A Big Bold Beautiful Journey (2025)

Tegenvallende film over een man en vrouw die elkaar ontmoeten op een bruiloft. Een eigenzinnige soort van dromerige romcom met een reis door herinneringen. Helaas werkt het niet echt en wisten de personages en dialogen me niet te boeien. Al vrij snel langdradig en simpelweg aan de saaie kant. Ook was er niet echt sprake van chemie tussen Colin Farrell en Margot Robbie.

David [Colin Farrell] en Sarah [Margot Robbie] ontmoeten elkaar tijdens een bruiloft. Op de terugweg zorgt de gps van Davids huurauto ervoor dat hij Sarah opnieuw tegen het lijf loopt. Ze vergezellen elkaar op een magische reis langs sleutelmomenten uit hun leven, leren elkaar kennen enzovoorts, enzovoorts. Een op papier niet onaardig magisch-realistisch drama mist één cruciaal element: magie. Farrell en Robbie maken dit het aanzien waard, maar Kogonoda’s bedachtzame tempo en geforceerde pogingen tot sentiment werken alleen bij de ontknoping. Voor de rest is het doorbijten geblazen.

Ik vond het redelijk. Origineel verhaal. Beide personages hebben aparte redenen om single te zijn en ook de chemie tussen Farrell en Robbie is prima. Je merkt dat ze goed met elkaar overweg kunnen. Ik vermoed dat dit een soort magisch realisme is of surrealistische elementen. Zal natuurlijk nooit echt zo kunnen gebeuren maar dat maakt het fantasierijk. Er is een zekere romantische spanning aanwezig. Voorspelbaar kun je het ergens noemen want hun pad lijkt wel uitgetekend door een bepaalde auto-entiteit. 6/10 wat mij betreft.

Waar het bij mij mis gaat met deze film is nog niet eens als het ineens een musical wordt, maar het stuk daarin dat herinnert aan die page-reclame van heel lang geleden, half jaren 80 toen ik bij een hospita op kamers zat. En in die reclame speelden precies zulke hokjes als in die scene een rol, en het hoogtepunt was dan dat een van de spelers een soort salto boven zijn hokje maakte, en mijn hospita dan altijd kraaide 'kijk je kan zijn blote billen zien!'.

Eens zo'n associatie, en het komt gewoon niet meer goed met een film. En nog zoiets waar ik ook niet echt overheen kom, ik heb het gewoon niet met Margot Robbie. Dat werkt dus helemaal niet in een film als deze, die het vooral van een enorme suspense of van alles moet hebben.

Respect voor Kogonada dat hij een heel, heel eigenzinnige film probeert. Deels werkt het - de voice over gecombineerd met de vierde wand is heel simpel, erg weinig vertoond maar heel sterk. De metafysische GPS is ook best origineel, al wekt het voor mij vooral associaties met films voor kleuters op, met de ballonnen en de vaak neppig overkomende achtergrond in die scenes. Maar wellicht dat er iemand is die de combinatie van elementen in dit rariteitenkabinet precies vindt kloppen. Maar ik zie dat er niet in.

Het geheel doet me nogal denken aan La Science des Rêves (2006) - al is het zo'n veertien jaar geleden dat ik die zag. Maar waar die film me raakte, doet deze me niets.