Magalhães (2025)

2,5 uur, das zowat een short voor Lav Diaz. En in kleur met Gael Garcia Bernal, ik ben erg benieuwd.

Ik had enige hoop dat dit komend jaar op het IFFR zou draaien, ook omdat Lav Diaz een geschiedenis daar heeft met zijn eerdere films, maar nee hoor, het programma is bekend, en Magellan staat er niet bij.

Het is te hopen dat Magellan wordt opgepikt door een Europese distributeur, want ik wil dit echt heel graag zien. Mijn enige hoop nu is een Blu-Ray uitgave van Criterion, gezien de Noord Amerikaanse distributie wordt verzorgd door Janus. Dat is in ieder geval al meer dan diverse van zijn andere recente films, die gewoon in een distributieloos zwart gat zijn gevallen.

We gaan het (hopelijk) zien…

Op het laatste moment is Magellan aan het IFFR-programma toegevoegd: *KLIK*

Hier ben ik ook wel benieuwd naar, en hij duurt lekker lang.

Ferdinand Magellaan was een Portugese ontdekkingsreiziger, die in Spaanse dienst de eerste zeilreis rond de wereld leidde. Tijdens deze reis sneuvelde hij op de Filipijnen. Zijn missie is helder: het woord van Jezus Christus verspreiden, de inheemse bevolking bekeren en zo de macht en invloed van Portugal vergroten. Eem markant historisch figuur...

Echter de filmmaker en de film hebben inhoudelijk maar weinig te bieden. Het is een bijna niet door te komen, artistieke meanderende statische film. Het tempo is ongelooflijk traag. De lange shots zorgden voor een zeer langdradige kijkervaring. De camera beweegt nooit. Deze film is pijnlijk onsamenhangend, toont met weinig interesse voor de ontdekkingstocht, de persoon Magellaan of zelfs een analyse van het kolonialisme Het is meer een afstandelijke meditatie over machtslust.

Het is daarmee voor mij weer typische Art-house geneuzel; waarin elke scène veel langer duurde dan nodig, vrijwel uitsluitend gefilmd met statische camera's (documentaire-achtige stijl), gebruik van een afwijkend beeld-verhouding waardoor er lelijke zwarte balken zijn, weinig narratief, en ergste van alles het geweld en gruwel wordt steeds van weg-gezapt. En dan is er nog de speelduur die door de manier waarop elke scène zich ontvouwt, het bijna ondraaglijk maakt. Het lijkt eerder pure zelfbevrediging. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a biopic)

Dat komt de kijkervaring inderdaad niet ten goede, maar da's niet het enige euvel. Met een statisch perspectief valt best te werken, zolang er maar interessante blocking is... en dat heb ik maar weinig gezien. Wat uiteraard niet helpt, is dat ook in die statische shots bijzonder weinig beweging zit. Vaak zitten de acteurs maar een beetje te zitten. Of te liggen. Bewegen is er niet bij.

Dat laatste is niet fair. Volop documentaires hebben juist dynamisch camerawerk, waarbij de cameraman/vrouw constant in beweging is om de geportretteerde te volgen. Soms resulteert dat in rommelige beelden, maar aan beweging is geen gebrek. Het is niet zonder reden dat bij de films van Paul Greengrassvaak wordt gesproken van een documentairestijl.

Beetje een mix van Pacifiction, qua visuele stijl, ook vanwege dezelfde cinematograaf (Artur Tort), en Aguirre, der Zorn Gottes, de inhoud van een krankzinnige expeditie in het onbekende, maar niet zo goed als die twee.

Regisseur Lev Diaz is erg gericht op van die mooie slow cinema plaatjes, maar doet naar mijn idee weinig interessants met het verhaal van Fernão de Magalhães (Gael García Bernal). Een traditionele ontdekkingsreizigersfilm, met de nodige actie zat er, zelfs met een moderne antikoloniale inslag, met Diaz' benadering nooit in, maar hij durft het ook niet de totale reis naar het hart van de duisternis te maken zoals Herzog en Serra dat wel deden in de eerder genoemde films. Of Winding Refn met Valhalla Rising. Wat je nu krijgt is een vrij traditioneel verhaal op een wat meer artistieke manier verteld. Maar wel erg fraai dus.

(Gezien in Rialto De Pijp)