Hobgoblins (1988)

De jaren '80: decennium van de wansmaak? Als je deze film ziet zou je denken van wel. Hele erge muziek en ik zal het maar niet hebben over hoe de mensen zich kleden. De film is al net zo slecht als de mode uit de jaren '80. Stomme humor, ellenlange scenes waar geen eind aan lijkt te komen en special effects die nergens op lijken. Zelfs een geslaagde grap op het eind weerhoudt mij er niet van dit gedrocht een 0,5 te geven.

Toch heb ik me wel vermaakt met het kijken naar deze film. Ik heb namelijk de MST3K versie gezien en die was erg grappig. Heerlijk droge opmerkingen elke keer alleen hadden die tussenstukjes van mij niet zo gehoeven.

Een vervolg... hoe bedenk je het...

Oude baas houdt 30 jaar lang een stel goedkope wannabee Gremlins opgesloten, maar waarschuwt de autoriteiten niet 'omdat die hem toch niet zouden geloven'. Natuurlijk breken de beestjes los, om uit te komen in jaren '80 suburbia (en nee, iets ergers bestaat niet) waar treurige tieners zich bezig houden met hark-gevechten, afschuwelijke muziek en sex in een busje.

In no-time valt dit stelletje ongeregeld voor het geheime meesterplan van de Hobgoblins; wensen uit laten komen om zo mensen te vermoorden. Don't ask. Het leidt uiteindelijk naar 'Club Scum' gerund door 'Roadrash'. Hier transformeert de film van niet-om-aan-te-gluren tot stiekem-wel-een-beetje-grappig, met over de top granaat-explosies, een striptease en de meest hilarische (want dronken?) extra's die ik ooit in een film heb mogen aanschouwen.

1*.

In 1984 werd het ons duidelijk benadrukt; Je gooit geen water over die kleine Gizmo, anders zullen er afgrijselijke versies van het beestje verschijnen. Het lijkt er echter op alsof iemand daarna een hele emmer over de film Gremlins heeft gegooid, want niet veel later kwam de één na de andere ripoff. Daarvan was vooral Critters een erg amusante, maar de kwaliteit kelderde met films als Ghoulies en Munchies. Er is echter een dieptepunt. En niet alleen een dieptepunt voor de Gremlin- ripoffs, maar voor het medium film in het algemeen. Hobgoblins.

Een vrouw, die volgens de trivia op Imdb net uit een gesticht kwam, had de eervolle taak om een stel lelijke pluche- beesten voor de camera heen en weer te schudden. Ondertussen mogen we de hele film beleven met een stel karakters waar Jason Voorhees zijn handen nog niet eens vuil aan zou maken. De termen houterig spel, over-acting of amateurtoneel kunnen in de verste verte nog niet omschrijven wat de 'acteurs' hier aan het doen zijn. En ook de personen achter de schermen hebben werkelijk geen idee wat ze doen. En dus krijgen we ellenlange scènes waarin gevochten wordt met tuingereedschap, een belachelijke band een heel optreden geeft (en ja, we mogen 't allemaal zien) of mensen liggen te rollebollen met die lelijke pluche- beesten. Hobgoblins is nergens te betrappen op ook maar een beetje kwaliteit, het is allemaal knulliger dan knullig, saaier dan saai en dommer dan dom. Een Troll 2 of gemiddelde productie van Charles Band gaat hiermee zelfs op Citizen Kane lijken.

Dit wil overigens niet zeggen dat je geen amusante avond kan hebben met de film, want lachen om de erbarmelijke kwaliteit is natuurlijk altijd een pluspunt van slechte filmerij als dit.

0,5 sterren.

So bad it's goo.... still pretty bad. Toch wel mee vermaakt. Het is duidelijk waar de kaas vandaan komt. Destijds natuurlijk immens populair door Gremlins, maar ook de vele opvolgers waren welkome toevoegingen aan de little creature features. Sloane probeert een beetje mee te liften op de successen, maar bakt er zelf weinig van. Wel een grappig, over de top tijdsbeeld van de low budget 80's. Echt vér erover. Inclusief Rambo-figuur en duffe rockband. Inspiratieloos en goedkoop poppenwerk; wat dat betreft is het maar goed dat de Hobgoblins weinig uitspoken, want een stel jongvolwassenen die lopen te worstelen met knuffels... je kunt je vraagtekens erbij zetten of zoiets überhaupt een kans van slagen had.

Vreselijke Gremlins-kloon is zo slecht dat je er om kunt lachen. Stompzinnige karakters, ongeloofwaardige monsters - inclusief een 'gevecht' dat nog minder overtuigend is dan Bela Lugosi's legendarische duel in Bride of the Monster - en een bijzonder slechte 80s-soundtrack (met een dansscène als dieptepunt) maken het feest der wansmaak compleet. Het acteerwerk is ook volstrekt amateuristisch, maar dat spreekt voor zich.