Magalhães (2025)

Ferdinand Magellaan was een Portugese ontdekkingsreiziger, die in Spaanse dienst de eerste zeilreis rond de wereld leidde. Tijdens deze reis sneuvelde hij op de Filipijnen. Zijn missie is helder: het woord van Jezus Christus verspreiden, de inheemse bevolking bekeren en zo de macht en invloed van Portugal vergroten. Eem markant historisch figuur...

Echter de filmmaker en de film hebben inhoudelijk maar weinig te bieden. Het is een bijna niet door te komen, artistieke meanderende statische film. Het tempo is ongelooflijk traag. De lange shots zorgden voor een zeer langdradige kijkervaring. De camera beweegt nooit. Deze film is pijnlijk onsamenhangend, toont met weinig interesse voor de ontdekkingstocht, de persoon Magellaan of zelfs een analyse van het kolonialisme Het is meer een afstandelijke meditatie over machtslust.

Het is daarmee voor mij weer typische Art-house geneuzel; waarin elke scène veel langer duurde dan nodig, vrijwel uitsluitend gefilmd met statische camera's (documentaire-achtige stijl), gebruik van een afwijkend beeld-verhouding waardoor er lelijke zwarte balken zijn, weinig narratief, en ergste van alles het geweld en gruwel wordt steeds van weg-gezapt. En dan is er nog de speelduur die door de manier waarop elke scène zich ontvouwt, het bijna ondraaglijk maakt. Het lijkt eerder pure zelfbevrediging. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a biopic)

Beetje een mix van Pacifiction, qua visuele stijl, ook vanwege dezelfde cinematograaf (Artur Tort), en Aguirre, der Zorn Gottes, de inhoud van een krankzinnige expeditie in het onbekende, maar niet zo goed als die twee.

Regisseur Lev Diaz is erg gericht op van die mooie slow cinema plaatjes, maar doet naar mijn idee weinig interessants met het verhaal van Fernão de Magalhães (Gael García Bernal). Een traditionele ontdekkingsreizigersfilm, met de nodige actie zat er, zelfs met een moderne antikoloniale inslag, met Diaz' benadering nooit in, maar hij durft het ook niet de totale reis naar het hart van de duisternis te maken zoals Herzog en Serra dat wel deden in de eerder genoemde films. Of Winding Refn met Valhalla Rising. Wat je nu krijgt is een vrij traditioneel verhaal op een wat meer artistieke manier verteld. Maar wel erg fraai dus.

(Gezien in Rialto De Pijp)