Xiao Cheng Zhi Chun (2002)

Ik ben het eens met valerio. Het is simpelweg jammer dat de film nogal saai is. Dit komt grotendeels door de karakters, die niet interessant genoeg zijn. Tevens is de film nogal voorspelbaar. Gelukkig is het visueel soms aardig, maar echt bijzonder wordt dat ook niet. Helaas, ik had hier wel iets meer van verwacht.

Zeer mooie film. Het verhaal draait om een liefdesdriehoek, op zich geen origineel uitgangspunt, maar de echte kracht van de film zit in de beelden en de mooie weergave van het gevoelsleven van de karakters. Ik kan me voorstellen dat sommigen hier de film saai vinden, maar dat heeft denk ik te maken met verkeerde verwachtingen. Vanaf het begin wordt toch echt duidelijk dat deze film zijn tijd gaat nemen en dat je de kalmte moet vinden wil het effect maximaal zijn. Er zijn veel rustmomenten waar de karakters in gedachten verzonken zijn of uitstaren over prachtige haast feeërieke vistas. Je moet enige moeite doen om je te verplaatsen in hun gemoedstoestand, dan pas komt de film tot zijn recht.

Zeer mooi drama. Vooral de camerabewegingen zijn opvallend: vaak wordt langzaam de hoek van filmen veranderd, hetgeen diepte aan de beelden geeft. Erg fijn.
De locatie waar gefilmd is verschaft mooie achtergronden, en de kleur rood die domineerde was erg prettig. Wel vond ik de film qua belichting soms een beetje aan de donkere kant.
Muziek is niet vaak te horen, maar indien aanwezig werkt het uitermate sfeerverhogend. Dramatisch zonder een gevoel op te wekken dat je een teiltje nodig hebt, zoals vaak in Hollywood-films. Hoogtepunt waarbij alles samen komt is wat mij betreft de scène waarin Liyan zijn eigen doodsbed opmaakt.

Het tempo lag wel erg traag. Op de momenten dat er muziek klonk was dat geen probleem, maar bij andere scènes had ik er wat meer moeite mee. Maar het grootste pijnpuntje was het zusje met het irritante stemmetje. Voor de rest niets te klagen. 4,5*.

Erg traag en statische film, erg lang vooral omdat er zo weining in gebeurde.

Veel speelde zich af in een donker huis, ook al niet echt een pluspunt.

Voor mij een aaneenschakeling van dromerige beeldspraken, gelijkenissen en meditatie met prachtig camarawerk en een sublieme soundtrack in een verhaal dat toch begint te vervelen.

Na twee jaar weer eens herzien. Als ik mijn vorige bericht teruglees heb ik het idee dat ik destijds de film vrijwel op eenzelfde manier heb beleefd. Ook nu vond ik de film erg sterk qua drama. Het uitgangspunt zou in veel andere films culmineren in ruzie en geschreeuw, hier voelt het als bijzonder aan dat mensen ondanks hun hartstochten die niet synchroon lopen toch duidelijk zielsveel om elkaar geven. Dit wordt prachtig uitgewerkt in enkele zeer mooie scenes: de drinkscene, vooral de wijze waarop de echtgenoot wegloopt, en zoals eerder genoemd de scene waarin hij zijn doodsbed opmaakt.

De film is voor het grootste gedeelte muziekloos. Slechts enkele keren, waaronder bij de genoemde scenes, klinkt heel minimalistisch muziek, wat ook deze keer heel erg effectief is. Ik heb het nog steeds niet zo op die bombastische scores waarmee de kijker een bepaald gevoel opgedrongen krijgt. Gelukkig hier niets van dat. Vaker muziek had wel geholpen, want de film is gevoelsmatig wel erg lang. Er is moois in te vinden, maar het voelt alsof het is uitgesmeerd over teveel tijd, omdat het drama pas in de laatste drie kwartier echt goed op gang komt. Hoeft geen probleem te zijn, mits andere zaken voor compensatie zorgen. Het camerawerk met fraaie bewegingen biedt gelukkig dan ook enige afleiding, maar is onvoldoende om me onder te dompelen. Heeft denk ik toch ook met de enscenering te maken, buiten vond ik het er gewoon dor uit zien en binnen was het soms toch aan de donkere kant. Voor mijn gevoel had er toch meer in gezeten.

Ik denk dat ik door het zien van andere (Chinese) films de afgelopen twee jaar een ander referentiekader gekregen waardoor ik ondanks eenzelfde beleving van de film uitkom op een andere waardering, wat betekent dat ik er een sterretje van af haal. 3,5*.

Wat een lelijke poster plots

Blijft magisch.

De soundtrack blijft me ook écht verbazen. Zeer miniem en subtiel, maar naderhand heb je toch het idee dat er de hele tijd muziek onder de film zat. Terwijl je, als je écht terugkijkt, merkt dat er veel scenes zijn zonder muziek. Geniaal gebruik van de muziek.

Visueel ook erg sterk. Kleurwerk iets minder, maar perfecte framing en mooi, elegant camerawerk zorgen voor een fijn sfeertje. Verhaaltje is ook mooi, al moet je er wel rekening mee houden dat het hier om een klassieke Chinese romance gaat. Iets anders dan de Westerse passie.

Bij herziening zeker niet minder geworden, Tian blijft een fijn regisseur. Hopelijk komt hij binnenkort weer met een nieuw werk.

4.5* en een uitgebreide review

Vanaf het moment dat duidelijk wordt dat bezoeker Zhichen en de vrouw des huizes Yu Wen een gemeenschappelijk verleden hebben, nemen de onderhuidse spanningen gestaag toe. Het wachten is dan normaal gesproken op het barsten van de bom. Zo niet in deze film, waarin de personages verstild en schijnbaar emotieloos (traag) blijven rondlopen. Feitelijk vormt alleen het gedrag tijdens het verjaardagsfeestje een uitzondering daarop. Het enige personage waar tenminste nog een beetje leven in zit, is het schoolmeisje.

Jammer is dat, want intrinsiek had dit een heel mooie, sfeerrijke film kunnen zijn, mede door de fraaie cinematografie. De ondermaatse emoties doen daar in ernstige mate afbreuk aan. Vooral daarom valt mijn waardering lager uit dan voor Tian’s voorafgaande film Lan Feng Zheng (1993).