Ick (2024)

Matige horrorkomedie over de terrorplantsoort Ick, die in deze wereld al enkele decennia vreedzaam bestaat maar vrij opeens agressief begint te worden. De nadruk hier ligt echt op comedy, met vooral heel veel niet zo boeiende, cliché high school scenes en nostalgisch bedoelde jaren 00 pop-punk. Het voornaamste probleem is dat het gewoon niet zo grappig is, en wel redelijk voorspelbaar. Visueel ziet het er nog wel oke uit en ik heb me er uiteindelijk nog wel enigszins mee vermaakt, maar het viel me toch best tegen.

Regisseur Joseph Kahn neemt af en toe een pauze van het maken van muziekvideo's om een lange speelfilm te doen...deze lijkt wel wat op "Y2K", maar dit is de iets betere film. (meer misschien ervaring?) Superman...euh…professor-misschien vader Brandon Routh moet zijn dochter redden van een substantie. Het is het typische tienerhorror-spul; highschool dingen, grappen over Millennial/Gen Z, behoorlijk matig CGI, de sterfgevallen zijn teleurstellend en een soundtrack met de hitjes van weleer. Nostalgie doet het goed natuurlijk! Hier komen ze uit de jaren '00 waaronder het nummer 'Teenage Dirtbag' van Wheatus die een videoclip hadden waarin Mena Suvari (American Beauty) was te zien, en ja die speelt hier natuurlijk dan ook een rolletje. Op zijn best middelmatig omdat het een paar leuke momenten bevatte.

de montage lijkt soms ongelooflijk gammel.

De film begint vrolijk springerig en lichtzinnig en verliest die karaktertrekken nooit helemaal. De film volgt een populaire highschool footballspeler die zijn talenten te grabbel gooit en eenmaal volwassen een simpele leraar is geworden. Hij wordt min of meer als een loser beschouwd. Zijn kansen keren als hij opeens een belangrijke spil wordt in de bestrijding van een woekerende vleesetende substantie die zijn stadje bedreigt.

Ick kijkt op zich plezierig weg maar is niet erg grappig. Is niet erg spannend. Is niet erg smerig. Daarvoor zijn de effecten te overduidelijk computer gegenereerd. Van de personages moet je het ook niet hebben. Die zijn uit clichématige klei geboetseerd. Toch is de film best vermakelijk. Dat komt voornamelijk voort uit de bodycount die hoog oploopt als de vleesetende substantie eenmaal actief is. Ook de beide hoofdrolspelers Brandon Routh en Mena Suvari zijn niet per se vervelend. Geen diepzinnige karakters, maar wel leuk en sympathiek genoeg om bij hun inspanningen een supportive gevoel te krijgen. Ondersteund wordt het geheel met een rits aan hits uit de jaren 00. Ik ben niet echt fan van muziek uit dat tijdperk. Toch kende ik de meeste nummers en moet erkennen dat de muziek een prima omlijsting is.

De film kijkt lekker weg. Dat betekent eigenlijk dat de film gezien kan worden als een fastfood product. Lekker voor het moment. Het niveau van films als The Mist (2007), Splinter (2008) en The Ruins (2008) waarnaar in Ick wordt verwezen, haalt de film niet. De film heeft zijn momenten. De slijmerige monsteractie is best leuk. De hectiek doet het goed. Ick is eigenlijk wel een sympathiek werkje.

Hyperactieve, zeer onderhoudende sciencefictionhorrorfilm met een sterke stempel vanuit regisseur Joseph Kahn. Zelfs met een overdaad aan geanimeerde computereffecten en een beperkt budget weet hij ervoor te zorgen dat Ick nergens goedkoop aanvoelt en naar het einde toe zelfs een spectaculaire vorm weet aan te nemen. Het acteerwerk van Brandon Routh en Malina Weissman is verder niets meer dan uitstekend en ondanks het ietwat rommelige verloop en gebrek aan ademruimte zit er een stevige balans in de genrewisseling. Ick vormt daarmee een film die zowel grappig als spannend is en zelfs wat doeltreffende emotie betrekt in het geheel naar het einde toe. Kahn mag het af en toe echter zeker in de opbouw en qua snelheid wat rustiger aan doen, zodat ook alle personages indruk kunnen maken. Dat drukt de pret overigens niet, want die is er volop.