Merrill's Marauders (1962)

Fuller schreef (gedeeltelijk) het script en regisseerde deze aardige oorlogsfilm. Wat deze vooral mist is een ziel wat The Big Red One zo goed maakt. Met Merill's Maradauders blijft hij vaak teveel in het botte soort oorlogsfilm steken, waarin iedereen helfhaftig is. Hij probeert hier wat van af te wijken, maar slaagt daar niet echt in. Het dilemma en de uitputtingskracht die lanzgamerhand steeds duidelijke rnaar voren komt zorgt nog voor redelijk drama. Mooiste scene is als de soldaat boven over een groep geconcentreerde blokken loop, uitkijkend op de gevolgen van het zojuist beindigde gevecht. Hadden dit soort dingen overpeinzingen er meer in gezeten, had dat de film beter gemaakt. Nu zijn die er wel maar zonder je echt erbij te betrekken op een krachtige manier. 3 sterren

Klein maar fijn, en toch maakt Fuller een grootse indruk

Kleinschalige oorlogsfilms zijn, in deze tijden van bombast, een rariteit. Bescheiden pareltjes als deze 'Merrill's Marauders' zijn meer dan welkom en bovendien een absolute verademing.

Fuller registreert alle gebeurtenissen op klassieke wijze en vooral dicht op de huid van de personages. Het resultaat is een ode aan vergeten oorlogshelden, waarbij elke emotie oprecht is en het lijden confronterend.

Een zwaarmoedige soundtrack is een voor de hand liggende, maar bovenal juiste keuze om de zware tocht en het lijden van de soldaten te benadrukken.

Treffend daarbij is de soldaat die de symbolische last van de oorlog en zijn ezel op de schouders neemt.

3.5*

En ik had het zo leuk bedacht om de film Okinawa uit '52 in de reeks op te nemen mede omdat ik een boek aan het lezen ben van Robert Leckie één van de hoofdpersonen uit The Pacific die ik ook nog aan het kijken ben samen met mijn vader iedere dinsdag. Maar zo halverwege de voorbereiding van mijn comment kwam ik erachter dat de film Okinawa helemaal niet op MM staat. Desondanks toch maar even uitgekeken en nog een andere film uit het oorlog lijstje meegepakt namelijk Merril's Marauders en daarmee een maar al te bekende titel over de oorlog in de Stille Oceaan.

En de titel zal voor de gemiddelde met een beetje oorlogskennis meteen herkenning opleveren in de vorm van waar, waarom, hoe en tegen wie. En in die zin verschilt het geheel weinig van de film Objective Burma met geallieerde troepen op roof- en commandotocht in de dichte jungle van het vaste Aziatische land waar het doelen uitpikt om te overvallen en te saboteren. En zoals men in de film uitbeeld was dit een behoorlijk allegaartje en stonden deze missies aan de basis voor de ontwikkeling van de Ranger-compagnieen en specifieke missies met moeilijk te bereiken doelen. En ja, hoewel hier iets overdreven met generaal Merrill die nog steeds zijn troepen aanvoerde, de man had inderdaad op een gegeven moment hartklachten, maar vocht volgens mij daarna niet meer echt in de frontlinie.

Maar dat terzijde schept Merril's Marauders toch een prima beeld van het samenraapsel dat zich voor deze missies aanmeldde, de opdrachten die ze kregen en vooral de vijanden die men trof buiten de Japanners. Want waar de omgeving nu niet altijd direct doet denken aan de vochtige en dichte jungle van Birma, is het idee er wel van de lange marsen, hitte, insecten, ziekten, ander lichamelijk en geestelijk falen, weet welk ellende nog meer en onderlinge irritaties waar het geheel keurig wordt afgesloten met een zelfmoord aanval van de Japanse troepen. Jammer dat de uniformen dan weer niet kloppen maar dat is wellicht voor een echte kniesoor. Voeg daar de regelmatige zware omstandigheden aan toe, een smerige uitgevochten strijd tegen de Jappen en de nodige actie die met veel dynamiek wordt gefilmd en deze jongen vindt dit toch lang niet gek.

Afijn, met Okinawa inbegrepen heb ik dan als 5de en 6de film toch een mooie dosis oorlog gehad waar deze de beste was van het tweetal en het cijfer tussen een 3,5 en 4 inhangt waar het toch uiteindelijk een 3,5 wordt.