The Substance (2024)

Holy Shit.

Voor mijn gevoel zat ik in mijn bioscoopstoel zoals Margaret Qualley eruit ziet in deze still. Wat een genadeloze, nietsontziende mokerslag dient Fargeat ons hier toe, en dat op mijn verjaardag! Ik kan er vermoedelijk eindeloos over ouwehoeren, maar voor nu zindert deze opvolger van haar veelbelovende debuut Revenge (2017) nog volop na. Audiovisueel worden alle registers opengetrokken in deze stijlvolle mengelmoes van Cronenberg, Aronofsky en Kubrick, gedoopt in de wellustige gaze van Sorrentino's Loro (2018). Wat namedropping betreft kun je er zonder problemen nog een paar bijhalen, maar belangrijker is dat Fargeat er wél absoluut haar eigen ding van maakt in deze body horror over fucked up schoonheidsstandaarden.

Demi Moore is onbevreesd in een give-it-all performance die wel eens een verlaat hoogtepunt in haar carrière zou kunnen zijn. Het doet je als kijker gelijk realiseren wat we allemaal niet zien, maar wel gewoon gemaakt zou kunnen worden door de actrices die opeens niet meer gevraagd worden wanneer men besluit dat het klokje begint te tikken..

Ook Qualley is uitstekend gecast en spat behoorlijk van het scherm, terwijl Quaid bewonderenswaardig wanstaltig is als perverse verbeelding van het old white guy showbizz patriarchaat dat de kijkers vooral wil geven wat hij denkt dat ze willen; Young, tight, pumping and smiling. Terwijl de music score nog nadreunt in mijn hoofd, probeer ik tot een uiteindelijke waardering te komen voor deze film, en dat blijkt zo makkelijk nog niet. De eerste helft zat ik naar een meesterwerk te kijken, maar ik ben er nog niet over uit of het laatste half uur de film van zijn 4,5* af moet houden, of niet.

Voor nu pak ik uit, en we gaan zien of de 4,3 blijft staan of dat er toch iets afgaat. Goddamn, Coralie. You pull no fucking punches.

4,3*