Campo di Battaglia (2024)

Frustrerende film! Het is sowieso helemaal geen oorlogsfilm maar een drama dat zich afspeelt in een militair hospitaal in Noord-Italië in het jaar 1918 De wapenstilstand en het einde van de Eerste Wereldoorlog voor de deur staan. Echter voor drama en meeleven heb je achtergronden van de hoofdpersonen en hun connecties nodig en die worden hier slechts gesuggereerd. De logica van het oorlogsziekenhuis is verder simpel: je wordt opgenomen, je wordt genezen, je wordt weer vrijgelaten voor de strijd.

De oorlog is een plicht, zegt de conservatieve Stefano. De meer wetenschapsgerichte Giulio ziet de eed van Hippocrates, het redden van mensenlevens anders. En dan is er nog Rode Kruis-vrijwilliger Anna...waarom? Misschien omdat er in elke film een peinzende verpleegster nodig is? Ongeveer halverwege verdwijnt plotseling, gewonde soldaten van de frontlinies houden, naar een wanhopige race om volksgezondheidsprobleem van de Spaanse griep (een voorloper van Covid) op te lossen. De wending lijkt puur bedacht om de film te kunnen eindigen.

Nu voelt de film afstandelijk en emotieloos, gevuld met zoveel zinloze stiltes en onnodig aanmatigend. Het beweegt langzaam en de personages evolueren niet, ze zijn vreemd eendimensionaal Het zijn gewoon drie figuren met drie verschillende denkwijzen over de ethiek van oorlog. En hun conflict voelt nogal kunstmatig, de karakters en hun relaties zijn dus ernstig onderontwikkeld en simpelweg niet geloofwaardig. Er is veel aandacht voor authentieke aankleding van decors, kostuums en zelfs dialecten uit verschillende regio's in Italië Maar verder is het vooral een aaneenschakeling van gemiste kansen