Drop (2025)

Regisseur Christopher B. Landon blijft zijn scherpe blik op puur popcornvermaak behouden binnen zijn nieuwe mysteriethriller, die vooral opvalt door zijn moderne visuele inslag. Voortdurend wordt er wel een manier gevonden om de film boeiend te houden op dat vlak, specifiek door te spelen met lettertjes op het scherm of unieke camerastandpunten. Het ziet er allemaal degelijk uit en Meghann Fahy doet het uitstekend in de relatief ingewikkelde hoofdrol die haar wordt toebedeeld. Een onevenwichtige finale en een ietwat saai ingekleurde schurk gooien roet in het eten voor een hoger cijfer, maar Landon rechtvaardigt in ieder geval zijn succes als regisseur met deze nieuwe toevoeging aan zijn curriculum vitae.

Dit was nu eens een oervervelende film zoals ik er nog maar zelden één heb gezien. Zo ergerlijk, niet te doen. Grootste probleem is de suspension of disbelief. Die zat echt niet goed bij mij. De date zelf is zo onwaarschijnlijk ellendig dat je daar als zelfrespecterende single toch meteen een einde aan maakt? Zit ze daar de hele tijd op haar gsm te loeren, rond te hollen, effe kletsen met de barmeid, dan weer een kwartiertje naar het toilet. Vervolgens zit ze met andere gasten te keuvelen. Gaat ze er zelfs bij aan tafel zitten, vraagt ze haar date partner om even te wachten. Ik werd er vreselijk zenuwachtig van. Die zus die van vlakbij in de schouder wordt geraakt door een professionele hitman? Komaan... Die gangsters beschikken duidelijk over een oneindige stroom aan middelen, waarom in vredesnaam zouden ze al die moeite doen en het target niet gewoon op een andere, veel eenvoudigere manier mollen? Maar de kers op de taart is toch wel de kleine Toby, vreselijk geacteerd overigens, die dat vuurwapen brengt met zijn speelgoedauto. Dat mannetje heeft meer trigger discipline dan de gemiddelde Amerikaan.

Het mag gerust ongeloofwaardig worden, maar Drop is van begin tot einde compleet belachelijk. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, zitten we ook nog opgescheept met een hyperkinetische barman waardoor klanten met plezier een gifshotje zouden drinken om ervan verlost te zijn.

De volgende Christopher B. Landon sla ik toch maar over. Heb nu zowat zijn hele repertoire gezien en alleen Scouts Guide to the Zombie Apocalypse scoort beter dan deze.

Een film met een intrigerend uitgangspunt: een rouwende moeder beleeft haar eerste date sinds jaren, die al snel verandert in een nachtmerrie.

Hoewel het plot soms wat ongeloofwaardig is, blijft Drop een redelijke film die het kijken waard is voor liefhebbers van psychologische spanning.

Vermakelijke maar uiteindelijk nogal overdreven en ongeloofwaardige thriller, die zich hoofdzakelijk op één locatie afspeelt. Regisseur Christopher Landon is een echte crowdpleaser en haalt alles uit de kast om de aandacht vast te houden, maar uiteindelijk zijn de gebeurtenissen niet meer serieus te nemen en rolt de boel langzaam van de rails.

De eerste diner-date in lange tijd van weduwe Violet [Meghann Fahy] wordt direct verstoord door een stortvloed aan vreemde berichten. Tijdens het etentje met Henry [Brandon Sklenar] ontdekt Violet dat de anonieme zender haar in de gaten houdt en haar zus [Violett Beane] en haar zoon [Jacob Robinson] bedreigt. Terwijl Violet probeert te achterhalen wie haar zit te bespieden, neemt de inhoud van de berichten een alarmerende wending. Een typisch voorbeeld van een scenario gebaseerd op een interessant uitgangspunt dat na 40 minuten doodloopt. Scenaristen Jillian Jacobs en Chris Roach beroepen zich op steeds absurdere wendingen en een even melodramatische als bizarre ontknoping.

Drop

We volgen Violet Gates, een alleenstaande moeder die tijdens een blind date in een chique restaurant anonieme berichten ontvangt via een app. De afzender beweert haar zoon en zus gegijzeld te houden en dwingt haar om haar date te vermoorden.

Drop is weer zo'n film die laat zien dat je met één locatie – in dit geval een chique restaurant – meer dan genoeg hebt om de spanning erin te houden. Het verhaal zelf is vrij eenvoudig, en het uitgangspunt behoorlijk vergezocht, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de slimme regie en het effectieve gebruik van de beperkte ruimte. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd en blijft het grootste deel van de film overeind. Ook het acteerwerk vond ik overtuigend; vooral de hoofdrolspelers weten de situatie geloofwaardig over te brengen.

De laatste vijftien minuten deden afbreuk aan het geheel. De geloofwaardigheid gaat dan verloren, wat een deel van de opgebouwde spanning ondermijnt.

Ondanks het wat ongeloofwaardige einde, blijft Drop een onderhoudende thriller die zijn kracht haalt uit de beperkte setting en de sterke opbouw van de spanning.

3,5 sterren.

Visueel scoort "Drop" wat mij betreft best goed. Voor de rest is het allemaal vrij gemiddeld.

Het whodunnit element is nog redelijk origineel hoewel we zoiets ook recent in een film als "Carry-On" tegenkwamen. Daar is deze thriller überhaupt wel enigszins mee te vergelijken. Qua raakvlakken in het scenario, maar zeker ook qua de ongeloofwaardigheid ervan. Al is alles wat in het restaurant gebeurt zacht gezegd erg onwaarschijnlijk, het is het grootste deel in ieder geval nog aardig subtiel. Maar naar het einde toe wordt het helaas weer eens ronduit belachelijk.

Meghann Fahy had ik nog nooit eerder gezien. En deze eerste kennismaking (pun intended) beviel prima. Een mooie vrouw die haar rol prima neerzet.

Man man toch, wat een ellende. Ik moet toegeven, ik heb deze film samen met de vrouw gezien, en ze moest toch dikwijls hard lachen. Gewoon omdat het zo belachelijk slecht en ongeloofwaardig was, tot het hangen aan een gordijn uit een gebouw er gratis bij.

Een beetje ongeloofwaardigheid mag, het is tenslotte film, maar dit was er toch zwaar over. Degene die dit scenario heeft geschreven moet toch nog veel oefenen, want was zwak en lachwekkend....slappe hap

"You lost the moment you walked into this restaurant"

"I'm always two moves ahead... I'm playing chess while you're playing Yahtzee"

Gewoon een doorsnee thriller film en met vlagen gewoon best tam. Saai kun je het dan weer niet noemen, want dat is de film ook weer niet, alleen je kent het allemaal wel en we hebben het allemaal wel eens gezien. Achtergrond verhaal is onwijs rommelig en ook helemaal niet zo heel interessant, en de film begint best kut. Ik had de neiging in de eerste tien minuten om de film eigenlijk al uit te drukken, vrij irritant begin met echt waardeloos acteerwerk, vooral dat jochie was bloed irritant, ook al zat hij er misschien een minuut in.

Het hele doorgedraaide ex verhaal was niet zo bijzonder, en vooral richting het einde toe onwijs verwarrend. De film brengt eigenlijk weinig improvisatie en werkt vooral volgens het boekje, waardoor het té doorsnee en té makkelijk is.

Het einde is té makkelijk gedaan, en ook helemaal niet zo'n shock, de film was vrij makkelijk uit te vogelen. Daarnaast was het einde ook niet zo bijster bijzonder, het voelde toch allemaal wat te makkelijk uiteindelijk en het einde zelfs een beetje afgeraffeld. Zonde!

Zeer vermakelijke whodunnit in een hip jasje! Niet dat de nieuwste Blumhouse productie nu direct iets anders doet dan wat we eigenlijk al kennen. Het voldoet met een budget dat net voldoende is (rond de $ 5 miljoen), een "opvallend" idee met vaak een sociaal thema, weinig locaties en niet te heftig precies aan de voorwaarden. Het plot is simpel; slachtoffer van huiselijk geweld, gaat weer op date en krijg last van een AirDrop-dreiging. Hoewel sommige openbaringen vrij voorspelbaar zijn, zit het hem vooral in de herkenbaarheid en het opbouwen van spanning; de ongemakkelijkheid van de eerste date, en wie zit erachter. Langzaam aan wordt het groter en groter tot een wat actievollere climax (op het randje van geloofwaardigheid) Verder komt het vooral op het acteerwerk aan van de charmante Meghann Fahy en Brandon Sklenar Die beide prettige eye-candy zijn. Deze film was best een fijner wegkijker !

Zeer verassende thriller film van Blumhouse.

Een sfeervolle film, waarbij vooral door het fantastische acteer spel, van de cast je benieuwd en geboeid blijft.

Het camera werk is ook mooi van deze film.

En het verhaal steekt goed in elkaar.

De film heeft soms een wat langere opbouw,maar blijft een spanning behouden.

Wat knap gedaan is in deze film.

Naar de climax wordt deze film, een stuk spannender.

De acteur Brandon Sklenar heeft veel weg, van Russel Crowe in zijn jonge jaren, ook hoe cool en rustig hij acteert.

En speelt ook heel goed, ook Meghann Fahey speelt sterk in deze film.

De hele cast speelt echt goed.

Genoten van deze spannende en hele goede kwaliteits thriller film.

Deze film heeft mij echt verast.

Dikke 4*

Een simpele, maar effectieve opzet voor een vermakelijke thriller als deze. De film speelt zich voornamelijk in een restaurant af. Ondanks dat het niet overal even geloofwaardig is, wordt de spanning redelijk goed vast gehouden en er gebeurd genoeg en het ziet er allemaal prima uit.

Tja, heel wat koele recensies hier...maar naar mijn mening is dit een tof whodunnit verhaal met een uitstekende cast. AirDrop-dreiging, man man de mediawereld gaat als een sneltrein vooruit en ik kan niet meer mee
Het verhaal is intrigerend en blijft boeiend ondanks dat de film bijna op één locatie wordt geschoten. Dit is dankzij het leuke concept, het gebruik van gsm waar we de berichten in het groot kunnen meevolgen op het hele scherm en de goede camerastandpunten. Maar het grootste pluspunt is de cast en dan vooral de twee hoofdrolspeelsters Fahy en Sklenar. Meghann Fahy is een nieuw gezicht en doet het uitstekend. Stijlvolle looks en vooral zeer overtuigend in haar rol. Brandon Sklenar is bekend van de film It Ends with Us (2024) en doet het ook prima. Je hebt uiteraard heel wat verdachten, maar voorspelbaar is het allerminst. De opbouw verloopt traag , maar door de opzet en het acteerwerk blijft de film boeiend tot het einde. Het slotakkoord is misschien wat overdreven qua actie, maar het stoorde niet echt. Alleen het shot op korte afstand in de schouder van haar zus is een logisch kritiekpunt. En het pistool via het autootje..och ja misschien ook erover. Andere kritiekpunten zullen ook aanwezig zijn, maar dat heb je dan bij de meeste films als je alles gaat ontleden. Het blijft film en entertainment. De acties die Fahy in het restaurant doet, kan je best nog volgen en de date zelf was er één van hoop bij beide kanten, dus zowel Faye als Sklenar hebben veel geduld en respect voor de ander. En Sklenar had wel het gevoel dat er iets niet oké was. Conclusie : een simpele, zeer effectieve geslaagde spannende thriller die van begin tot einde weet te boeien dankzij overtuigend spel van beide hoofdrolspelers. 8/10

Gezien op SkyShowtime. Redelijk thrillertje met leuke chemie tussen de hoofdrolspelers. Jammer dat de finale wat tegenviel. Heb me trouwens rot gelachen om die ober

Leuke thriller met een knappe dame in een mooi jurkje, maar haar tegenspeler is maar een saaie vent. Die ober is ook bloedirritant. De afloop van deze film is eerder ongeloofwaardig en overdreven. Wel leuk om nog eens een film te zien met een normale speelduur.

Een date is onder normale omstandigheden al een behoorlijke aanslag op de zenuwen. Met name als je dat niet heel vaak doet. Een uitstekend thema dus voor een film. Veel filmdates vinden plaats in een komische of dramatische atmosfeer. Een film als Fresh (2022) liet al zien dat een blind date ook prima materiaal oplevert voor een spannende film in de horror- en thrillerhoek. Drop bevindt zich ook in de thrillerhoek en laat zien hoe een veelbelovende kennismaking niet helemaal verloopt zoals verwacht.

In Drop verloopt de date behoorlijk zenuwslopend als de vrouwelijke helft van de date door een reeks angstaanjagende omstandigheden in een uitzonderlijke situatie terechtkomt en boven zichzelf moet uitstijgen. Een situatie waarin de psychische druk enorm is als zich steeds een moreel dilemma aandient. Spannend. Beklemmend. Paranoia gegarandeerd. De film speelt zich bijna geheel op een enkele locatie af en dat versterkt de beklemmende sfeer nog eens. Om mee te kunnen gaan in de spanning moet je overigens wel je verwachtingen met betrekking tot de geloofwaardigheid enigszins bijstellen. Het is raadzaam om niet teveel na te denken over zaken als logica en toevalligheden. Mij lukte dat goed.

Als de film zijn eindfase ingaat, ontspoort de boel alsnog en helpt een relativerende houding niet meer. De film strooit opeens met actie en verlaat het fijnzinniger psychologische pad. Dit deel van de film staat haaks op de spannende rest van de film. Een onnodige en ook wel wat lachwekkende ingreep. In de films Happy Death Day (2017) en Freaky (2020) die Christopher Landon eveneens regisseerde zou het waarschijnlijk functioneren. In Drop is de actierijke wending misplaatst en de reden dat de spanning onmiddellijk wegvloeit.