In die Sonne Schauen (2025)

Ik wist tijdens de aftiteling niet meteen wat te denken hierover. Zelfs niet of ik het goed dan wel slecht vond. Maar een aantal weken later blijft Sound of Falling wel door m'n hoofd spoken. Scènes, beelden, personages. Het plot ben ik al kwijt, voor zover daar zelfs sprake van was. Het is meer een sfeervolle, intuïtieve, associatieve ideeën-film, en het zijn dan ook de ideeën die het meeste blijven hangen.

De vier verschillende tijdsperiodes en generaties worden niet chronologisch in beeld gebracht, maar de hele tijd door elkaar heen. Van voor naar achter en weer terug. Het filosofische idee lijkt te ontstaan dat alle tijdsperiodes tegelijkertijd bestaan. Er is geen ''verleden'', ''heden'' of ''toekomst''. Er is alleen maar het ''nu''. De camera is een soort objectieve toeschouwer die buiten de wereld van de film staat, die daardoor van 1918 naar de de jaren '80 kan zweven, en dan weer dertig jaar terug. Maar ook verschillende personages keren terug, in een andere vorm weliswaar. Familieleden uit verschillende generaties hebben hetzelfde karakter, dezelfde flaws en struggles, dezelfde dromen.. Synchroniciteit is het kernwoord hier. Alles blijft terugkeren, en bestaat tegelijkertijd over de generaties en decennia heen.

Ongelooflijk mooi gefilmd ook door Schilinski. Authentiek uitziende sets, locaties en landschappen; op dat vlak echt een erg sterk gefilmde period piece. De kleuren en filters geven het allemaal zo'n specifieke ''20ste-eeuws Duits platteland''-gevoel (I know dat dat geen ding is, maar puur qua vibe). En vooral: sounddesign! Op het grote scherm kwam elk geluid heel hard binnen en merk je echt hoe sterk dit de sfeer van de film ondersteunt en mee vorm geeft.

Dus uiteindelijk valt de schaal wel uit richting de positieve kant, en wil ik de film binnenkort misschien nog wel eens een tweede keer zien, wanneer hij regulier in de bioscoop verschijnt (ik heb de film gezien op het Filmfestival in Gent paar weken terug). Want wat ik er op dit moment nog niet in zie, is een meesterwerk. Daar blijft het inhoudelijk en emotioneel te afstandelijk en abstract voor, en raakt Schilinski wel een intellectuele snaar, maar ook (nog) niet meer dan dat.

3.5*.