Bridget Jones: Mad about the Boy (2025)

Vanaf 13 februari 2025 in de bioscoop (Universal Pictures International Netherlands)

Bridget Jones: How the milk cow made me have cosmetic surgery.

Alweer een oudere vrouw met een jongere man film?

Goodbye, Bridget (Goodbye Bridget)..

Ik denk botox. Kan niet anders. Dat gladgestreken hoofd van Renee, dat is niet natuurlijk. Lijkt mij.

Zure opmerking? Vast.

Afijn. Alles is dat. Redelijk gaaf. Maar toch mist de glans. Ik vind het einde ook zo geforceerd overkomen.

Het snijf.. snijd aan twee kanten, voelt zo dubbel aan allemaal.

Zeker niet de afsluiter waar ik op hoopte. Of toch?

Weet niet goed wat ik hier van moet vinden?

Slecht is het niet maar goed nu ook niet.

Het is voor mij een nietszeggende film , heb er geen andere woorden voor.

Oudere botox vrouw alweer met een jonge toy boy.

Ik begrijp de kritiek op plastische chirurgie niet in relatie tot dit beroep. Het hele idee van toneel is dat je het masker van een andere persoon opzet. Daar komt het woord "persoon" zelfs vandaan, van het Griekse Persona, wat letterlijk betekent "door het geluid', waarmee bedoeld werd "het geluid door het masker". In de Oudheid hield men namelijk maskers voor het gezicht om personen uit te beelden. Tegenwoordig gebruiken we make-up omdat we nu de personen en hun gezichtsuitdrukkingen van dichter bij zien, dan vroeger van verre in een amfitheater. En bij close-ups in de film zijn de gezichtsuitdrukkingen erg belangrijk geworden. Bij toneel was het nog vooral de grote gebaren. Maar hoe de persoon er in het echt uitzien hoeven we niet te weten of willen we liever vergeten als ze een rol spelen.

De grootste acteurs kunnen bijna elke rol spelen, die hebben steeds een ander masker op. Die hebben de luxe om op latere leeftijd te kunnen kiezen uit de spaarzame rollen voor oudere hoofdrolspelers (Zoals mooi uitgelegd in de film The Critic). Voor het gros is dat niet weggelegd. Je hebt ook acteurs die sterk zichzelf spelen, en aan een bepaald type rollen vast zit, zoals bijv. Sean Connery. Actiehelden blijven tot hoge leeftijd de rollen spelen die ze als jongeman speelden. Wanneer spelers sterk verbonden raken met een karakter in een serie, zoals bij Bridget Jones wil het publiek zelf dat ze hun ouderdom maskeren. Als dat niet meer met make-up is te doen, dan is een facelift of botox een oplossing. Als je helemaal verstrengeld raakt met een bepaald personage moet je haast wel, wil je verder gaan. The film the Substance gaat op dit onderwerp in. Acteurs staan best wel onder grote druk om daar in mee te gaan.

De negatieve commentaren hier vallen wel op. Op IMDb is men juist heel lovend (score 7+)en ziet men het als een waardige afsluiter, Mogelijk het Calvinistische moraalvingertje. Botox foei. Ik vind zelf ook dat je daar beter vanaf kan blijven, maar in bepaalde beroepen wordt je keihard afgerekend op je uiterlijk en dan kan je daarmee je carrière mee verlengen. Onze maatschappij zit gewoon niet zo lekker in elkaar. Alles is afgestemd op een jonger publiek omdat die doorgaans gemakkelijker te manipuleren is door de commercie en veel ouderen zich graag jong willen wanen, omdat de commercie dat weer als ideaal voorstelt. We worden geleefd, en ook artiesten draaien in die mallemolen mee.

Waar staat dat deze film de afsluiter is of komt er nog een vijfde film?

Vreselijk.

In de Bridget Jones: Mad About the Boy (2025) - User reviews - IMDb lees ik dat, zoals

Great conclusion to the Bridget Jones Saga:

Bitter Sweet: The final installment of this wonderful series.

This is like Avengers: Endgame for Our Aunts and Moms: This final chapter of Bridget's journey is a bittersweet one.

A wonderful homage: a fantastic end to the series

Bridget Jones' Bittersweet Ending

Great closure:

Emotional Ending: In my opinion this is the perfect ending to Bridget's journey.

Bedankt, klopt (variety.com heeft het ook over final Bridget Jones 4 Trailer: Renee Zellweger Back in 'Mad About the Boy' - variety.com )

Vier jaar na de dood van Mark Darcy [Colin Firth] heeft Bridget Jones [Renée Zellweger] haar professionele en sociale leven grotendeels opgegeven om voor hun kinderen Mabel [Mila Jankovi] en Billy [Casper Knopf] te zorgen. Na lang aandringen van haar vrienden pikt ze haar werk als televisieproducent op en via Tinder krijgt ze een date met de knappe, maar veel jongere Roxster [Leo Woodall]. Zou hij de ware kunnen zijn? Ook als je Helen Fieldings boek niet hebt gelezen, kun je wel raden hoe het gaat aflopen. De weg naar die ontknoping bestaat uit allerlei losse incidentjes in plaats van een verhaalstructuur. De ontknoping zorgt voor het enige ontroerende moment. De rest van de tijd moeten we aanzien hoe Zellweger met haar overdreven spel en matige timing iedere kans op een hogere amusementswaarde laat liggen. De aanwezigheid van Hugh Grant als Daniel Cleaver is een pluspunt, evenals die van Chiwetel Ejiofor als het strenge, maar goedbedoelende hoofd van de school waar de kinderen naar toe gaan.

Waardeloos

Wat een feest van herkenning! Ik heb weer heerlijk gelachen en meegeleefd met Bridget. Leuk dat de oude cast er ook weer bij is. Minpuntjes vond ik wel dat het allemaal een beetje rommelig aanvoelde en de chemie tussen Bridget en haar love-interests niet echt voelbaar was zoals in de andere films. Maar hij doet voor mij zeker niet onder bij de andere delen.

Dit was een Bridget Jones-film teveel, maar eigenlijk zijn het misschien al twee films die overbodig zijn want de vorige voegde ook niet meer zoveel toe. Mad about the boy kan nog wel teren op de charmante hoofdrolspeelster (maar die botox in haar gezicht, ai ai wat jammer) en ook Hugh Grant is wel weer vermakelijk, maar je hebt de hele film het gevoel dat dit verhaal gewoon overbodig is. Ik vond het ook allemaal net wat leuker toen ze nog gewoon een single dertiger zonder kinderen was. En ik mis gewoon de driehoek Zellweger-Grant-Firth uit de eerste twee delen waarbij de spanning en ongemakkelijkheid voelbaar was. Zonder dat blijft er niet enorm veel over. Benieuwd of ze er nu mee stoppen, maar een vijfde deel zou me niks verbazen.

2,5*

Gelukkig iets beter dan het vorige deel, wat vooral te danken is aan de zeer welkome aanwezigheid van Hugh Grant en de leuke rol van Chiwetel Ejiofor. Zellweger is helaas suffer en muiziger dan ooit. Dat haar personage überhaupt nog iemand weet aan te trekken zorgt er haast voor dat je deze romantische komedie kunt indelen onder het kopje science fiction.

Wat een geweldige film. Heb aan een stuk gelachen

Ik heb wel een zwak voor Bridget Jones. De eerste film is toch wel een klassieker in het genre. The Edge of Reason bracht weinig nieuws en was als film wel wat minder, maar maakte wel op slimme wijze gebruik van het personage en zette meer in op (slapstick)humor. De derde film was de eerste film die me een beetje tegenviel. Ik heb alle films nog eens herzien voorafgaand aan deze Mad about the Boy, maar Bridget Jones's Baby blijft wat mij betreft het minste deel: het tempo ligt voor mijn gevoel lager, Darcy gedraagt zich als een zak aardappelen en de rivaliteit tussen de twee heren komt niet van de grond.

Dat er überhaupt nog een vierde deel kwam vond ik verrassend. Toch vond ik dit alleszins een aardige film, maar wel weer heel anders dan de voorgaande delen. Daar zit ook wel deels de kracht: Bridget zit in een andere fase van haar leven. Ze heeft twee kinderen en als gezin proberen ze het tragische verlies van Mark Darcy te verwerken. Het is dan ook de eerste keer dat een film in de reeks ook geregeld een serieuze kan laat zien, maar ik vind wel dat dit smaakvol gedaan is. De humor is subtieler en komt op een tweede plek te staan. Wanneer de film echter grappig wíl zijn, lukt het meestal wel. Bridget blijft gewoon Bridget en wat dat betreft doet Renée Zellweger het naar mijn mening nog steeds prima.

Over de chemie met de twee nieuwe mannen ben ik iets minder enthousiast. Slecht is het gelukkig zeker niet, maar het is toch niet meer helemaal wat het was. Een leuk aspect van de eerste twee Bridget Jones films was, zoals The Oceanic Six ook terecht opmerkt, de 'driehoek', waarbij de twee kerels een gemeenschappelijk verleden hebben en dus ook echt elkaars rivalen zijn om haar hart voor zich te winnen. Hier is er geen sprake van directe rivaliteit, waardoor je een wat meer standaard formule krijgt. Leo Woodalls personage is een beetje kleurloos en (zo blijkt) een stereotype toy boy. Chiwetel Ejiofor speelt daarentegen een wat leuker personage, maar een romantische klik met Bridget kent weinig aanloop en komt dan ook redelijk uit de lucht vallen. Opvallend overigens ook dat Bridget bij Daniel en Mark echt eerst op de charmes (in ieder geval een totaalplaatje) leek te vallen en bij deze twee personages pas haar oogkleppen opent zodra ze hun shirt uittrekken, hoewel dit ook natuurlijk ook al het geval was met dat Patrick Dempsey personage in de vorige film. Het voelt in ieder geval allemaal wat minder authentiek.

Daar staat wel tegenover dat de film ook oprecht mooie en leuke scènes kent. Bridget die met haar kinderen de ballonnen laten opstijgen is een mooi moment, evenals de kerstopvoering, en ik vond de terugkerende uil een goede vondst. Humor is er vooral te vinden wanneer Bridget ouderwets blundert en in de terugkeer van Hugh Grant. Begrijpelijk dat zijn aandeel klein is gehouden, maar toch ook wel jammer, want de film leeft op zodra hij met zijn droge oneliners verschijnt. Leuk hoe de schrijvers ervoor hebben gezorgd dat het leven van Daniel Cleaver niet heeft stilgestaan: ze hebben hem een zoon gegeven, waarmee hij op het eind herenigd is. Sowieso is het einde erg goed gedaan: ultiem 'feel good'. Het oud & nieuw feestje uit The Holiday is er niks bij.

Wellicht dat ik door het beschrijven van een wat tegenvallende chemie wel wat negatiever klink dan ik eigenlijk ben. Ik vind dit namelijk wel daadwerkelijk een vooruitgang op het derde deel en zou hem voor nu ongeveer op gelijke hoogte plaatsen als The Edge of Reason: het eerste deel blijft (uiteraard) ongeëvenaard. Mad about the Boy is zeker niet perfect, maar is wat mij betreft wel een waardige afsluiter: veel leuke referenties en herkenning, toch een nieuwe invalshoek en het is allemaal wat volwassener geworden. Dat laatste kan zowel positief als negatief zijn afhankelijk van hoe je ernaar kijkt. Wat mij betreft is het ook mooi geweest zo: slotje erop en niet meer aankomen.

3*

Leuk maar te lang, te lang maar leuk. Met Bridget zelf heb ik niet zoveel - ik vind haar vooral tuttig en ik snap niet wat de mannen in haar zien - gelukkig is er een hele cast omheen waar ik wél van heb genoten, vooral Hugh Grant die me nooit maar echt nooit zal gaan vervelen. Vondst van de film vind ik de toevoeging van het thema rouw, met een prachtige scene met het zoontje van Bridget die aan Chiwetel Eijofor vraagt: 'wat als ik mijn vader vergeet?' Heel herkenbaar - ik had hetzelfde met mijn vader. En voor de rest: het is Brits dus dat maakt het een stuk leuker - als dit Amerikaans was geweest had ik hier een stuk minder plezier aan gehad.

Een 3,5*

Lang geleden dat wij nog eens zo een oerdwaze film hebben gezien. Gewoon compleet belachelijk gedoe en oeverloos kinderachtig gekwebbel. En dan die voortdurende, irritante Zellweger-smoelentrekkerij, alsof die geen normaal gezicht meer kan opzetten. Een komedie om bij te wenen van schaamte. Eén keer zijn mijn mondhoeken even een beetje omhoog gegaan, maar waarom ben ik allang vergeten. Of is dit een kinderfilm? Sowieso zijn de meeste Franse komedies stukken beter dan de Engelse of Amerikaanse, vooral als je de Franse taal goed kent.

Bijzonder dat ik de vroegere ( eerdere) Bridget Jones romcoms WEL leuk vond. Dit vervolg vond ik vooral saai en strontvervelend. 1.5*/2*

Integere film over liefde en verlies, verlangen en wanhoop, frustratie en berusting. Zellwegger does it again, evenals Grant, zij acteren bij far iedereen op achterstand. De scène in het ziekenhuis spant de kroon daarin. De opening is puur Engels qua humor en brengt een brede glimlach, dit niveau zullen Amerikanen nooit halen. Het herhaaldelijk fulmineren met toewijding aan zelfspot is van hoog niveau. Sommige scènes zijn herkenning en dat is leuk, doch iets meer nieuws was welkom geweest. Grant die kinderen les geeft in het bereiden van een DB is subliem neergezet, evenals het optreden van de zoon van Bridget Jones. Beter dan deel 3.

Leuke film die past in het rijtje. De onhandige en ontwapende Bridget Jones in een liefdesverhaal zoals we haar uit de vorige films kennen. Met een grofgebekte en oversekste Hugh Grant in bijrol. Alleen zijn we zo’n 24 jaar later en dat is er aan te zien. Wat wil zeggen dat ik ook 24 jaar ouder ben… Wel zijn allen grijs en gerimpeld geworden. Haha. Maar niettemin spelen alle acteurs hun rol voortreffelijk. Alsof de vorige films maar een paar jaar geleden zijn. Was leuk om eens terug in dit genre film terug te komen. De Britse humor en sfeer van toen is terug. Denk aan tijden zoals Nothing Hill, Love Actually ea.. Wollen truien, kleurrijke decors, dialogen van die tijd en sfeerrijke achterbuurten. Leuk om ook Hugh Grant eens terug te zien met zijn typische droge humor. Spijtig dat zijn rol maar beperkt is, had meer mogen zijn. En Colín zijn rol is heel minimalistisch. Spijtig, want dit mankeerde wat. Anderzijds past Chiwetel hier perfect in het plaatje.

Bridget is nu weduwe en alleenstaande moeder en dit zorgt bij momenten voor wat melodrama, wat een extra is tegenover de vorige films, maar dit neemt nooit de overhand. Is wel de rode draad doorheen de film, maar alles blijft luchtig. Enkele momenten zijn weliswaar beklijvend en nemen wat de humor weg, maar het past bij de huidige Bridget.

Heb altijd van de vorige films gehouden en het genre en ben bij deze niet teleurgesteld. Er mag gerust nog eentje komen. Was voor mij een soort van terugkeer in tijd en nostalgie. En ja, wat ik spijtig vind zoals velen reeds hebben vermeld, door de botox is Renée wat van haar natuurlijke schoonheid en onschuld verloren, maar kon er mee leven.

Geeft me zin om nog eens de eerste films te herbekijken.

Bij de aftiteling nog wat leuke herinneringsfoto’s van deze films.

Genoten van deze ‘comeback’ - 4*

Matige film waarin Bridget Jones haar twee kinderen alleen opvoedt na het overlijden van haar man. Een romcom met rouwverwerking als belangrijk onderdeel. Ondanks dat het hoofdpersonage in dit vierde deel in een andere levensfase zit, heeft de film weinig nieuws te bieden. De humor is wat belegen en het romantische gedeelte langdradig.

The unbearable lightness of being Bridget Jones.

Het zoveelste deel alweer, en net als het vorige heeft het maar weinig te brengen. Nóg minder leuk dan het vorige deel, niks nieuws onder de zon, en het script is alsof het een remake van Soof 3 is met een groter budget - als een soort voorzeggen wat voor soort emoties de doelgroep op deze leeftijd verplicht moet hebben. En nou ik het over die leeftijd heb, ai, wat is Emma Thompson ineens oud - het staat haar goed, daar niet van, maar toch een beetje schrikken. Leuk dat zo'n beetje de hele cast weer komt opdraven, jammer dat Colin Firth er wat sukkelig uitgeschreven is. En getver, wat een gemakzuchtige en flauwe soundtrack weer - als ik dat soort dingen horen wil, dan zet ik m'n ouwe lul playlist wel aan.

Verder een erg groot gehalte aan mooi hoor, maak er nog maar een. Al hoop ik toch echt wel dat dit nou het laatste deel is. En als er dan zonodig toch nog een deel moet komen, laat dat dan Bridget Jones' Funeral worden.

De bijrollen (High Grant, Emma Thompson) in deze film zorgen af en toe nog voor een glimlach, maar verder valt er weinig te beleven. Zellweger is verder erg matig zo zonder gezichtsuitdrukkingen.

Bridget Jones Deel 1 was leuk, deel 2 wat minder, deel 3 viel tegen en dit laatste deel is slecht.

Het eerste uur was tenenkrommend slecht. Heel saai, niet grappig. Moeite om de ogen open te houden. De 2e helft is gelukkig iets beter, maar goed wordt het nooit. En wat acteert Zellweger slecht in dit laatste deel van de Bridget Jones serie! In de eerdere drie delen vond ik haar echt wel okay, maar hier kan ze alleen maar gekke bekken trekken. Ze acteert alsof ze elke keer stoned en dronken op de set verschijnt. Enkele bijrollen zijn prima zoals Ejiofor. En leuk dat Grant nog een aardig rol heeft gekregen die nog wat komische aspecten kan toevoegen aan de film. Er zitten best wel leuke momenten in, maar die verdrinken in een oceaan van middelmatigheid. Het dieptepunt van de film was de overgang van de kampvuur scene naar de volgende scene. Hoe kun je dat zo monteren?

Nee, ik had geen hele hoge verwachtingen, maar wilde de serie toch 'compleet maken'. Maar mijn lage verwachtingen zijn al niet waargemaakt en achteraf had ik het beter bij de eerste 3 delen kunnen houden. Dit 4e deel voegt niets toe dat de moeite waard is. 2 sterren.