The Ministry of Ungentlemanly Warfare (2024)

uitstekende actie/oorlogsfilm (gebaseerd op een waar gebeurd verhaal)

genoeg actie, prima verhaal.

en zelf de Duitsers praten ook daadwerkelijk Duits, wat ikzelf een groot pluspunt vindt.

meestal in een Engelse en/of Amerikaanse oorlogsfilms spreken ze allemaal Engels.

3,5 ster meer dan waard..

Geinig, maar meer ook niet. Het is niet bepaald een Sisu of Blood & Gold qua gekkigheid en gore tegen de Nazi's. Toch blijft het elke film weer vermakelijk, smerige Nazi's omleggen. De actie is dan ook best oké, maar verder wist het me te weinig te boeien en is twee uur speelduur veel te lang, dit had in anderhalf uur gemoeten. Maar ik heb me een avondje vermaakt en dat is al heel wat bij een Guy Ritchie film, want op zijn eerste werken na trek ik de stijl en ''humor'' van die man echt al vele jaren niet.

3*

Regisseur Guy Ritchie baseert zich (volgens de aftiteling) voor zijn nieuwste film op het boek Churchill's Secret Warriors: The Explosive True Story of the Special Forces Desperadoes of WWII uit 2014 van Damien Lewis en gaat over Operatie Postmaster Ook al trek deze film de op-waargebeurde-feiten-gebaseerd-kaart, is de vraag niet hoe nauwkeurig het is, maar hoe vermakelijk... Het antwoord is: een allegaartje die er ergens tussenin zit...

Het resultaat is een meer verfraaide benadering van de allereerste missie van een speciale militaire eenheid (Maid Honor Force, die uiteindelijk No.62 Commando, oftewel de SSRF werd) opgericht door Winston Churchill en die op eigen initiatief achter de vijandelijke linies mochten opereren. Deze missies legde ook de inspiratiebasis voor Ian Flemings James Bond. (die ook in de film is te zien)

Het plot van de film wijkt dus niet heel veel af van de bekende oorlogsfilms (The Dirty Dozen, The Inglorious Bastards of Kelly's Heroes) waarin een groepje schurken samenkomt voor een onmogelijke missie om de nazi's te stoppen. Maar met iets meer Ritchie-bravoure en rijkelijk geleend bij Tarantino. En niet alleen maar omdat er een Spaghetti Western-muziekscore onder was gezet!

Er zijn zeker een paar veelbelovende momenten, alhoewel de actiescènes niet erg innovatief zijn en zo gemakkelijk gaan dat er bijna geen gevoel van gevaar aan kleeft. Als de Tweede Wereldoorlog zo soepel was verlopen, als in deze film dan zouden de geallieerden Berlijn in een mum van tijd hebben bereikt. Maar ach ze waren nog competent genoeg.

Wat ik niet kan zeggen van het optreden van Rory Kinnear als Winston Churchill. Het valt niet te ontkennen dat het soms potentieel had maar de film valt tussendoor ook weleens plat, het blijft dus uiteindelijke ergens in het midden hangen, zonder ergens goed te overtuigen.

"If Hitler isn't playing by the Rules, then neither shall we?”

Over het algemeen niet echt een bepaald bijzondere film maar, wel erg luchtig en ook best leuk om te zien. Duidelijk dat het een RItchie film is trouwens, dat spat er wel echt van af (en die vind ik meestal ook wel gewoon leuk). Het is wel zo dat de film totaal niet in de buurt weet te komen van andere “toppers” in het genre, of althans waar deze film naar neigt, die luchtige en droge humor om vooral de Duitsers voor gek te zetten. Sisu en Blood & Gold van vorig jaar zijn wel twee films die het duidelijk zijn gelukt, en uiteraard de vroegere Inglourious Basterds. Deze film lukt het totaal niet maar, dat gaat al fout bij het feit dat deze film eigenlijk ook niet echt een memorabele personage in de film heeft. Het is eigenlijk allemaal behoorlijk vlak, en de eerder benoemde films hebben zowel een prachtige cast als een leuke personage die we volgen in de film.

Het nonchalante in de film is toch een kleine irritatie factor, hoewel ik ervan hou dat de Duitsers weg worden gezet als complete idioten die eigenlijk niks kunnen zijn films zoals dit toch best pittig om doorheen te bijten. De lengte van deze film werkt daar dan ook gewoon niet mee, en de film had in mijn ogen best een tikkeltje korter gemogen. Desondanks dat de film met vlagen wat actie voorbij liet komen, vond ik het nergens echt benoemingswaardig bijzonder.

De film mag dan aardig gelikt zijn, de cast zit er aardig lekker in en Ritchie kan best wel weer vermaken, de film kent gewoon te veel momenten dat het stil valt en het ook eigenlijk niet meer bijzonder kon maken. Het begin van de film vond ik héél tof, en misschien wel de beste scène uit de hele film. Toch leuk om eens gezien te hebben maar, meer dan dat gaat het echt niet worden.

Vermakelijk WOII-avontuur, min of meer gebaseerd op ware gebeurtenissen. Binnen luttele minuten blijkt dat regisseur Guy Ritchie het niet zo nauw neemt met de waarheid, maar de film is zo energiek en aanstekelijk dat dit weinig uitmaakt. De nazi's vallen als dominostenen en de cast lijkt er veel zin in te hebben, al heeft hoofdrolspeler Henry Cavill feitelijk weinig te doen.

"I'm... I'm... Swedish but I speak a little English."

Opzicht jammer dat deze "The Dirty Dozen / Inglourious Basterds"-achtige film van de bekende Britse regisseur Guy Ritchie in Nederland (nog) niet in de bioscoop draait, want daar had ik hem eigenlijk graag gezien. Nu heb ik het moeten doen met een gepindaasde versie, waar ik me wel vanaf de eerste tot de laatste minuut goed mee vermaakt heb, want dit soort overdreven (zo worden de Duitsers bij bosjes neergeschoten) Tweede Wereldoorlog films zie ik graag.

Deze Actie / Oorlog film speelt zich af in 1942 en gaat over een uiterst geheime soldaten-eenheid van Winston Churchill (Rory Kinnear), welke is opgebouwd uit voormalige schurken, buitenbeentjes en gespierde mannen met vreemde talenten zoals majoor Gus March-Phillips (Henry Cavill) en Anders Lassen (Alan Ritchson). Oftewel mannen die het vuile werk deden in Afrika en Europa en die buiten de lijntjes mogen tekenen om het tij te keren tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zoals in dit geval met missie "Operatie Postmaster" om de Duitse U-boten te neutraliseren in de Noord-Atlantische Oceaan.

Hoe overdreven deze film ook is, het leuke ervan is dat tijdens de opening wordt aangekondigd dat de film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal (wel behoorlijk aangedikt), afkomstig uit vertrouwelijke dossiers van Winston Churchill die in 2016 zijn vrijgegeven. En volgens de aftiteling is de film gebaseerd op een boek van Damien Lewis genaamd "Churchill's Secret Warriors: The Explosive True Story of the Special Forces Desperadoes of WWII , dat in 2014 verscheen. De film is dus op waarheid gebaseerd en heeft betrekking op Winston Churchill, die we ook in deze film regelmatig in beeld te zien krijgen, waarbij hij gespeeld wordt door Rory Kinnear, die helaas wel niet echt lijkt en klinkt als Winston Churchill.

De film begint ook gelijk overdreven, leuk en vol met actie als een zogenaamde Zweedse zeilboot op de Noord-Atlantische Oceaan onderzocht wordt door bemanning van een Duitse patrouilleboot, die daarna allemaal worden gedood en waarna de patrouilleboot (die op hun schiet) wordt opgeblazen, waarna we 25 dagen terug in de tijd gaan. Daar zien we dan Henry Cavill, extravagant bebaard en besnord, als majoor Gus March-Phillips, die geboeid wordt gepresenteerd tijdens een hoorzitting bij de Britse militaire inlichtingendienst, waar een zekere Ian Fleming (Freddie Fox) deel van uitmaakt! Precies, de vader van James Bond.

Nadat Gus hun cognac heeft geproefd (i.p.v. thee) en hun sigaren heeft gestolen, stelt hij zijn bemanning samen en dat zijn allemaal regelovertreders, waaronder een Deense man met een echt grote bovenlijf, te weten Anders Lassen, die een boogschutter is. Wat heb je aan een boogschutter in een vuurgevecht, vraag je je misschien af. Welnu, je kunt met dergelijke wapens o.a. nazi’s in wachttorens in relatieve stilte uitschakelen, wat helpt als je een teamlid, te weten Geoffrey Appleyard (Alex Pettyfer) wilt bevrijden, welke ontbreekt en vastgehouden wordt door de Duitsers op het eiland Las Palmas van de Canarische Eilanden.

Verder is er ook een listige, stille en sluwe zeiler, te weten Henry Hayes (Hero Fiennes Tiffin), een kikvorsman en explosievenexpert, te weten Freddy Alvarez (Henry Golding), en een specialist met het mes, te weten Geoffrey Appleyard, die ze onderweg naar het Spaanse eiland Fernando Po bij West-Afrika voor hun missie moeten bevrijden. En verder worden ze bijgestaan door Heron (Babs Olusanmokun) en Marjorie Stewart (Eiza González). Heron is een undercoveragent die een casino bar exploiteert in de buurt van de haven op het eiland Fernando Po en Marjorie Stewart is een femme fatale die heel goed kan schieten (krijg je ook te zien tijdens een leuke scène m.b.t. het schieten op voorwerpen zoals een fles, watermeloenen en vissen) met allerlei geweren en die de nazi's om haar vinger moet winden, zoals Heinrich Luhr (Til Schweiger) die nog erger is dan nazi's. En beiden moeten samen de nazi's afleiden voor de missie.

Daarna gaan we weer 25 dagen vooruit in de tijd en bevinden we ons weer op de Zweedse zeilboot, waar men de Duitse patrouilleboot heeft uitgeschakeld (die zien we dan ook brandend en zinkend in beeld) en waar men onderweg is naar West-Afrika voor hun missie op het eiland Fernando Po, waar men het Italiaanse koopvaardijschip "Duchessa d'Aosta" moet uitschakelen die de Duitse U-boten voorziet van voorraden (zonder kunnen de U-boten niet functioneren, met een tussenstop bij Las Palmas.

Het verhaal bevat niet veel diepgang, maar zit gewoon leuk in elkaar en bevat ook veel leuke en harde actie (o.a. met messen, pijl en boog, groot kaliber machinegeweren en een bijl), o.a. als men Geoffrey Appleyard gaat bevrijden en op het einde, en ook veel leuke dialogen zoals de bestelling van eten in een trein, waar ze alleen worst, kool en zwart brood (oftewel de Duitse keuken) hebben. Visueel gezien zag het er ook allemaal fraai uit en zeker m.b.t. de gekozen locaties waar de film zich afspeelt. En na het einde van de film na circa 110 minuten, krijg je ook nog wat weetjes te weten over de hoofdrolspelers (Gus March-Phillips, Geoffrey Appleyard, Henry Hayes, Anders Lassen en Majorie Stewart) en wordt er gezegd dat Gus March-Phillips wordt beschouwd als de sleutelfiguur waarop Ian Fleming zijn fictieve figuur James Bond heeft gebaseerd.

Ook met de cast (die zichtbaar veel plezier hadden in het maken van deze film) zit het meer dan goed, want die speelden allemaal goed zoals Henry Cavill in de hoofdrol als het hoofd van de speciale eenheid , waarmee hij toch nog een James Bond-link te pakken heeft. Het was ook leuk om te zien dat hij van nazi-jassen houdt (zegt er o.a. over "I must get me one of those coats" en "I really must get me one of those coats") en dat hij uiteindelijk een nazi jas en pet van iemand afpakt (tijdens de bevrijding van Geoffrey Appleyard), welke hij daarna ook gaat dragen.

En verder deden Alan Ritchson, Babs Olusanmokun, Til Schweiger (over "Inglourious Basterds" gesproken) en Eiza González het ook gewoon goed. De laatste was ook nog eens een hele mooie vrouw (een echte femme fatale) die ook nog eens zingt tijdens een gekostumeerd feest georganiseerd door Heron in zijn casino bar en waar zij verkleedt (in een sexy groene jurk) heen gaat als Cleopatra en Til Schweiger als Julius Caesar. En tijdens het zingen (waarbij ze een fraaie show geeft in een eveneens sexy witte jurk) wordt ze echter ontmaskerd (ze zingt dan namelijk een klein stukje tekst in het Jiddisch i.p.v. in het Duits) als een Jood door Til Schweiger, die daarna tegen andere nazi's zegt:

"We've caught ourselves a little Jew."

Op het einde ontstaat er tussen beiden (waarbij Marjorie gevangen in een auto zit) ook een aardige dialoog, waarbij er gezegd wordt:
Chapeau, mademoiselle.

Heinrich: Chapeau, mademoiselle.
Heinrich: You play well. You really are the vixen.
Marjorie: Am I?
Marjorie: Well, my hand's been revealed.
Marjorie: So, what now?
Heinrich: Now, I possess your hand.
Heinrich: And for everything you have done to me, I will visit a thousand fold upon you.
Marjorie: Yeah.
Marjorie: But no.

Waarna ze een geweer onder haar witte jurk vandaan haalt en hem door het hoofd doodschiet. Beiden doen ook raadsels (zoals eentje over een zus en eentje over een vos) met elkaar.

Al met al heb ik me gewoon goed vermaakt met deze leuke overdreven Actie / Oorlog film van Guy Ritchie en zeker als een lekker hersenloos tussendoortje. "The Ministry of Ungentlemanly Warfare" past goed thuis in het rijtje van films zoals "Sisu (2022)" en "Blood & Gold (2023)" die vorig jaar al te zien waren.

Guy Ritchie was tot 2020 misschien de slechtste regisseur die ik kende. Ik heb wel nog steeds Lock, Stock and Two Smoking Barrels niet gezien, maar wat voor prul hij in het vorige decennium maakte amai. Altijd zo'n warboel maakte hij ervan om een verhaal te vertellen. Pure chaos. Sinds The Gentlemen zag ik verbetering en nu durf ik zelfs zeggen dat dit een best amusante film was. Cavill is een keer niet de ultieme spierbundel, de Deen Lassen is pas een beest. Dit soort films ligt Ritchie het beste.

Aardige oorlogsfilm. Het verhaal is op waarheid gebaseerd maar wel met een vette knipoog. De uitwerking is passend met eenzelfde knipoog. De film kijkt lekker weg. Er is veel actie waarbij het de hoofdrolspelers wel allemaal erg makkelijk af gaat. Dat gaat wel ten koste van de spanning. De actie wordt vakkundig in beeld gebracht. Verder is er voldoende humor waarbij Ritchson de show steelt. Het acteerwerk is prima en visueel mag de film er ook zijn, met mooi geschoten beelden. 3.5

Doorgaans ben ik wel gecharmeerd van de films van Guy Ritchie, maar dit vind ik toch een van zijn mindere films. Het eerste uur kan er nog wel mee door, maar het tweede uur kon mij niet echt meer boeien. Een nogal dun en oninteressant uitgewerkt plot, dat een speelduur van twee uur niet rechtvaardigt. Daarnaast ontbreekt het aan leuke of boeiende personages. Enige spanning ontbreekt ook, want de hoofdrolspelers komen werkelijk overal zonder ook maar een schrammetje van af. Een matige en niet al te memorabele film.

Ritchie gaat opnieuw waar vele hem voor zijn gegaan, uit een hardnekkig (doch misplaatst) geloof dat oubolligheid leuk is, ook al leunt het scenario volledig op stereotypen en clichés. Deze avonturenfilm speelt zich af in Europese wateren in 1942, waar Duitse onderzeeërs op de materiële en militaire hulp vanuit de VS ondermijnt. Churchill [Roy Kinnear] geeft Brigadier Gubbins [Cary Elwes] om manschappen te vinden die strategisch belangrijk schip bij het Portugese eiland Fernando Po (tegenwoordig Bioko, voor de kust van Kameroen) tot zinken te brengen. De eigenzinnige Majoor Gus March-Phillips [Henry Cavill] krijgt de leiding, ook al wil hij eerst Geoffrey Appleyard [Alex Pettyfer] bevrijden van het door de Nazi’s bezette Las Palmas. Er is een sleutelrol voor een bevallige spionne [Eiza González]. De eerste 80 minuten zijn moeilijk door te komen. Zodra dialoog ruimte maakt voor actie wordt het een stuk beter, maar voor ook maar enige vorm van originaliteit ben je hier aan het verkeerde adres. Alhoewel: de soundtrack bevat een verschrikkelijke (doch barmhartig korte) versie van ‘Mack The Knife’ / ‘Die Moritat von Mackie Messer’. Gebaseerd op ware gebeurtenissen, al valt dat nauwelijks te geloven.

Een vermakelijke actieprent. Gebaseerd op ware feiten, maar dan wel bijzonder losjes. Want met de werkelijkheid heeft The Ministry of Ungentlemanly Warfare niet veel op. Maar dat is prima.

De karakters zijn bijna als comicbook figuren onnatuurlijk goed in wat ze doen, en daarbij ongewoon laconiek en onderkoelt. En dat werkt uitstekend. De typische bijdehandte dialogen en vlotte actie die we van Ritchie gewend zijn, zijn ook weer volop aanwezig. En geregeld komt er een suspense momentje voorbij. Daarbij ben ik ook erg te spreken over de soundtrack.

Waar ik minder over te spreken ben is de rol van Rory Kinnear. Ik vind hem een goed acteur, maar als Winston Churchill ziet hij er werkelijk niet uit. Gelukkig geldt dat niet voor de rest van de film. Want visueel is het voor het leeuwendeel dik in orde.

Vooral de eerste helft van deze pretentieloze oorlogsfilm is sowieso dik in orde. In het tweede deel verzand het allemaal een beetje in vrij oeverloos afvuren van kogels en pijlen, maar blijft er ook nog genoeg te waarderen.

Hier houd ik nou van. Harde actie gepaard met de nodige humor, en dan de filmstijl van Ritchie; vlot geschoten met leuke dialogen en karakters, waardoor het geen seconde verveelt.

De film blijkt gebaseerd te zijn op ware gebeurtenissen, maar blijkt de accuraatheid niet geheel te kloppen. Nu moet je altijd oppassen als je iets uit het verleden gaat verfilmen, aangezien er altijd azijnzeikers zijn. "Dit kan nooit" zus, "dit klopt niet" zo. Als het niet tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog was gefilmd, had deze wellicht hogere ogen gegooid. Maar als je dit puur uit het oogpunt bekijkt van entertainment, dan is dit een hele geslaagde film.

Alweer een leuke van Ritchie. Weliswaar gebaseerd op de echt gebeurde Operation Postmaster maar bewust opgeklopt met actie clichés. De raakvlakken met Ian Fleming/James Bond zijn een meerwaarde, en ook het feit dat dit de eerste "black op" was geeft de film relevantie. Wanneer er geen politieke of diplomatieke weg meer is om doelen te bereiken dan maar op illegale wijze... Er mocht wel wat meer weerstand van de Nazi's getoond worden, want ze laten zich als vliegen neermeppen. Dat het allemaal ver van de realiteit ligt, daar maalt Ritchie nauurlijk niet om; feit is dat een black op nooit proper is, en dat is zijn persoonlijke interpretatie van het woord "ungentlemanly". ..

Redelijk.

Ouderwetse avonturenfilm, of toch eentje die qua opzet doet denken aan die ensemble-films van de jaren 1960 met types als Steve McQueen. Nu goed, Guy Ritchie staat aan het roer dus dan kan al het niet de traagste film worden. Het eerste uur is evenwel best ingehouden. De pionnetjes worden gezet, maar die zijn uiteindelijk snel gezet en de missie is zo klaar als een klontje dat het verder vooral uitzitten is. Ik ben blij dat Ritchie het niet te aanstellerig wil doen. Niettemin had ik nog meer fun verwacht; Met Henry Cavill op kop, zijn de personages allemaal inwisselbaar en best zoutloos. Zeker niet Ritchie's beste, ook niet van de "nieuwe" Ritchie. Wel doenbaar voor 'n keertje.

3

Aardige film over een groep mannen die worden aangesteld voor een gevaarlijke missie. Een ouderwets aandoende oorlogs-actie film. De redelijk dik aangezette actie vormen de beste momenten. Qua verloop vrij voorspelbaar en hierdoor ook nergens echt spannend. Van de cast weten Henry Cavill en Alan Ritchson het wel leuk te brengen.

Als de film start wordt er aangegeven naar waarheid geschied. Nou ik betwijfel het allemaal. De Duitsers laten zich toch wel heel makkelijk afschieten. In werkelijkheid gebeurde dat jammer genoeg niet. Tevens de grote vraag had Duitsland La Palma bezet. De film keek wel lekker weg maar naar waarheid

Guy Ritchie op de automatische piloot. Ik heb echt geen moment het idee gehad dat 'The Ministry of Ungentlemanly Warfare' (2024) meer uit het materiaal wist te halen dan snelle montages en een redelijk goede sfeerzetting. Een opgefokte aaneenschakeling van melige grappen met spanningsloze actiescènes. Typetjes schmieren en dingen exploderen.

Stapje terug weer voor Ritchie. Zijn laatste films vond ik meestal prima smaken maar hier gaat hij m.i. iets te veel weer de humoristische kant op en dat werkt niet bij hem. Personages zijn vooral niet echt geloofwaardig en weten mede daarom niet te boeien, maar ze worden ook alle vrij kleurloos vertolkt en wie wie nu precies is steeds bleef voor mij onduidelijk. De aankleding en actie zijn wel aardig nog maar de film weet nergens te imponeren en hobbelt wat saai richting het einde. 2,0*.

"Inglourious Gentlemen"

Neem een groepje mannen, allen met hun eigen vaardigheden, laat ze ver achter vijandige linies gaan en laat ze met een plan komen om wat nazi's te doden met behulp van een krachtig vrouwelijk personage.

Klinkt bekend? Vast wel. Dat spookte de gehele tijd door mijn hoofd. Ministry heeft andere elementen en plot dan The Basterds. Toch voelt het niet fris genoeg of goed bedacht. Het moet zeker een grote inspiratie geweest zijn voor Ritchie.

Toch is dit een heel onderhoudende film geworden. Het heeft een hoop leuke personages, toffe scenes, fijne humor en is groots opgezet zoals je vaak in Bond films ziet. Het acteerwerk is best goed. Het plezier druipt er dan ook vanaf.

Is het een geweldige film? Nee. Het heeft toch zijn tekortkomingen. Zeker in het tempo en om het verhaal onderhoudend genoeg te brengen om je volledige aandacht er bij te houden. Dit had zeker in anderhalf uur gedaan kunnen worden. Buiten dat is dit gewoon een erg vermakelijke film.

Ik vond de films van Guy Ritchie altijd wel de moeite. Een combinatie van actie, zwarte humor en kleurrijke figuren met over de top scènes. Maar sinds de overbodige remake van Aladdin heeft hij geen goeie film meer gemaakt. The Ministry of Ungentlemanly Warfare is het verhaal van de echte spion die denkelijk als voorbeeld diende voor James Bond. Al zie je verder niet veel Bond in deze film en laat ons hopen dat dit niet de richting is die de Bondreeks verder wil gaan.

De film moet het vooral van actiescènes hebben. Scènes die leuk zijn, maar ook niet echt zo geweldig. Tussendoor werkt het niet, geen enkele acteur speelt hier sterk en het script en dialogen zijn te zwak. Jammer, want hier zat wel wat in. Maar het mocht wat ruwer en de humor iets pittiger.

Flauwe boel.

Het begin is nageaapt van Guns of Navarone, de rest van Inglorious Basterds - maar dan zonder alles wat die films leuk of indrukwekkend maakte. Met de geschiedenis heeft het ook allemaal niet zo heel veel te maken, en wellicht het ergste van alles: de actiescenes lijken er gewoon niet op. Maar dan ook echt helemaal niet. Niet alleen in dat het er af en toe absoluut niet uitziet, maar narratief klopt er ook al geen steek van.

Het enige wat nog een klein beetje werkt is het segment van het feestje en de rol van Eiza González daarin. Voor de rest is het gewoon prut.

Voor vrijdagavond viel de keuze op deze Ritchie die weliswaar niet op hele hoge cijfers kan rekenen maar toch de interesse trok, dus kopen op Pathe en lekker kijken, waar het blijkt om een verhaal met een ware kern te gaan, maar iedereen ook vast wel beseft dat het in de handen van Ritchie behoorlijk vet aangezet gaat worden en zo geschiedde.

Een groepje renegades eerste klas vergelijkbaar met Inglorious Basterds en de A-Team wordt opgetrommeld voor een speciale opdracht a la The Guns of Naverone. Voegt daar nog een toefje James Bond aan toe met de ingrediënten als Ian Fleming en een dame die als Bondgirl niet zou misstaan en je bent al een heel eind met het recept waar ook nog een soundtrack bij zit die aan de betere spaghetti western doet denken. En dat is opzich een hele mix waarvan je kan afvragen of het allemaal niet een beetje to much is, en het moet dan ook onmiddellijk gezegd dat de film zich niet kan meten met de beteren van Tarantino, die zich wel het beste laat lenen voor een vergelijking. Maar maakt dat veel uit? Nope, want The Ministry of Ungentlemanly Warfare is een kostelijke film die in mijn ogen absoluut slaagt en waarschijnlijk komende zaterdag weer op het menu staat voor een leuk avondje.

Want wat een heerlijke opening vol branie en uitbarsting van bruut geweld. Het kan allemaal niet droger qua humor en cooler qua opmerkingen en dialoog, is Gus geweldig in zijn geconfisqueerde leren SS jas en pet, is die zogenaamd Deen Alan Ritchson, in werkelijkheid een Amerika, een beest en geweldig in de actie scènes als hij zijn mes hanteert maar is de Mexicaanse Gonzales niet minder vet met haar schietvoorstelling. En zo gaat het maar door met strakke oneliners, vette karakters, heerlijke schietpartijen, droge humor, wordt er heerlijk geschmierd, is het allemaal typische Engels en des Ritchies en straalt het er af dat de cast ontzettend veel lol gehad heeft tijdens het maken van de film.

Tot slot nog zo'n onwijs droge dialoog tussen Marjorie en Mr. Herron dat de uitkomst van de oorlog, Duits of Engels, in beide gevallen een ramp voor het eten betreft om tenslotte nog maar eens aan te halen dat de soundtrack geweldig is. Afijn het mag duidelijk zijn dat dit mij wel lag, verraste de film me op fijne wijze en vermaakte net zo. Een fijne film dus en mogelijk op erg korte termijn al een cijferverbetering.

The Ministry of Ungentlemanly Warfare. Grote namen, veel bombarie, maar ik vond er eigenlijk niet zoveel aan.

Een team van schier onoverwinnelijke, quasi-criminele commando's, die orders negeren alsof het een cheesy jaren 80 Lethal Weapon actiefilm is, moeten een opdracht uitvoeren.

De opbouw naar de climax gaat allemaal zo gemakkelijk dat het amper spannend wordt. Ook het plot met de undercover agente, die moet aanpappen met de nazi-leider ter plaatse, kon me niet boeien. Het voelde als een heel slap aftreksel van Landa en Von Hammersmark in Inglorious Basterds. Til Schweiger (die in enkele jaren ineens heel oud is geworden) heeft ook nul charisma.

Ik heb ook geen idee waarom deze film het stempel "komedie" heeft gekregen. Er zitten amper grappen in. Het neermaaien (Cavill) of met messen openrijten (Ritchson) van talloze jonge, Duitse dienstplichtigen was ook alles behalve humoristisch. Gelukkig kun je nog wel een beetje lachen om niet-Duitse acteurs die vreselijk slecht Duits spreken. Op Til Schweiger en één figurant aan het begin van de film na, spreekt iedereen steenkolenDuits alsof ze in Die Hard zitten. Wederom een onbedoelde knipoog naar de jaren 80?

Wat hebben we verder nog? Oh ja, een Churchill die ongelooflijk slecht gecast is. Van achteren, met sigaar en hoed, lijkt hij nog goed, maar van voren is het een schertsvertoning met amateurtoneel makeup - en dan heeft hij nog niet eens een woord gezegd. De stem van Rory Kinnear (die overigens wel steengoed is als prime minister in de serie The Diplomat) lijkt ook helemaal niet op Churchill. De hele vertoning lijkt meer een soort flauwe persiflage. Nee, dan liever Oldman (Darkest Hour) of desnoods Lithgow (The Crown).

Tot slot is de hand van Ritchie hier, wederom, niet in te herkennen. In de inmiddels bijna stokoude films Lock, Stock and Two Smoking Barrels en Snatch toonde hij een vlotte, onconventionele en originele visuele stijl. Allerlei leuke visuele kwinkslagen en montagetrucs: een attractie op zich. Elke keer hoop ik weer op zoiets, maar hij is het kwijt, of hij probeert het niet eens meer. Het zijn tegenwoordig allemaal generieke films. Cash grabs.

Het kijkt wel lekker weg en heeft enige kwaliteit door grote sets en veel stunts, maar met Ritchie hoop je toch op meer dan een onbedoelde jaren 80 Chuck Norris film zonder Chuck Norris.

2 sterren

Tja. Kijkt lekker weg, maar meer kan ik er ook niet van zeggen. De personages zijn leuk, de setting heeft potentie, het plot is minstens zo veelbelovend, maar er wordt niks mee gedaan. De met zorg gekozen ingrediënten zijn in de handen geduwd van een chef-kok die de recepten niet goed genoeg kent om het geheel uitmuntend te maken.

En dan vind ik Ritchie niet eens een verkeerde regisseur. Hij heeft door de jaren bewezen dat hij prima uit de voeten kan met grote en kleine budgetten, maar tegelijkertijd kan ik hier helemaal niks mee. De juiste spanning is compleet afwezig. Deze Dirty Dozen, Inglourious Basterds of hoe je ze ook wil noemen krijgen een missie en... klaren die. En dat is het.

Je kunt deze film vergelijken met een mop:

Komt een man bij de bakker. Zegt die man: Doe mij maar een bruinbrood. Bakker draait zich om, pakt het brood en zegt: Dat is dan €2,50. Man rekent af en zegt: Tot ziens.

Het gebrek aan humor in bovenstaande is net zo groot als de afwezigheid van spanning in deze film. De cast en hun personages verdienen beter. Dit hoorde met kop en schouders uit te steken boven de middenmoot, maar stak juist z'n bakkes in het zand, leek wel.

De hand van regisseur Guy Ritchie is gematigd te herkennen in deze genrecombinatie, met een afwisseling tussen oorlog, komedie, actie en avontuur. Het acteerwerk van Henry Cavill en zijn medecollega's is daarbinnen overtuigend genoeg, maar zijn te talrijk aanwezig om goed uitgewerkt te worden. Daardoor zal Ritchie zich meer moeten inzetten op het explosieve karakter van deze film, maar die komt buiten een aantal doeltreffende geweldsdelicten niet bijzonder overtuigend voor de dag. Het verhaal duurt daarnaast te lang voor de redelijk dunne inhoud, aangezien een breed gedeelte van de focus richting onzinnige pogingen tot humor gaat. Erg spannend wil het bovendien niet worden, waardoor de film je met een enigszins leeg gevoel achterlaat. Pluspunten nog voor een strakke visuele invulling.