her reality

Ikzelf ben een zeer grote fan van Marilyn Monroe en probeer ook altijd zo veel mogelijk van haar te verzamelen. Normaal gezien hou ik me alleen maar op de 'originele' stuff en niet dit soort biografieën maar voor 1€ kon ik dit gewoonweg niet laten liggen. Ach, ik had het misschien beter wel gedaan.

Fywell zorgt voor een veel te oppervlakkig portret van Marilyn. Personages komen met pure willekeur tevoorschijn en de belangrijkste mensen worden komen gewoon niet in de film voor (Ralph Greenson!) Als je ziet dat een documentaire zoals Marilyn Monroe: The Final Days (2001) er wel in slaagt om in een dikke 80 minuten een mooi beeld van Marilyn neer te zetten dan zou Fywell dit in een dikke 2 uur toch ook moeten lukken. Niets was dus minder waar. Iets waar ik me ook ontzettend aan stoorde waren de vele fouten die de documentaire bevatten. Oké, nu is er veel van het leven van Marilyn een mysterie maar wanneer je faliekant de mist in gaat bij de meest bekende en uitvoerig beschreven stukken uit haar leven (haar dood) is er toch iets mis lijkt me. Jammer want met deze speelduur was er veel meer uit te halen.

Als je als filmmaker besluit om een documentaire over iemand te draaien dan lijkt het me dat je toch veel respect hebt voor die persoon in kwestie? Ik snap dan ook niet waarom Fywell haar als een notoire hoer neerzet. Marilyn had een zekere vrijheid betreffende haar lichaam maar niet zoals ze hier wordt neergezet. Ook heel het idee om haar schizofreen neer te zetten stoorde me vaak. Nu is het wel waar dat het vaak leek alsof ze twee personen was maar dan ook weer niet zo in het extreme dat ze Norma Jean vermoorde toen ze Marilyn Monroe werd. De negatieve kanten van haar leven worden dan ook veel te hard in het licht gezet in tegenstelling tot de positieve kanten. Hier lijkt het gewoon alsof ze één of ander labiel wijf was dat niet wist wat ze wilde (zie naar hoe haar huwelijken hier worden neergezet) en altijd maar jankte. Het is juist tegengestelde want Marilyn bezat een klasse en wist maar al te goed wat ze wou.

Het grote probleem met dit soort documentaires waar er niet met archiefbeelden wordt gewerkt maar met echte acteurs is dat je al echt goed moet zijn om je het personage eigen te maken, zeker dan als dat personage één van de grootste actrices aller tijden is. Ik vind het dan ook een beetje jammer dat er wordt gekozen om zowel een actrice te casten voor Norma Jean als voor Marilyn want het wekt de indruk van de schizofrenie des te meer. Ashley Judd neemt de rol van Norma Jean op zich en Mira Sorvino die van Marilyn en beide zijn ze redelijk. Natuurlijk heeft niemand effectief de ontwapende charme die Marilyn kenmerkte maar ze zetten bij vlagen nog een redelijke prestatie neer. Iets waar ik me wel over verbaasde was de kunde van Sorvino om Marilyns stem bij haar bekende nummers perfect weet na te bootsen. Volgens mij deed ze dit dan ook niet zelf maar is er gebruik gemaakt van nasynchronisatie. Wat ik wel vreemd vond was de rol van Eddie Jordan. Ik weet dat er een Ted Jordan was (die heeft later nog een boek geschreven over zijn 'leven' met Marilyn) maar hier in de film is er de oude man Ted Jordan, de muzikant, en zijn neef Eddie Jordan maar raar genoeg staat Ted Jordan niet op de credits bij Imdb.

Misschien is dit de moeite om eens te bekijken als je eens vluchtig iets over Marilyn wilt weten maar voor de meer geïnteresseerde kijker is dit pure bagger. Ik raad dan ook iedereen die geïnteresseerd is in Miss Monroe af om dit te bekijken maar meer op zoek te gaan naar The Final Days documentaire of gewoon naar het merendeel van haar films die niet zo moelijk zijn te vinden.

1*

Onevenwichtige film, waarin te veel de nadruk wordt gelegd op de verslavingen van MM en te weinig aandacht is voor haar huwelijken en filmcarrière.

Ashley Judd en Mira Sorvino proberen er het beste van te maken en dat lukt ze vrij aardig, waardoor de film het aanzien toch nog best waard is. Wel aardig dat Steven Culp, die de rol van Robert Kennedy speelt, dezelfde rol vier jaar later nog eens speelde in Thirteen Days (2000).

Het wordt zo langzamerhand wel tijd voor een echte biografie over het leven van MM, want de generatie die haar nog gekend heeft van het avondje uit in de bioscoop gaat van lieverlee op z'n laatste benen lopen.

Na vorige jaar My Week With Marilyn, en tevens een sterke rol van Michelle Williams, te hebben gezien was nu de beurt aan deze Norma Jean & Marilyn vanwege mijn interesse maar ook omdat er twee verrukkelijke dames in de vorm van Sorvino en Judd in spelen. Niet een garantie voor iets dat heel goed is zo bleek.

En ja... eigenlijk gaan we verder waar we gebleven zijn met MWWM die al een verontrustende beeld opwierp van de dame in kwestie, en al die geile kerels erom heen, eigenlijk toch wel een erg trieste toestand. Toch gaan we dit keer iets dieper met een blik op de kindertijd, geestesziekte in de familie en verschillende gebeurtenissen die verlatingsangst veroorzaakt hebben. En het is maar al te snel duidelijk dat deze jongedame heel wat demonen in het hoofd zitten heeft met alcohol, drugsmisbruik en heel veel slechte keuzes tot gevolg. Onder al die glitter glamour, dat fantastische lijf en die sensuele blik en lach zit heel weinig inhoud zoals haar man Arthur Miller haar op een gegeven moment goed duidelijk maakt. Leuk zijn toch verschillende bekende dingen die nagespeeld worden zoals het moment met Jane Russell aan de Walk Of Fame, de bekende naakt fotoshoot en het luchtrooster moment om maar eens wat te noemen.

Veel pluspunten zou je zeggen, vooral met de twee mooie dames in de vorm van Judd en Sorvino, toch brengen ze niet genoeg en zijn ze net te licht voor dit werk. Want Sorvino lijkt het aardig te doen en op Marilyn te lijken, toch komt ze inhoudelijk niet verder dan het neerzetten van een meelijwekkend, bijzonder kwetsbaar dom blondje. Dan zet Williams de rol toch stukken beter neer in alle complexiteit en mysterie, die om haar heen hing en het enigma van aantrekkingskracht dat ze was. Iets dat Sorvino toch geen moment voor elkaar krijgt. Dan de wissel tussen Judd en Sorvino, er zit teveel verschil tussen de twee qua spraak, intensiteit en qua karakter. Het karakter dat door Judd neer wordt gezet is geheel anders dan Sorvino in de tweede fase. Uiteraard valt dit te interpreteren als verandering vanwege gebeurtenissen en geestelijke problemen en wat meer, maar mij overtuigt het niet. Net als de zogenaamde verschijning en stem van haar zelf die ze ziet en hoort als boos stemmetje die haar altijd naar beneden praat. Ik snap het idee maar het overtuigt mij niet echt.

Dan toch wel het einde met het ambulance ritje terwijl ze toch echt dood in bed gevonden werd, iets dat met alle complottheorieën nog nooit duidelijk is en waarschijnlijk nooit zal worden, iets dat deze film daarbij verder niet betreedt. En daarmee kleurt deze tv film precies tussen de lijntjes zonder een moment speciaal of bijzonder te worden of met iets nieuws te komen. Daardoor is Norma Jean & Marilyn vooral vanwege de dames niet perse eeen verloren middag maar verder niet iets dat heel lang in het geheugen zal blijven hangen.