Xiao Cheng Zhi Chun (2002)

Comeback van Tian Zhuangzhuang, tien jaar na zijn laatste film, The Blue Kite (destijds in China verboden). Zhuangzhuang was studie-genoot van Zhang Yimou en Chen Kaige aan de Peking filmacademie en samen vormen ze de zogenaamde Vijfde Generatie.

Deze film is een remake van de gelijknamige Chinese klassieker van Fei Mu uit 1948.

Lijkt me een mooie film, als ik zo eens wat lees in bijvoorbeeld de Filmkrant (editie december 2003).

"Springtime in a small town…een subtiele, ingetogen remake van een klassiek Chinees melodrama.

…Van de minimalistische muziek tot de gezichten van de hoofdrolspelers, alles verraadt volgens goed hedendaags arthouse-gebruik slechts een fractie van wat er tussen de personages aan diepe verlangens broeit.

…in Springtime wordt vrijwel elke scène met één zacht verglijdende take afgehandeld. De kadrering is afstandelijk; pas naar het einde toe komt Tian met close-ups...

De violen kruipen niet uit hun schulp zolang de geheime geliefden dat ook niet durven; en pas wanneer ze dat wél durven, met alle dramatische gevolgen vandien, schuift ook de camera dichterbij. Het hangt er maar net van af of je je door deze dubbele afstand laat verleiden of afschrikken.

Springtime in a small town blijft een film voor mensen die zakdoekjes rapen romantischer en ontroerender vinden dan een gepassioneerde kus."

Een soort Chinese In the Mood for Love, misschien?

beetje traag, wel mooie beelden en onderhoudend verhaal. 3,5

He, Patvs, waarom geef je een 1? Daar ben ik wel benieuwd naar..

Een erg pessimistische en melancholieke film met een mooi verhaal, dat eigenlijk niet zoveel voorstelt maar op een schitterende manier wordt verteld dankzij de schitterende acteerprestaties en de prachtige beelden. Die trouwens eerder westers aandeden, in die zin dat de meeste Aziatische films bij mij toch altijd een beetje vreemd overkomen, en deze niet.

Mensen die meer van de regisseur weten dan ik zien in deze film een verdoken maar pikdonkere analyse en afwijzing van de Chinese maatschappij en dan vooral van het gedrag van de burgerlijke elite. Ik zag vooral drie volwassen personages zonder leven, niet in staat oprechte emoties te tonen of te herkennen, schijnbaar gelukkig maar eigenlijk eerder dood dan levend. Pijnlijk, maar ongelooflijk mooi om te zien, een beetje zoals Badlands.

Een beetje Tarkovskiaans deed het mij aan (het camerawerk dan). Erg ingetogen film, dromerig. Voor mij had het allemaal net iets te weinig verhaal, maar het visuele aspect was schilderachtig mooi. 3*

Mooie rustige film. Ik wil de laatste tijd zoveel mogelijke aziatische films zien. De poezie waarmee die gasten hun films kunnen vertellen heeft definitief mn hart veroverd. Na vorige week "Spring, Summer, Fall, Winter...Spring" te hebben gezien (prachtige film ook) was het dit keer de beurt aan de chineze "Springtime in a Small Town". Deze film heeft niet al te veel te vertellen maar wat het wil vertellen doet het op een aangrijpende manier. Er gebeurt haast niks maar toch boeide de film van begin tot eind. Ik moet wel zeggen dat een paar werkelijk fantastische shots mijn waardering uiteindelijk heeft opgeschroefd naar 4* maar over het geheel heb ik toch n goed gevoel overgehouden. De karakters worden voldoende uitgediept, de acteerprestaties zijn geweldig, de muziek simpel maar o zo aanwezg, de sfeer erg donker.Het naoorlogse china wordt nooit voluit vertoond maar toch is het duidelijk aanwezig. Klassewerk van de regisseur die het heel subtiel heeft gedaan dmv geluiden bv. Je zou het haast vergeten dat dit zich allemaal afspeelt net na de oorlog, alle aandacht wordt besteed aan de familie en hun gast. Vond ik mooi. Goede film maar toch wacht ik nog op een film die de sterkte van een "Kikujiro" evenaart. 4*

Wat een film

Inderdaad is het verhaaltje erg basic. Een doodsimpel, tot in den treure herhaald liefdesverhaaltje. Maar zoals steeds is het de uitwerking die telt. En wat doet deze film dat goed.

De personages laten hun gevoelens misschien niet zien op duidelijke wijze, maar de film maakt ze meer dan tastbaar. En veel geloofwaardig dan zoveel andere "uitbundigere" dramas. Er zit er zekere elegantie en puurheid in dit gedrag. Het is misschien niet direct, maar wel onmiskenbaar.

Visueel is deze film prachtig. Warme, diepe kleuren, en ook hier erg elegant, liefkozend camerawerk. Puur genieten van al het moois. Maar hoe mooi het camerawerk ook is, de soundtrack is wat de film zo speciaal maakt. Het is moeilijk te beschrijven, maar deze film slaagt er in muziek te laten horen die er niet is. De momenten waar vlagen van nummers op de voorgrond treden (wat een overstatement is, want dan nog klinkt het zo subtiel alsof de muziek van twee straten verder komt) zijn erg spaars, toch lijkt het alsof er (bijna) onder de gehele film een soundtrack zit. Niet hoorbaar, wel voelbaar.

De impact wordt alleen maar groter bij de aftiteling, waar volgens mij het eerste echte nummer gespeeld wordt. Nog steeds subtiel, maar het gaat echt door merg en been. Ik was in ieder geval niet in staat om zomaar recht te staan, en heb braaf de aftitels uitgekeken. En nu zit ik dan maar met enkele rustige ambient tracks van Steve Roach een berichtje te schrijven. En zelfs deze muziek voelt bijna bombastisch.

Fenomenaal gevoel! Heerlijk warme, pure, diepe en rustgevende film. Simpel verhaaltje, maar makkelijk om volgen (ik geloof ook dat ik ongeveer de helft van alle conversaties gewoon gemist heb). Ik begrijp niet hoe deze film pessimistisch zou aanvoelen, net erg rustgevend en verwarmend vond ik het. 4.5*, onverwacht mooie ervaring.

Ben benieuwd naar het origineel. Blijkt een der grootste chineze klassiekers te zijn.

Heb het origineel vandaag nog zien liggen. Staat blijkbaar nog niet op de site?

Jawel alleen dan onder de naam "Spring in a Small Town".

http://www.moviemeter.nl/film/30522

Ah ok, thanks dutchuga .

Ha dat dacht ik dus ook, een soort van niet te plaatsen muziek te voelen/horen. Ik kon het maar niet thuisbrengen, maar nu blijk ik dus niet de enige te zijn.

Mooie film maar geen hoogvlieger.

3.5*

Heel erg matig deze film.

Was totaal niet mijn ding, en heb er misschien een kwartier in gezeten en toen verloor ik mijn aandacht al.

Ik vond het begin dan ook nog wel leuk, en de personages gingen ook wel.

Maar toch zat ik niet in het verhaal, wel uitgezeten vanwege m'n jochie, maar ik kon er helaas niet veel mee.

1,5*

Geweldige film.

Er gebeurt niet veel maar het is gewoon ronduit genieten. Een goede, soms alleen voelbare soundtrack, boeiende uitgediepte personages, ijzersterk acteerwerk en een aandoenlijk mooi verhaal.

4*

Neem ik helemaal terug, wat een pracht. Qua beelden is deze film 1 van de beste/mooiste films die ik ooit heb gezien en ook het verhaal is goed. Het drama wordt goed in beeld gebracht en word nergens te veel. De muziek blijft goed op de achtergrond, wat de film (imo) ten goede komt.

4.5*

Nog nooit zo vaak het woord goed in zo'n klein stukje text geschreven.

Deze films, waar kan je die ergens huren? of moet je die dan al kopen?

Chinese film, waarom is de titel op de poster dan in het Japans geschreven?

Omdat het een Japanse poster is ? Het is iedereen vrij de Chinese poster toe te voegen

Wat een ongelofelijk sierlijke, ingetogen en elegante film. Dat het liefdesverhaal in film tot in den treure herhaald wordt mag zo zijn, maar soms verdient het een nieuwe bries, een andere visie. Xiao Cheng Zhi Chun brengt een andere visie, eentje die barst van ingetogen spanningen, van visuele souplesse en auditieve perfectie.

De lente is een nieuwe bries door het huis en hartstocht vloeit volluit. Maar hoe deze uitpakt is wat deze film raadselachtig maakt. Emoties lopen op zonder dat de kijker precies weet waar ze naar toe gaan. Prachtig hoe dit zich in de atmosfeer weerspiegelt; het huis dat half in gruzelementen valt, maar toch fier rechtop blijft staan, de lente die op komst is maar net niet geheel doort durft te breken, de ziekte die onderhuids blijft maar niet dodelijk is. Al deze spelingen doorsijpelen de film van onderhuidse emotie.

En wanneer dan de muziek doorkomt, buigt het zonder te breken.

Geweldige mooie film, die weer een prachtig liefdesverhaal vertolkt. Overigens vind ik het een film die meer verteld dan alleen over de liefde. Het is een film over het leven, over keuzes en spijt.

De manier van filmen doet klassiek aan (om even naar Freud te refereren, die hem niet-Aziatisch noemde. Denk dat dat erg ligt aan de manier van filmen, misschien ook vergelijkbaar met Kar Wai Wong?), maar heeft toch duidelijk een eigen manier van filmen. Pessismistisch zou ik hem overigens niet willen noemen, eerder droevig en geladen.

Op visueel gebied valt er nagenoeg niets te beleven. De hoofdpersonen bivakkeren vaak binnenskamers en het gevoel van een naderende lente bereikte mij gewoon niet, waardoor de film vooral op het gebied van sfeerschepping nogal de mist in ging. De personages gedroegen zich redelijk star, er straalde een ijzige kilheid af van de relatie tussen Dai Liyan en zijn vrouw. Iets wat natuurlijk ook de bedoeling was volgens de regisseur. Echter de kilheid in alle andere mogelijke combinaties of het nou tussen Dai Liyan en zijn vriend of tussen zijn vriend en zijn vrouw was, zette zich helaas voort waardoor er geen hartstocht of mooie ontroerende momenten te bespeuren vielen.

De film begon nog redelijk puur maar verzandde na ruim een uur in simpele melodramatiek toen Dai Liyan zichzelf op wilde offeren om zijn vrouw geen strobreed in de weg te leggen. Waarna zijn vrouw uiteindelijk met veel gejank weer terugdreef in zijn armen. Kan best begrijpen dat sommigen zoiets als een ontroerende daad van medeliefde of de ultieme opoffering zien. Of vanuit het oogpunt van de vrouw als een opnieuw herintredende hartstocht na het overwinnen van moeilijke tijden. Maar bij een gebrek aan empathie voor de personages werkte zo `n moment mij eerder op de zenuwen i.p.v. een rustgevend effect te bewerkstelligen, niet in de laatste plaats door het ontbreken van een mythische omgeving. Ik vond het er allemaal veel te doorsnee uitzien. De film duurt ook veel te lang en qua muziek staat mij niks meer bij.

Vertoont bij mij wat paralellen met The Twilight Samurai. Alhoewel beiden verschillende thematieken behandelen draaien beiden films uiteindelijk om liefde en wisten zij mij niet te raken. Liefde die mij niet kon ontdooien in de hand gespeeld door het gegeven dat ik hier nauwelijks uit de beelden af kon leidden wat voor een seizoen het nou precies was. Slechts enkele bloeiende bomen vormden een positieve uitzondering. De laatste 5 minuten vond ik uiteindelijk vreemd genoeg toch nog mooi en gaven uiteindelijk nog wat warmte nadat ik die toch node gemist had gedurende de film. 2,5*

Van de vele Aziatische films die ik de laatste tijd gezien heb is dit voor mij de meest teleurstellende. Zoals 'maxcomthrilla' al zei; op visueel gebied valt er gewoon niets te beleven. Alles speelt zich bijna binnenkamers af, de dialogen vond ik voor het grootste gedeelte helemaal niet interessant, mede ook omdat ik met de personen helemaal niet kon meeleven. Het gevolg is dat voor mij deze film oersaai overkwam en dat ik ook blij was dat op een gegeven moment de aftiteling begon.

De kracht van de Aziatische cinema ligt voor mij toch vooral in het tonen van beelden en het voeren van zo weinig mogelijk dialogen. Vooral de Japanse cinema slaagt hier uitstekend in.

En nu we het toch over het voeren van dialogen hebben; Het Japans klinkt mij toch aanzienlijk beter in de oren dan het Chinees, hier Mandarijn dus.

Waardering; een magere 2,0*

Zhuangzhuang Tian kreeg voor The Blue Kite een filmverbod van vijf jaar aan zijn broek. De eerste film die hij daarna maakte was deze. Een remake van een film uit 1948 die in China vaak als de beste Chinese film ooit wordt gezien. Tegelijk een risico van jewelste als een veilige keus denk ik.

Hoewel ik minder teleurgesteld ben dan de twee voorgaande reacties viel de film mij ook wel wat tegen helaas.

Om te beginnen de postieve kanten: Het mooie camerawerk, op de beste momenten (en vooral in het begin) is het op een hele mooie manier alsof je stiekem gluurt in andermans leven. De ècht prachtige subtiele soundtrack is ook een pluspunt. Fraaie belichting ook in sommige scenes.

Hoewel ik me best kan voorstellen dat velen het drama in deze film subtiel zouden noemen, vond ik 'm op een bepaalde manier te expliciet. Veel emoties kwamen uit dialogen, emoties die volgens mij beeldender verteld hadden kunnen worden. Verder heeft het een soort van stijltje dat ik vaker zie bij Chinese films en waar ik me soms wat aan kan storen. Bijvoorbeeld in de scene waarin Yuwan haar hand door het glas van de deur slaat heeft iets heel erg artificieels, alsof het een ballet is en elk pasje en blikje is uitgedacht. Ik geloof het helemaal niet en het komt niet over.

Ik hou het op 3.0*

Ik had deze film voor € 5.00 via Free Record Shop dus gelukkig was hij niet zo duur. Ik vond hem Dodelijk Saai en begreep die vrouw van GEEN KANT ik was allang weggeweest (ze huilde zichzelf iedere nacht in slaap maar ondernam niks om de situatie te veranderen) sorry hoor, dat deed een beetje middeleeuws aan.

Erg mooie film, dat wel.

Zeer mooie en subtiele muziek, dromerig camerawerk en door die twee dingen behoorlijk sfeervol. Helaas komt de film niet verder dan een redelijk goede score door weinig bijzondere/boeiende personages(, soms een tikkeltje overacting) en een niet zo aansprekend verhaal.

Wel een goede 3,5*.

Niet afgekeken. Lag niet alleen aan de film, maar dit is wel het type film dat vroeger de rede was waarom ik de Chinese cinema een hele tijd gemeden heb. Veels te licht en te huiselijk. met al die warme kleurtjes en subtiele omgangsvormen. Het daagt me gewoon niet uit.

Lelijke poster ineens

Ik vond de film best wel saai en dat is best jammer omdat de film toch bijna 2 uur duurt.