Mondo Cane (1962)

Gezonde dosis maatschappij-kritische humor, afgewisseld door wat misselijkmakende beelden. Mondo Cane 1 is vooral gericht op de shock, en juist daarom zakt het ook in in de tweede helft als de eentonigheid duidelijk wordt en de 'hoofdstukjes' langer en langer worden. Tevens is de Nederlandse dvd van een nog shockerendere kwaliteit als er opeens na een uur twee geluidsbanden (een Frans radioprogramma met mondharmonica-deuntjes hoor je op de achtergrond) door de speakers knallen. Wellicht dat deze irritatie m'n beoordeling beinvloedt. 2,5*. Het vervolg is zo veel leuker en beter.

Interessant, vooral vanwege de tijdsgeest.. Mondo Cane gaat natuurlijk voor de shock en de sensatie. Is hier en daar vrij duidelijk gescript. Lijkt soms wat racistische trekjes te hebben ("Chinezen staan bekend als fysiek lui" pardon?), maar laat en paar momenten later glashard Amerikaanse toeristen op Hawaii zien die zich vergapen een vercommercialiseerde, verwaterde versie van iets wat ooit authentiek was en dan denken cultuur te zien. Ik hoop dat het commentaar bij de katholieke papoea's ironisch was trouwens.

Inmiddels gaan we voor dit soort vergapen aan de wereld niet meer naar de bios. Internet is vergeven van filmpjes die tig keer zo schokkend zijn als Mondo Cane, daarvoor was er al reality TV en daarvoor werd Mondo Cane in de jaren erna links en rechts flink ingehaald met allerlei (pseudo)documentaires op video en in de bios. Niet in het minst door latere films van dezelfde makers Echt schokkend is het eigenlijk al heel lang niet meer.En dat geeft deze film meteen een nostalgisch tintje.

De soundtrack is ondanks de belabberde geluidskwaliteit (zie boven) van de Nederlandse DVD bij vlagen geweldig. De docu an sich nogal aan de lange kant, vaak nogal makkelijk en maar bij vlagen echt interessant, te weinig om echt een hoog punt te geven. Maar toch een historisch interessante film.

3.0*

Dit moest in 1962 een enorme sensatie zijn geweest. Een documentaire waarin de ene na de andere "schokkende" scene voorbijtrekt. Zonder een duidelijke rode draad worden (voornamelijk) dieren gemarteld of geslacht, pijnigen mensen zichzelf en worden de meest markante "exotische" curiositeiten getoond.
Nu komt dit allemaal nogal tam over (met uitzondering van de beelden waarin Gurka soldaten diversen stieren onthoofden) en heeft het een groot deel van zijn shock-factor verloren.

Vandaag de dag kijk ik naar dit soort docu's om te zien hoe men toen naar alles wat anders is keek. Terwijl één van de leukste scene's gewoon bij onze Oosterburen (dronken bewoners van de stad Hamburg) te zien was.

Alles bij elkaar was dit zeker de moeite waard, maar meer dan 3 sterren kan ik het niet geven!

3*

Curiositeit, deze exploitation documentaire klassieker. Of: hoe een film tegelijkertijd weinig interessant en onmisbaar kan zijn. 2,5*.

Werd in de jaren '60 waarschijnlijk als erg schokkend ervaren, maar anno 2015 weet het nog amper indruk te maken. Door de komst van het internet is er de toegang tot duizenden filmpjes die gruwelijker zijn, mocht je er trek in hebben. Toch was ik wel nieuwsgierig na het lezen van de reacties.

De documentaire bestaat puur uit scenes die elkaar zonder enige connectie opvolgen. Daarbij worden een paar zinnetjes gesproken die verder weinig boeiende info bevatten. Het verbaasd me dat iedereen de muziek de hemel in prijst, en het zal wel aan mij liggen aangezien Ortolani ook voor een Oscar was genomineerd, maar na de zoveelste herrie geproduceerd door een circusorkest on steroids kon ik mijn trommelvliezen van het bijzettafeltje pakken.

De beelden kan ik eigenlijk in drie categoriëen verdelen. Eerst is daar het dierenleed. Behoorlijk aanwezig en nooit leuk om te zien. Daarna komen de vele verschillende volksstammen met tandenstokers door hun neus en tieten tot aan de knieën. De rituelen zijn fascinerend en onbegrijpelijk te gelijk. En dan heb je nog een hoeveelheid aan genante beelden van enorm debiele mensen.

Jammer is dat de vaart in het eerste deel er naar verloop van tijd wordt uitgehaald waardoor je te lang naar vage shit zit te kijken. Mondo Cane is soms interessant, maar zeker ook net zo vaak niet. We leven in elk geval in een wazige wereld, al was dat natuurlijk al duidelijk.

Een opeenvolging van scènes die men in 1962 ongetwijfeld schokkend en bizar vond, voorzien van droogkomisch en vaak wat neerbuigend commentaar. Naar huidige maatstaven vrij tam, maar leuk als historisch curiosum.