Predator: Badlands (2025)

Na Prey kwam de Predator franchise gelukkig weer op het rechte pad. Na het misbaksel The Predator (2018) was er voor mij weinig hoop. Maar gelukkig was er toch nog iemand goed bij zijn verstand en kregen we Prey. Het ging een paar stappen terug en is daardoor niet lachwekkend over de top gegaan. En Badlands doet op zijn beurt in principe iets nieuws, want we beleven de film door de ogen van de Predator.

De film begint veelbelovend, maar zakt niet heel veel later opvallend in. En de minpuntjes beginnen zich langzaam op te stapelen. Om te beginnen is Thia bloed irritant. Gelukkig gaat ze later wel gewoon normaal doen. Een pratende Predator voegt iets toe, maar neemt tegelijk ook meer afstand van het mysterie. Persoonlijk vind ik de Predator hier veel te menselijk en zie ik liever de mysterieuze stille killer. Maar ja, je hebt kennelijk dialoog nodig en aangezien de Predator in deze film centraal staat en hij samenwerkt met Thia is er gekozen voor veel gepraat. Maar het grootste minpunt is helaas toch echt weer typisch Disney. Ze konden het niet laten om er een schattig aapachtig beest aan toe te voegen. En dit soort speelse momenten horen niet thuis in een Predator film. En het grote gevreesde monster is wel een beetje een anti-climax geworden. Eigenlijk is de film inhoudelijk precies zoals de plotomschrijving het samenvat. Heel veel meer dan dat krijgen we niet. De Predator lore wordt ietsje meer uitgediept en that's it.

Predator Badlands is op zijn best op de momenten dat Dek losgaat en aangezien het een Predator film is zit dat dus wel goed! Geen idee of er een after credits scene is, maar de film laat sowieso volop ruimte over voor een vervolg.

Vermakelijke actiefilm, maar ook niet veel meer dan dat eerlijk gezegd.

Weer een enorm CGI fest. Blijf dat zo lelijk vinden. De actie zelf is wel aardig. Elle Fanning is bloed irritant, er wordt een matige poging gedaan een publiekslieveling als Baby Groot en Baby Yoda te creëeren en het verhaaltje is werkelijk te voorspelbaar voor woorden.

Aardige hap-slik-weg Hollywood meuk. Speelduur is gelukkig acceptabel.

Ik heb er een dubbel gevoel bij. Langs de ene kant vond ik het een kundig gemaakte en entertainende blockbuster, waarbij Dan Trachtenberg duidelijk oog heeft voor toffe, spectaculaire actie-scènes. Langs de andere kant vond ik het een slechte ''Predator-film''. Het DNA van de franchise is eigenlijk best ver zoek, en in veel aspecten doet Trachtenberg hier het tegenovergestelde van wat je normaal van een Predator-film kan verwachten. Waarbij ik vooral de ''Disney-fication'' opvallend en jammer vond. Het moet hier duidelijk allemaal wel familie-vriendelijk zijn, met dat aandoenlijke, schattige wezentje als ''vreemde'' uitschieter. Allee, vreemd voor een Predator-film bedoel ik dan. In een Star Wars-film had het niet misstaan. Maar bij Predator vind ik dat wel een 'probleem', of op z'n minst een opvallende keuze.

En op zich is er natuurlijk niks mis met eens iets anders proberen in zo'n langlopende franchise. Prey van een paar jaar geleden vond ik eigenlijk veruit de 2de beste film uit de serie - vooral omdat die zo back to basics ging - maar I guess dat je dat trucje niet elke keer kan herhalen. Maar het had van mij wel echt meer in de sfeer van de reeks gemogen. Dit had in principe eender welke science-fiction blockbuster kunnen zijn - de vijandige planeet met al haar flora en fauna deed me vaak aan Avatar denken bijvoorbeeld. En opnieuw: ik heb er mij wel mee vermaakt. Zag er allemaal goed en bijwijlen indrukwekkend uit op het grote scherm. Ik vind Trachtenberg zeker een goede genre-regisseur. Maar inhoudelijk en vooral qua toon slaat hij wat mij betreft de plank mis hier. Inclusief een erg raar cliffhanger-achtig einde; ik hoop dat dit niet betekent dat we hier vervolgfilms op gaan krijgen. Probeer gewoon weer iets nieuws de volgende keer, dat houdt de reeks op z'n minst wel interessant en levend.

2.5*.

De disneyfied fake predator die door de robot word gestimuleerd om zijn gevoelens te uiten , gefeliciteerd disney , jullie zijn er weer eens opnieuw in geslaagd om een R rated franchise te feminiseren en er een soort marvel clone film van te maken die 0,0% core dna van de origine predator meer weet op te roepen .

Er is zoveel mis met deze film dat ik niet weet waar te beginnen maar laat ik een poging doen , allereerst de personages.

Eigenlijk zijn beide hoofd personages zo fake als wat en falen ze totaal in hun rol , de predator als predator die totaal acteert als een gefrustreert mens , en de robot vrouw die acteert als een irritante praatgrage betweterige vrouw in plaats van een robot .

Het verhaal past ook totaal niet in een predator story en het hele plot is behoorlijk lachwekkend , een fun family adventure natuurlijk naar disney fake standaarden .

Stel je eens voor dat Disney de rechten over Jason ( friday the 13th) in handen zou hebben , zou je dan een Jason die zijn gevoelens gaat onderzoeken film krijgen? zo stompzinnig is het plot hier .

Dit alles had nog enigsins gemaskeerd kunnen worden met goede effecten maar ook daar weet de film totaal geen indruk te maken , sterker nog , de effecten zijn beschamend slecht , dat begint al met het CGI ontwerp van Dek , een ontwerp dat vooraf al veel ophef veroorzaakte en niet zonder reden want het is waardeloos .

Als we dan de actie gaan bekijken en met name de gevechten word het niet beter , in het begin al denk je met een computer game te maken te hebben , de actie is snel maar zeer CGI fake en doodsaai, en dat gaat de hele film zo door , ik zag pas geleden nog Van Helsing en ook in die uit 2004 stammende film was veel CGI te zien en ook niet best, maar toch nog steeds beter dan in deze film, hoe is dat mogelijk?

Het is duidelijk dat disney niet meer weet hoe ze goede films moeten maken , en hoe ze een mannelijk personage moeten schrijven .

Vermakelijke, avontuurlijke film en wederom een voltreffer voor regisseur Dan Trachtenberg. Hij zorgt er bijna eigenhandig voor dat het Predator-universum nieuw leven ingeblazen krijgt en toont dat een harde R-rating niet per se nodig is om dit goed uit te kunnen werken. Niettemin voelt Badlands inderdaad wat braafjes aan qua bloedvergieten, maar de nadrukkelijke focus op grootse actiescenes en aparte wereldscheppingen compenseren dat gemakkelijk. Trachtenberg begeleidt de kijker met een fijn tempo door een hoop setpieces heen en gebruikt degelijke effecten en genoeg bedreigingen om dat overtuigend uit te werken. Jammerlijk is dat het verhaal op inhoudelijk vlak niet veel nieuwe invloeden te bieden heeft en de personages niet bijzonder sterk worden uitgewerkt, maar eenmaal de film begint is dat zo weer vergeten.

In het begin wel erg serieus en donker. Mede dat maakt dat ik weinig kon met de hoofdpersoon. De film wordt daarna wat opener (en zelfs luchtiger) met een vervelende Elle Fanning. Al met al nog wel uit te zitten maar visueel was er niets te beleven. Vooral heel lawaaiig. 2,0*.

Vermakelijke Predator variant. Het verhaal is niet heel ingewikkeld. De uitwerking is tweeledig maar over het algemeen positief. Aan de ene kant is de film vernieuwend binnen de reeks. De film geeft een inkijkje in de wereld van de predators. De planeet waar naar toe het hoofdpersonage afreist is fraai vormgegeven met mooie wezens. De actiescenes die daar afspelen zien er goed uit. Aan de andere kant is de film minder bruut dan zijn voorgangers en heeft het hoofdpersonage zelfs menselijke trekjes. Ook de aanwezigheid van een 'Disney' wezentje met grote lieve ogen zal ook niet iedere Predator fan even goed kunnen waarderen, alsmede de wat irritante humor van de android. Vernieuwend, maar niet op alle vlakken Predatorwaardig. 3.0/3.5

Als zwakste schakel binnen de familie dreigt Dek [Dimitriu Schuster-Koloaman] uitgeroeid te worden door zijn vader [Schuster-Koloamatangi in een dubbelrol]. Deks broer [Mike Homik] offert zich letterlijk en figuurlijk op om hem te redden. Vader verbant Dek in feite naar de ‘Badlands’, waar Dek zijn broer wil eren door zijn waardigheid te tonen. Daarvoor moet hij een berucht monster al trofee mee naar huis nemen. Hij krijgt hulp van een ernstig beschadigde androïde [Ella Fanning] en een schattig ogend beestje [Ravi Narayan], dat niet zo schattig is als het lijkt. Het centraal stellen van een Predator zal niet iedere fan van de franchise gelukkig stemmen. de verwijzingen naar Alien (o.a. een computer genaamd MU/TH/UR(!)) hadden ook niet gehoeven, maar dit is zo slecht nog niet. Schuster-Koloamatangi geeft knap emotionele diepgang aan een personage met een minimum aan uiterlijke expressie en Fanning doet het prima in haar dubbelrol (ze speelt ook een kwaadaardige androïde). Geen meesterwerk, maar degelijk vermaak voor genreliefhebbers.

Best onderhoudend, maar deze vlotte science fiction-film met een overdaad aan CGI staat inhoudelijk wel erg ver van het basisgegeven van Predator af. Het is ook allemaal wat tam en bloedeloos. Na Prey en Killer Of Killers de derde Predator-film van regisseur Dan Trachtenberg, maar helaas wel zijn minste.

Goed gemaakte Predator film en voor mij zeker na deel 1 uit 1987 de beste van de reeks in mijn ogen dan. Maar in dat verhaal zullen het er vele zijn die dat wel met mij eens zijn Afijn het verhaal vond ik goed gedaan, zeker omdat je het nu via de ogen van de Predator ziet. De brute actie waar je eigenlijk geen spat bloed ziet vond ik ook prima gedaan dit ook omdat deze op Disney+ komt te staan Zeker een waardig Predator film die naast Prey van de afgelopen jaren de reeks weer pit geeft.

Geen al te slechte sequel in de Predator-reeks. De toonzetting is wel anders, je zou het welhaast fris kunnen noemen, op voorwaarde dat je elke vooringenomenheid laat varen. We krijgen hier de Predator namelijk te zien als emotioneel humanoïde wezen en worden getuige van een klein familiedrama binnen een Yautja-clan. Protagonist Dek is op freudiaanse wijze getekend door broederliefde en afwijzing door de vader. We volgen hem op zijn pad naar erkenning. Predator: Badlands is een coming-of-age-verhaal.

Op zijn weg stuit hij op een robot zonder benen, maar die was beter haar tong kwijtgeraakt, want ze leutert de hele tijd maar door. Dan sluit er zich nog een ander monsterachtig heerschap bij het heterogene gezelschap aan en lijkt het groepje helemaal op de Bremer stadsmuzikanten.

Actie is er gelukkig in overvloed en de finale had zelfs iets weg van Godzilla vs. Kong ofzo.

Trachtenbergs "Predator"-films zijn bevredigend omdat hij liefde toont voor de brute enigszins domme buitenaardse trofeeënjagers. Met alle respect voor de Yautja hóór...maar als je het intergalactisch reizen heb ontdekt maar voor eigenwaarde nog agressie en moord... ? Enfin zie ze toch maar graag doen en deze film is een welkome afwisseling op de gebruikelijke formule. Geen groepje slachtoffers met een held, maar vanuit het perspectief van de Predator compleet met zijn buitenaardse taal....bonuspunten daarvoor...echter zodra androïde Elle Fanning verschijnt, als een kakelende kip zonder... benen! OEF, en dan voegt men ook nog een vertederend dierenvriendje toe die voor de komische noot moet zorgen. Deze film heeft het grootste budget van alle Predator-films en dat is duidelijk te merken. Het Disney-achtige script en de PG-13-rating. Gelukkig zitten er wel nog steeds enkele coole actie-dingen in en genoeg ruimte voor behoorlijk geweld, (mogelijk waser sprake van een compromis?) zodat ik er in ieder geval een beetje overheen kon komen.

Ging hier met lage verwachtingen in, maar ben aangenaam verrast door deze film. Begon al uitstekend met de jonge Predator Dek die in gevechtstraining is met zijn oudere broer Kwei, in de hoop goedkeuring te krijgen van zijn vader die tevens clanleider is. Wat hij echter niet weet is dat zijn vader bevel heeft gegeven aan Kwei om zijn jongere broer te doden, omdat hij hem te zwak vind en geen plaats verdiend in de clan. Wanneer zijn vader terugkeert en ziet dat Dek nog leeft, beveelt hij Kwei alsnog zijn broer te doden. Kwei negeert dit bevel, duwt Dek in het schip en start op afstand de reis naar de planeet Genna. De deuren sluiten en Dek ziet zijn broer voor zijn ogen geëxecuteerd worden door zijn vader. Hij zweert wraak en zal het ultieme trofee meenemen in de vorm van Kalisk, een oeroud wezen dat zelfs door zijn vader gevreest wordt..

Eenmaal op de planet Genna komt Dek als snel in aanmerking met vrouwelijke android Thia (vertolkt door Elle Fanning die ik meteen herkende van Steven Spielberg’s Super8), en dacht ik o god daar gaan we weer, weer een powervrouw. Gelukkig bleek dit helemaal niet het geval te zijn en kun je het eerder als vrouwonvriendelijk beschrijven, want Dek noemt haar steeds een stuk gereedschap of werktuig en slingert haar alle kanten op. Ook krijgen ze hulp van een soort van gemuteerd aapje, die ze Bud noemen en zorgt voor wat humor. Later bij de infiltratie van Weyland is hij ook van de partij en zorgt dit voor een gave scene! Verder mooie settings met de flora en fauna en de special effects mogen er ook wezen.

Er zijn hier en daar wat knipogen naar het orgineel uit ’87, zo zie je bijv de setting met de waterval terug, die ik meteen herkende. Later in de finale is er ook een knipoog naar Alien ’79.

Predator uit ’87 zal altijd mijn favoriet blijven, maar ik heb me hier prima mee vermaakt.

Ik twijfelde eerst om deze film te kijken door alle negatieve reviews, maar ben blij dat ik dat toch heb gedaan. Ik heb me prima vermaakt en snap de enorme negativiteit eerlijk gezegd niet. Als fan van de originele Predator vond ik het juist interessant om het verhaal eens vanuit het perspectief van de Predator te zien. De CGI, de omgevingen en vooral de muziek waren sterk. Ja, sommige grappen en scènes voelen wat geforceerd en passen minder bij de klassieke Predator-sfeer, maar dat stoorde me nauwelijks. Geen film van de eeuw, maar zeker leuk om een keer te zien.. soms moet je gewoon openstaan voor iets nieuws en genieten.