Toy Story 5 (2026)

Had van mij in principe niet gehoeven, maar was toch leuker dan ik dacht, en beter dan het vierde deel (dat écht overbodig was).

In dit deel ligt de focus op de brainrot van social media en digitale schermen, en hoewel het een beetje belerend overkomt (op een bepaalde leeftijd stoppen kinderen sowieso wel met speelgoedpoppen en knuffels) is het wel goed om te zien hoe de franchise inspringt op actuele, moderne ontwikkelingen.

Er zitten wel wat leuke vondsten in en het heeft zoals altijd wel een charme zoals we gewend zijn van de reeks, maar nu mogen ze er wel mee stoppen. Je merkt dat ze met sommige personages niet weten hoe ze hen in het verhaal moeten verwerken (en daardoor krijgen ze even een soort verplichte cameo en zie je ze de rest van de film niet meer terug) en het concept is niet meer zo verfrissend als vroeger. De stemacteurs beginnen op leeftijd te raken (bv. Jessie klonk veel te oud voor haar personage) en hoewel ze daar wat leuke ouderdomsgrapjes over maken (Woody met name), is het ook wel een teken dat het mooi is geweest.

4*

Vermakelijke film en mooie animatie!

Hoe groot het verval ook is bij Pixar, de Toy Story-films blijven telkens weer leveren. Ook al is ieder vervolg onnodig en lijkt het script in iedere film weer complexer te worden, met een meer uitgebreide wereld, een complexer plot en een steeds weer groeiend aantal personages, de films blijven emotioneel zo enorm meeslepend. De herhaling van zetten neem ik dan graag voor lief. De voorspelbare emotionele ontknoping is ook weer zo aandoenlijk. Daar kijk je deze films uiteindelijk voor.

Daarnaast is het amusant hoe ze steeds weer nieuwe krankzinnige speelgoedpersonages op weten te voeren. Die zijn altijd goed uitgedacht, een stuk meer dan je van het plot kan zeggen. Zo valt er wel wat aan te merken op de manier waarop Bonnie en Blaze bij elkaar worden gebracht. Het thema van aan het scherm gekluisterde mensen had wellicht ook iets eleganter behandeld kunnen worden, en veel personages en vertakkingen in het verhaal zijn niet essentieel voor de film. Jessie heeft overigens de hoofdrol ditmaal. Woody krijgt niet zo heel veel te doen. Uiteindelijk vind ik dit wel een van de mindere Toy Stories, maar een mindere Toy Story is nog altijd een goede film.

DEI virus. Zonde

Dit was verrassend leuk, een van de betere delen van de franchise. Leuk ook hoe ze de link leggen met de werkelijkheid en alle schermen waar iedereen tegenwoordig op zit. Aanrader!

Best degelijke, maar weinig memorabele Toy Story. De beeldschermen bij kinderen zijn een interessante invalshoek, maar ik vond het nogal ongeloofwaardig hoe er plots amper iets van ouderlijk toezicht was op het beeldschermgebruik. Zoals steeds enkele geinige vondsten waarvan de referentie naar Bambi de grappigste was.

Gone but not forgotten

De laatste keer dat ik een Toy Story-film zag kan ik mij niet eens meer herinneren. Wel weet ik dat het bij het eerste en tweede deel gebleven is. Ik heb er nooit de tijd voor genomen om deel 3 en 4 te zien. Mijn vriendin heeft de voorgaande delen echter al meerdere keren gezien, waardoor ook ik mij aan dit deel gewaagd heb.

Hier zag ik eigenlijk wel een beetje tegenop. Voor zover ik mij kan herinneren keek ik deze reeks namelijk nog door de ogen van een kind, waardoor dit deel in mijn beleving alleen maar tegen zou kunnen vallen. De realiteit was dat de film voor mij niet mee-, maar ook niet tegenviel.

De animatie voelt tijdloos en het is gaaf dat dit speelgoed al sinds 1995 gevolgd wordt. Wel vond ik dat de makers soms net iets te veel op nostalgie aan het varen waren. Ik zou dezelfde stemacteurs alleen blijven gebruiken wanneer dit geloofwaardig blijft. Bij Woody en Buzz is dat wat mij betreft het geval, maar Jessie vond ik ergerlijk om naar te luisteren. Haar oudere vrouwenstem voelde als een complete mismatch met haar gladgestreken poppengezicht. Ik snap dan ook niet zo goed dat juist het personage dat het minst geloofwaardig overkwam deze rol kreeg.

Verhaaltechnisch zit de film prima in elkaar. Naar mijn idee besteden ze hier bij Pixar altijd veel aandacht aan. Echt bijzonder wordt het echter nergens. Waarom ik dat vind, kan ik lastig inschatten. Ben ik de films zelf ontgroeid, of wist het script mij simpelweg niet echt te raken?

Een aantal grappen vond ik geslaagd, maar daarvan waren er voor mijn gevoel te weinig aanwezig. De vondst dat Jessie zich vergeten voelde, maar vervolgens ontdekte dat haar vorige eigenaar Emily haar dochter naar haar had vernoemd, vond ik vertederend. Het plot waarin Bonnie moeite heeft met het maken van vriendjes deed mij daarentegen een stuk minder. Al kan ik mij voorstellen dat kijkers, waaronder ouders die eerder met deze realiteit te maken hebben gehad, veel meer geraakt zullen worden door dit onderdeel van het verhaal. Dat ligt dus mogelijk ook een stukje bij mijzelf.

Onder aan de streep voel ik mij neutraal tegenover deze film. Ik heb mij zeker niet verveeld, maar een topper kan ik dit voor mij persoonlijk ook niet noemen. Hiervoor voelde het verhaal, ondanks dat het prima in elkaar zat, toch net iets te veel op de automatische piloot geschreven. Zonder echte dieptepunten, maar ook met weinig momenten die er voor mij echt uitsprongen.

3,0★

Het feestje dat al lang moest afgelopen zijn. Toy Story is meer dan 30 jaar na het origineel terug. Met deel 3 kreeg de franchise een vrij goed einde, dan werd een gedrocht neergezet in deel 4 en de chemie is nog niet terug in deel 5. Ironisch, want dat is net de boodschap van deze 5e film. Het gevecht tussen speelgoed en technologie is in de filmreeks één geworden tussen familiefilms en geldklopperij. En helaas heeft het geld al een tijdje gewonnen. Veel overbodige cameo's en vooral het gedoe met de nieuwe Buzz versies is een dieptepunt. Het verhaal is iets beter dan deel 4, maar de film mist de chemie en charme van de voorgangers. Disney kennende zal er ooit wel eens een deel 6 uitgebraakt worden.