Bridget Jones: Mad about the Boy (2025)

Vier jaar na de dood van Mark Darcy [Colin Firth] heeft Bridget Jones [Renée Zellweger] haar professionele en sociale leven grotendeels opgegeven om voor hun kinderen Mabel [Mila Jankovi] en Billy [Casper Knopf] te zorgen. Na lang aandringen van haar vrienden pikt ze haar werk als televisieproducent op en via Tinder krijgt ze een date met de knappe, maar veel jongere Roxster [Leo Woodall]. Zou hij de ware kunnen zijn? Ook als je Helen Fieldings boek niet hebt gelezen, kun je wel raden hoe het gaat aflopen. De weg naar die ontknoping bestaat uit allerlei losse incidentjes in plaats van een verhaalstructuur. De ontknoping zorgt voor het enige ontroerende moment. De rest van de tijd moeten we aanzien hoe Zellweger met haar overdreven spel en matige timing iedere kans op een hogere amusementswaarde laat liggen. De aanwezigheid van Hugh Grant als Daniel Cleaver is een pluspunt, evenals die van Chiwetel Ejiofor als het strenge, maar goedbedoelende hoofd van de school waar de kinderen naar toe gaan.

Wat een feest van herkenning! Ik heb weer heerlijk gelachen en meegeleefd met Bridget. Leuk dat de oude cast er ook weer bij is. Minpuntjes vond ik wel dat het allemaal een beetje rommelig aanvoelde en de chemie tussen Bridget en haar love-interests niet echt voelbaar was zoals in de andere films. Maar hij doet voor mij zeker niet onder bij de andere delen.

Dit was een Bridget Jones-film teveel, maar eigenlijk zijn het misschien al twee films die overbodig zijn want de vorige voegde ook niet meer zoveel toe. Mad about the boy kan nog wel teren op de charmante hoofdrolspeelster (maar die botox in haar gezicht, ai ai wat jammer) en ook Hugh Grant is wel weer vermakelijk, maar je hebt de hele film het gevoel dat dit verhaal gewoon overbodig is. Ik vond het ook allemaal net wat leuker toen ze nog gewoon een single dertiger zonder kinderen was. En ik mis gewoon de driehoek Zellweger-Grant-Firth uit de eerste twee delen waarbij de spanning en ongemakkelijkheid voelbaar was. Zonder dat blijft er niet enorm veel over. Benieuwd of ze er nu mee stoppen, maar een vijfde deel zou me niks verbazen.

2,5*

Gelukkig iets beter dan het vorige deel, wat vooral te danken is aan de zeer welkome aanwezigheid van Hugh Grant en de leuke rol van Chiwetel Ejiofor. Zellweger is helaas suffer en muiziger dan ooit. Dat haar personage überhaupt nog iemand weet aan te trekken zorgt er haast voor dat je deze romantische komedie kunt indelen onder het kopje science fiction.

Ik heb wel een zwak voor Bridget Jones. De eerste film is toch wel een klassieker in het genre. The Edge of Reason bracht weinig nieuws en was als film wel wat minder, maar maakte wel op slimme wijze gebruik van het personage en zette meer in op (slapstick)humor. De derde film was de eerste film die me een beetje tegenviel. Ik heb alle films nog eens herzien voorafgaand aan deze Mad about the Boy, maar Bridget Jones's Baby blijft wat mij betreft het minste deel: het tempo ligt voor mijn gevoel lager, Darcy gedraagt zich als een zak aardappelen en de rivaliteit tussen de twee heren komt niet van de grond.

Dat er überhaupt nog een vierde deel kwam vond ik verrassend. Toch vond ik dit alleszins een aardige film, maar wel weer heel anders dan de voorgaande delen. Daar zit ook wel deels de kracht: Bridget zit in een andere fase van haar leven. Ze heeft twee kinderen en als gezin proberen ze het tragische verlies van Mark Darcy te verwerken. Het is dan ook de eerste keer dat een film in de reeks ook geregeld een serieuze kan laat zien, maar ik vind wel dat dit smaakvol gedaan is. De humor is subtieler en komt op een tweede plek te staan. Wanneer de film echter grappig wíl zijn, lukt het meestal wel. Bridget blijft gewoon Bridget en wat dat betreft doet Renée Zellweger het naar mijn mening nog steeds prima.

Over de chemie met de twee nieuwe mannen ben ik iets minder enthousiast. Slecht is het gelukkig zeker niet, maar het is toch niet meer helemaal wat het was. Een leuk aspect van de eerste twee Bridget Jones films was, zoals The Oceanic Six ook terecht opmerkt, de 'driehoek', waarbij de twee kerels een gemeenschappelijk verleden hebben en dus ook echt elkaars rivalen zijn om haar hart voor zich te winnen. Hier is er geen sprake van directe rivaliteit, waardoor je een wat meer standaard formule krijgt. Leo Woodalls personage is een beetje kleurloos en (zo blijkt) een stereotype toy boy. Chiwetel Ejiofor speelt daarentegen een wat leuker personage, maar een romantische klik met Bridget kent weinig aanloop en komt dan ook redelijk uit de lucht vallen. Opvallend overigens ook dat Bridget bij Daniel en Mark echt eerst op de charmes (in ieder geval een totaalplaatje) leek te vallen en bij deze twee personages pas haar oogkleppen opent zodra ze hun shirt uittrekken, hoewel dit ook natuurlijk ook al het geval was met dat Patrick Dempsey personage in de vorige film. Het voelt in ieder geval allemaal wat minder authentiek.

Daar staat wel tegenover dat de film ook oprecht mooie en leuke scènes kent. Bridget die met haar kinderen de ballonnen laten opstijgen is een mooi moment, evenals de kerstopvoering, en ik vond de terugkerende uil een goede vondst. Humor is er vooral te vinden wanneer Bridget ouderwets blundert en in de terugkeer van Hugh Grant. Begrijpelijk dat zijn aandeel klein is gehouden, maar toch ook wel jammer, want de film leeft op zodra hij met zijn droge oneliners verschijnt. Leuk hoe de schrijvers ervoor hebben gezorgd dat het leven van Daniel Cleaver niet heeft stilgestaan: ze hebben hem een zoon gegeven, waarmee hij op het eind herenigd is. Sowieso is het einde erg goed gedaan: ultiem 'feel good'. Het oud & nieuw feestje uit The Holiday is er niks bij.

Wellicht dat ik door het beschrijven van een wat tegenvallende chemie wel wat negatiever klink dan ik eigenlijk ben. Ik vind dit namelijk wel daadwerkelijk een vooruitgang op het derde deel en zou hem voor nu ongeveer op gelijke hoogte plaatsen als The Edge of Reason: het eerste deel blijft (uiteraard) ongeëvenaard. Mad about the Boy is zeker niet perfect, maar is wat mij betreft wel een waardige afsluiter: veel leuke referenties en herkenning, toch een nieuwe invalshoek en het is allemaal wat volwassener geworden. Dat laatste kan zowel positief als negatief zijn afhankelijk van hoe je ernaar kijkt. Wat mij betreft is het ook mooi geweest zo: slotje erop en niet meer aankomen.

3*

Integere film over liefde en verlies, verlangen en wanhoop, frustratie en berusting. Zellwegger does it again, evenals Grant, zij acteren bij far iedereen op achterstand. De scène in het ziekenhuis spant de kroon daarin. De opening is puur Engels qua humor en brengt een brede glimlach, dit niveau zullen Amerikanen nooit halen. Het herhaaldelijk fulmineren met toewijding aan zelfspot is van hoog niveau. Sommige scènes zijn herkenning en dat is leuk, doch iets meer nieuws was welkom geweest. Grant die kinderen les geeft in het bereiden van een DB is subliem neergezet, evenals het optreden van de zoon van Bridget Jones. Beter dan deel 3.

Leuke film die past in het rijtje. De onhandige en ontwapende Bridget Jones in een liefdesverhaal zoals we haar uit de vorige films kennen. Met een grofgebekte en oversekste Hugh Grant in bijrol. Alleen zijn we zo’n 24 jaar later en dat is er aan te zien. Wat wil zeggen dat ik ook 24 jaar ouder ben… Wel zijn allen grijs en gerimpeld geworden. Haha. Maar niettemin spelen alle acteurs hun rol voortreffelijk. Alsof de vorige films maar een paar jaar geleden zijn. Was leuk om eens terug in dit genre film terug te komen. De Britse humor en sfeer van toen is terug. Denk aan tijden zoals Nothing Hill, Love Actually ea.. Wollen truien, kleurrijke decors, dialogen van die tijd en sfeerrijke achterbuurten. Leuk om ook Hugh Grant eens terug te zien met zijn typische droge humor. Spijtig dat zijn rol maar beperkt is, had meer mogen zijn. En Colín zijn rol is heel minimalistisch. Spijtig, want dit mankeerde wat. Anderzijds past Chiwetel hier perfect in het plaatje.

Bridget is nu weduwe en alleenstaande moeder en dit zorgt bij momenten voor wat melodrama, wat een extra is tegenover de vorige films, maar dit neemt nooit de overhand. Is wel de rode draad doorheen de film, maar alles blijft luchtig. Enkele momenten zijn weliswaar beklijvend en nemen wat de humor weg, maar het past bij de huidige Bridget.

Heb altijd van de vorige films gehouden en het genre en ben bij deze niet teleurgesteld. Er mag gerust nog eentje komen. Was voor mij een soort van terugkeer in tijd en nostalgie. En ja, wat ik spijtig vind zoals velen reeds hebben vermeld, door de botox is Renée wat van haar natuurlijke schoonheid en onschuld verloren, maar kon er mee leven.

Geeft me zin om nog eens de eerste films te herbekijken.

Bij de aftiteling nog wat leuke herinneringsfoto’s van deze films.

Genoten van deze ‘comeback’ - 4*

Matige film waarin Bridget Jones haar twee kinderen alleen opvoedt na het overlijden van haar man. Een romcom met rouwverwerking als belangrijk onderdeel. Ondanks dat het hoofdpersonage in dit vierde deel in een andere levensfase zit, heeft de film weinig nieuws te bieden. De humor is wat belegen en het romantische gedeelte langdradig.

The unbearable lightness of being Bridget Jones.

Het zoveelste deel alweer, en net als het vorige heeft het maar weinig te brengen. Nóg minder leuk dan het vorige deel, niks nieuws onder de zon, en het script is alsof het een remake van Soof 3 is met een groter budget - als een soort voorzeggen wat voor soort emoties de doelgroep op deze leeftijd verplicht moet hebben. En nou ik het over die leeftijd heb, ai, wat is Emma Thompson ineens oud - het staat haar goed, daar niet van, maar toch een beetje schrikken. Leuk dat zo'n beetje de hele cast weer komt opdraven, jammer dat Colin Firth er wat sukkelig uitgeschreven is. En getver, wat een gemakzuchtige en flauwe soundtrack weer - als ik dat soort dingen horen wil, dan zet ik m'n ouwe lul playlist wel aan.

Verder een erg groot gehalte aan mooi hoor, maak er nog maar een. Al hoop ik toch echt wel dat dit nou het laatste deel is. En als er dan zonodig toch nog een deel moet komen, laat dat dan Bridget Jones' Funeral worden.

Bridget Jones Deel 1 was leuk, deel 2 wat minder, deel 3 viel tegen en dit laatste deel is slecht.

Het eerste uur was tenenkrommend slecht. Heel saai, niet grappig. Moeite om de ogen open te houden. De 2e helft is gelukkig iets beter, maar goed wordt het nooit. En wat acteert Zellweger slecht in dit laatste deel van de Bridget Jones serie! In de eerdere drie delen vond ik haar echt wel okay, maar hier kan ze alleen maar gekke bekken trekken. Ze acteert alsof ze elke keer stoned en dronken op de set verschijnt. Enkele bijrollen zijn prima zoals Ejiofor. En leuk dat Grant nog een aardig rol heeft gekregen die nog wat komische aspecten kan toevoegen aan de film. Er zitten best wel leuke momenten in, maar die verdrinken in een oceaan van middelmatigheid. Het dieptepunt van de film was de overgang van de kampvuur scene naar de volgende scene. Hoe kun je dat zo monteren?

Nee, ik had geen hele hoge verwachtingen, maar wilde de serie toch 'compleet maken'. Maar mijn lage verwachtingen zijn al niet waargemaakt en achteraf had ik het beter bij de eerste 3 delen kunnen houden. Dit 4e deel voegt niets toe dat de moeite waard is. 2 sterren.