Merrill's Marauders (1962)

Fuller schreef (gedeeltelijk) het script en regisseerde deze aardige oorlogsfilm. Wat deze vooral mist is een ziel wat The Big Red One zo goed maakt. Met Merill's Maradauders blijft hij vaak teveel in het botte soort oorlogsfilm steken, waarin iedereen helfhaftig is. Hij probeert hier wat van af te wijken, maar slaagt daar niet echt in. Het dilemma en de uitputtingskracht die lanzgamerhand steeds duidelijke rnaar voren komt zorgt nog voor redelijk drama. Mooiste scene is als de soldaat boven over een groep geconcentreerde blokken loop, uitkijkend op de gevolgen van het zojuist beindigde gevecht. Hadden dit soort dingen overpeinzingen er meer in gezeten, had dat de film beter gemaakt. Nu zijn die er wel maar zonder je echt erbij te betrekken op een krachtige manier. 3 sterren

Klein maar fijn, en toch maakt Fuller een grootse indruk

Kleinschalige oorlogsfilms zijn, in deze tijden van bombast, een rariteit. Bescheiden pareltjes als deze 'Merrill's Marauders' zijn meer dan welkom en bovendien een absolute verademing.

Fuller registreert alle gebeurtenissen op klassieke wijze en vooral dicht op de huid van de personages. Het resultaat is een ode aan vergeten oorlogshelden, waarbij elke emotie oprecht is en het lijden confronterend.

Een zwaarmoedige soundtrack is een voor de hand liggende, maar bovenal juiste keuze om de zware tocht en het lijden van de soldaten te benadrukken.

Treffend daarbij is de soldaat die de symbolische last van de oorlog en zijn ezel op de schouders neemt.

3.5*