Dahmer (2002)

Ik kan de lage scores hier niet geloven! Onbegrijpelijk dat als een film over een seriemoordenaar eens een keer geen spannend verhaal neerzet, wat trager is dan de rest en geen bloedige moorden voorschotelt meteen als 'slecht' of 'saai' wordt bestempeld. Veel filmpubliek kan zich echt veel beter alleen richten op de kaskrakers en de rest met rust laten.

Ik was aardig onder de indruk van Dahmer. We krijgen een menselijke kijk op het leven van een homofiele seriemoordenaar en kannibaal. Beetje in de trant van Henry:Portrait of a Serial Killer, alleen heeft die film het grote voordeel een Michael Rooker als hoofdrolspeler te hebben. Niet dat Renner het slecht doet, maar Rooker is in die film een fenomeen. Als ik er goed over nadenk denk ik zelfs dat Jacobson heel erg goed heeft gekeken naar Henry, want Dahmer volgt een beetje dezelfde lijn, afgezien van de flashbacks.

De cinematografie was zeer goed verzorgd. Een aantal shots en kleurgebruik (mooi dat donkere rood in Jeffrey's appartement) waren prachtig. Weinig buitenopnames wat de film een claustrofobisch tintje meegeeft en dat valt hier alleen maar ten goede. Over het geheel heeft Dahmer een zeer goed sfeertje. Jammer dat de film in het midden een beetje inzakt maar verder is dit een film dat gewoon meer waardering verdient dan het krijgt.

3,5*

Vrij lage score wat de film niet echt verdient. Al moet ik toegeven dat de film ook weer geen klassieker in het genre is. Dit is meer een biopic geworden van een bestaande seriemoordenaar in plaats van een thriller of horror. De film geeft wel een goed beeld van Dahmer. Maar echt interessant wordt het nooit. Het is gewoon een verhaal van z'n leven en mist de nodige charisma. Na de film gezien te hebben weet ik wel wie Dahmer was, maar niet waarom hij zo bekend werd (buiten het feit natuurlijk dat hij zoveel moorden pleegde). Films als Henry: portrait of a serial killer, Boxcar Bertha, The assassination of Jesse James of zelfs pakweg Bonnie & Clyde hebben de nodige meerwaarde om van een bestaande figuur ook nog een leuke film te maken. Dahmer is dus niet slecht, maar gewoon een beetje saai. Niet dat je meteen de nodige moorden moet zien, maar zet er dan wel iets anders tegenover. Een enge sfeer of sterke acteerprestatie bijvoorbeeld.

Een ontzettend goede film. Wanneer een regisseur een film over een seriemoordenaar gaat maken, is het natuurlijk heel aantrekkelijk en ook makkelijk om daar een film vol met bloedige moorden van te maken. Dat is natuurlijk ook waar veel publiek om schreeuwt (gezien de lage score van deze film en de meeste reacties). Maar Jacobson toont lef door zich niet te concentreren op het hoe van de moorden en er een slasher van te maken, maar juist op het brein achter de moorden in te gaan. Jeffrey Dahmer staat centraal in deze film, en niet zijn moorden.

De hele film is een verhaal over zijn psyche en wat er daardoor van hem terecht gekomen is. Zijn leven wordt niet geromantiseerd. Jeffrey Dahmer wordt meer afgebeeld als een onbegrepen sukkel die een kick krijgt van het moorden en de vieze details nadat zijn slachtoffers dood zijn. De film schept het beeld dat Jeffrey verslaafd raakte aan het moorden, net zoals een mens aan alcohol en drugs verslaaft kan raken. Bijvoorbeeld het moment dat hij die worstelaar zijn keel door gaat snijden. Eerst zien we Dahmer twijfelen, vervolgens drinkt hij zijn twijfel weg en doet het dan toch. Na de sporen van zijn daad uitgewist te hebben, ligt hij te huilen op zijn bank: eenzaam. Ook het stuk dat hij met Rodney wil gaan vrijen, maar hij hem vervolgens ongecontroleerd probeert te wurgen schept dit beeld. Door deze verslaving blijft Dahmer eenzaam. Dit wordt door het einde bevestigd. Dahmer loopt alleen het bos in. Waarom? Wat betekent het einde? Ik weet het niet, maar het heeft iets heel aparts. Ondanks dat er niets gebeurt en je Dahmer het bos in ziet lopen, is er toch sprake van een triest gevoel dat achterblijft.

Dahmer is niet spectaculair. De film moet het hebben van zijn duistere sfeer en het uitstekende acteerwerk van Jeremy Renner. Maar dat is wat mij betreft genoeg om er een meesterwerk van te maken. Een heel erg goede film. De muziek in deze film is trouwens ook prachtig. Geen domme slasher, maar een indrukwekkend staaltje filmkunst.

Degelijk portret van Jeffrey Dahmer wat zich voornamelijk rondom de eenzaamheid en de sociale attitude van onze killer vestigt. Verder weinig schokkend en dat is opzienbarend want alleen de wikipedia pagina van Dahmer is al beangstigender dan dit portret. Enerzijds waardeer ik het dat ze op een dusdanig `normale´ manier Dahmer benaderen anderzijds had ik graag willen zien hoe ze de zieke details hierin meer zouden kunnen vormgeven. In Dahmer blijft Jeffrey Dahmer namelijk een (wurg)moordenaar terwijl hij in realiteit er een huishouden op nahield waarin werkelijk overal stukken lijken lagen en waarin kannibalisme aan de orde van de dag was. Iets meer vaart was ook niet verkeerd geweest en iets meer chronologie (of feitelijke vertellingen) ook niet. Neemt niet weg dat wat er staat al behoorlijk fascinerend is.

Verfilming van het leven van Jeffrey Dahmer die trouw blijft aan de feiten. Bogend op ijzersterke vertolkingen is dit een intrigerend portret van een psychisch gestoorde man met morbide obsessies. Dahmer houdt van machtspelletjes en het domineren van zijn slachtoffers. Verklaringen voor zijn daden blijven uit. Wel zien we aan de hand van flashbacks de steeds gewelddadiger wordende evolutie die hij doormaakt. Het heden speelt zich voornamelijk af in zijn appartement, gehuld in rode tinten die de scènes tussen hem en zijn prooi een beklemmend effect bezorgen. Belachelijk lage score hier op MM.

Deze ook eens geprobeerd en 'k vond hem niet mis. Geen traditionele film over een psychopaat, maar de film laat ook een menselijkere kant van de man zien. De film moet het niet hebben van de vele shokerende scènes, maar is eerder een drama.

De cast deed het ook goed. Een speciale rol voor Jeremy Renner, maar kwam wel overtuigend over.

Tja, 'k vond hem wel het bekijken waard, het is eens wat anders dan Hannibal Lecter.

Dit is inderdaad niet meer dan een saaie en langdradige biografie (althans een gedeelte) over één van de roemruchtste seriemoordenaars ooit, namelijk Jeffrey Dahmer.

Waar de andere biografie film "The Secret Life: Jeffrey Da..." over Jeffrey Dahmer de ene moord na moord (sommige behoorlijk bruut) van hem liet zien, laat deze film maar bitter weinig geweld zien. Het wordt dan ook nergens schokkend of aangrijpend. Deze film is meer een soort van homo romantiek verhaal tussen de kille en gestoorde Jeffrey Dahmer en de donkere Rodney die niet eens wordt vermoord door hem. Het hele verhaal weet eigenlijk ook nergens te boeien en sleept zich voort tot het nietszeggende einde. Daardoor is het vooral een saaie en langdradige zit, terwijl de film eigenlijk niet eens lang duurt. Ik moet wel zeggen dat Jeremy Renner de rol van Jeffrey Dahmer redelijk vertolkte, maar ik vond hem eigenlijk meer lijken op een jonge Bill Gates en vooral als hij rondliep met een grote bril. Dus mocht er ooit een biografie worden gemaakt over het leven van Bill Gates, dan is Jeremy Renner daar zeker geknipt voor.

Nee deze biografie over Jeffrey Dahmer kon me niet echt bekoren en vond ik maar behoorlijk saai.

Hier moet ik toch even mijn hoofd bij schudden want het is bij momenten wel erg afgeweken van de feiten.

En die momenten waren verre van onbelangrijk .

Bijv het feit dat zijn moeder een een psychische stoornis had is volledig uit het verhaal weggelaten alsmede het feit dat de badhuizen scenes nu werden vervangen door een bar .

De handboei scene met die jongen is ook heel anders gegaan .

De film zelf is op zich niet slecht en ik begrijp de artistieke invalshoek van de makers wel , maar er is teveel gerommeld met de werkelijke gebeurtenissen .

Renner doet het wel goed maar Peters prestatie in de netflix adaptatie van dit jaar doet het vele malen beter .