Melania (2026)

Pennsylvania was mij een brug te ver, dus trok ik maar naar Frankfurt, het Pennsylvania van Europa! Al zigzaggend tussen junks, dealers en hoertjes begaf ik mij Cinemax Metropolis voor een IMAX vertoning ("mehr Kino geht nicht!"). Ik kon onmogelijk weerstaan aan de perversie van een 45 miljoen kostende fluff piece die als het ware de cinemazalen wordt opgedrongen. Het risico dat ik mij hiervoor later zal moeten verantwoorden op een soort Nuremberg-bis, neem ik er dan maar bij.

Zedendelinquent Brett Ratner brengt deze heldendicht zonder de minste ironie. De epische grandeur van Melania die met oversized zonnebril gangen en liften doorkuist en verschillende voertuigen bestijgt. Trappen, tarmac, achterbank, en, pirouette, nog eens opnieuw. She's a lady, wow wow wow, she's a lady! Dit zijn de mythen die we aan onze kinderen willen nalaten.

Melania blijkt nergens echt goed in te zijn. Ze heeft zogezegd briljant stijlinzicht, maar we zien haar haar eigen inaugural suit verknallen, met absurd grote revers en kaarsrechte styrofoam hat. Dansen of zingen kan ze ook niet. Haar zelfverklaard favoriet nummer, Billie Jean, kan ze hooguit wat fonetisch nablaten. ouuuu say aaa ennewan.... kiiiidiiisssee not my son! In haar beleefwereld is iedereen 'good' of 'nice' of 'sweet'. Zelfs jacko wacko. De Epstein files lijken mijlenver in het universum van Melania, je zou bijna medelijden krijgen met het monotoon bestaan van de Amerikaanse elite, die zich van staatsdiner naar inaugural bal moeten slepen, terwijl alles er toch als dezelfde ordinaire Disneyland troep uitziet. Met een parade groteske figuren. Waar hebben we dit circus aan te danken? Trump, Melania, Eric en Donald Junior. Musk. Vance. Maar even goed Hilary Clinton met haar ridicuul geföhnde kapsel en Biden met z'n naar achter getrokken huid. Als je deze glimmende bejaarden uit context aan iemand zou laten zien, zou het echt een Harmony Korine film lijken. De laatste stuiptrekking van een beschaving. Donald en Melania die terugkeren in het Witte Huis. "So amazing to be back here." "What an amazing place." "Really the best place." "All the history, all the art." "Look, such a beautiful painting. It's a nice landscape" Ze noemen Amerika een land zonder toekomst, maar die mooie toekomst ligt nu al verzekerd in Barron Trump. De genetisch gemanipuleerde superzoon van Donald en Melania. Ik herinner mij nog hoe ongemakkelijk hij op de 2016 overwinningsspeech stond. Ondertussen is hij super confident en beheerst hij de camera's perfect - met een overdaad aan masculiene bravoure. Bovendien is hij six feet nine. Dat bestond zelfs nog niet op dating apps voordien. Hij is gewoon de upgraded versie van zijn vader - nu al miljardair door crypto en trading. Maar wanneer hij dan afscheid neemt van zijn ouders in het Witte Huis zie je diezelfde ongemakkelijke stuntelende verschijning, een bange jongen in een veel te groot harnas - onwetend welke grimmige veldslagen hem nog te wachten staan. *cue krakerige Bluetooth opname: and I'm glad to be an AMERICAN cause at least I know I'm FREE.

PS: aub niet beginnen zeuren over ideologie; als Melania even goed was als Trump des Willens, had ik 'm ook gewoon vijf sterren gegeven.

Verrassend genoeg speelt deze documentaire in Polen waar ik momenteel verblijf. De voorstelling van vandaag in Katowice had 0 verkochte tickets. Ik ben ook niet voornemens deze rommel te gaan kijken (sponsoren/financieren). Laten we als Nederlanders alsjeblieft ook niet meegaan in de politieke show van ofwel 0,5* ofwel 5*. Laat politiek buiten Moviemeter. Dit is een ver-van-onze-bed show. De gemiddelde Europeaan boeit deze documentaire echt helemaal niks en zal het niet gaan kijken - ook gratis niet. Wat dat betreft een dikke "thumbs up" voor mjk87!

Veel te nadrukkelijk geregisseerde, volstrekt ongeloofwaardige documentaire over de periode vanaf nieuwjaar 2025 tot aan de inauguratie Trump, vanuit het perspectief van First Lady Melania Trump. Op houterige wijze en met een dik accent draagt ze voorgekauwde teksten voor ,terwijl ze onder klanken van o.a. The Rolling Stones, Michael Jackson en Aretha Franklin een vergeefse poging doet over te komen als een toegankelijke vrouw. Haar obsessie met uiterlijke schijn is typerend voor de klassieke oppervlakkige ‘trophy wife’ die veel mensen toch al in haar zien. Het geslijm van de mensen die voor haar werken, is verbijsterend in deze onvervalste, maar totaal niet overtuigende propaganda.

Tenenkrommend, en na 30 minuten uitgezet. Jezelf zo verheven voelen dat je denkt de wereld de juiste richting op te sturen door alleen maar bezig te zijn met kleding en inrichting, en jezelf vervolgens als expert profileren, terwijl de jaknikkers om je heen dat ook nog eens bevestigen. Wat een trieste, onrealistische wereld waar hun democratie blijkbaar de voorkeur aan geeft.