Small Things like These (2024)

Wat mij betreft kan deze film nu al uitgeroepen worden tot de kerstfilm van 2024.

Ontroerend en zacht, met kleine en grote tragedies door elkaar knap verweven. En met het goede dat overwint, zoals in elk verhaal van Charles Dickens.

Er daarom is het ook geen vijf sterren. Onze Bill is te goed voor deze wereld, net even teveel engel.

Toch heb ik een traantje gelaten. Mooi, mooi, mooi.

Bill Furlong [Cillian Murphy] werkt als kolenboer in een hechte, Ierse gemeenschap. Sinds kort heeft Bill [Cillian Murphy] regelmatig flashbacks naar een traumatische periode uit zijn jeugd. Zijn echtgenote Eileen [Eileen Walsh] merkt dat Bill ergens mee zit, maar Bill laat niets los. Al snel blijkt dat het te maken heeft met een opvang voor verstoten jonge vrouwen dat onder leiding staat van zuster Mary [Emily Watson]. Deprimerend sociaal drama had wel wat humor kunnen gebruiken en gaat bijna ten onder aan het trage tempo. Murphy hoeft weinig meer te doen dan melancholiek voor zich uit te kijken in dit onbevredigende drama dat op ware gebeurtenissen is gebaseerd.

Van The Magdalene Sisters (Film, 2002) was ik destijds bijzonder onder de indruk. Ook Tim Mielants belicht het onderwerp met zijn nieuwe film, maar pakt het anders aan. De mensonterende gebruiken komen hier slechts sporadisch aan bod en worden gevoed door de al opgedane kennis en suggestieve gedachten van de kijker. De film focust zich dan ook op het leven buiten de nonneninstelling en niet wat er zich binnen afspeelt.

Daar wordt Bill Furlong gevolgd, een zwijgzame goedaardige, maar vooral ook weifelende en met zichzelf worstelende kolenboer. We bevinden ons in een grijs miezerig Ierse arbeidersstadje ergens in de jaren 80. Het weer is er even mistroostig als het stadje zelf. De gemeenschap wordt in de geest gecontroleerd door het geestelijke katholieke leven, al komt dat niet expliciet tot uiting in de film.

De film is langzaam en neemt zijn tijd om zijn shots te nemen. Ik vond het cinematografisch een sterke film met sfeerbeelden die me in de tijd en het decor zogen. Ik kon me vooral ook optrekken aan de sterke acterende cast met Cillian Murphy op kop. Ook Carey Mulligan maakte indruk als ijzige Moeder Overste, al was haar screentime redelijk beperkt. Ook Eileen Walsch deed het goed, ik had eerst de indruk dat het een fel vermagerde Olivia Colman was, niet dus.

Het einde is plots en toch lichtjes onbevredigend. Ik had nog wel meer willen weten over het vervolg. Sterke technische film van een vakman, maar inhoudelijk zullen er enkelen op hun honger blijven zitten, mezelf lichtjes incluis.

Small Things Like These overtuigde me niet helemaal, al zitten er wel veel goede elementen in die ik ook zeker kan appreciëren. De cinematografie is heel erg mooi en de tijd (jaren tachtig) en plaats (klein stadje in Ierland) komen heel authentiek naar voren. Een echte sfeerfilm met prachtige beelden, en dat kan je intussen wel aan Tim Mielants overlaten. Wel één van de interessantste Vlaamse regisseurs van het moment vind ik, ook vorig jaar een hele sterke film met Wil. Maar héél veel meer dan mooie beelden en een fantastisch ingetogen Cillian Murphy is het nu ook weer niet, en dan vond ik het uiteindelijk wel iets te karig. Het tempo is zéér traag en bijna meditatief, en dat zorgde ervoor dat ik moeilijk echt in de film geraakte. Het liet een film van anderhalf uur ook een stuk langer aanvoelen. Niet meteen een heel goed teken. Maar misschien is het eerder persoonlijk en vooral moment-gebonden; het is wel echt een film en een tempo waar je voor in de stemming moet zijn. Ik kan het namelijk op zich wel appreciëren dat veel subtiel en zelfs onuitgesproken blijft, en je als kijker heel wat zelf mag invullen. De flashbacks lijken eerst op een afstandje van de rest van het verhaal te staan, maar zijn uiteindelijk wel onlosmakelijk verbonden met het thema van de film. Ik vond ze niet heel boeiend, maar ik snap hun waarde achteraf gezien wel. En hoewel het einde me op mijn honger liet zitten, is het ergens ook wel mooi. Het is geen grootse film met grootse gebeurtenissen, maar een hele kleine film met een kleinschalig verhaal over kleine beslissingen, die een groot verschil kunnen maken. Mooie boodschap, en Mielants heeft duidelijk het verhaal verteld dat hij wilde vertellen, dus daar kan ik alleen maar respect voor hebben. Maar maakt dat het een hele boeiende film? Voor mij niet helemaal.

Dubbel gevoel dus, met genoeg sterke punten en elementen, maar de film kon me uiteindelijk nooit echt helemaal onderdompelen, en dan is het een lange zit. 3*.

Grimmig, rauw, pijnlijk, ontroerend en zo kan ik nog wel meer superlatieven verzinnen die hier van toepassing zijn. Murphy's spel en de trage opbouw weten te hypnotiseren en mee te slepen.

Mijn volledige recensie lees je hier.

De film viel me erg tegen. Als je al iets van de film weet – en dat is bijna onvermijdelijk want de film is een hype – dan weet je dat de film gaat over misstanden in een door nonnen gerund tehuis voor gevallen vrouwen en dat Cillian Murphy een held speelt. Helaas is dat precies wat de film biedt en niets meer: de misstanden blijven vaag en Murphy redt één gestraft meisje (van wie we niet weten waarvoor ze werd gestaft). In feite begint daarmee het verhaal want de film maakt duidelijk dat Murphy daarmee zijn leven en dat van z’n dichters ruïneert, zodat je een heroïsch gevecht verwacht tussen Murphy en de nonnen, maar met het meenemen van het meisje eindigt abrupt het verhaal voordat het zelfs maar begonnen is. De film heeft wel enige sfeer maar de beoogde kerstsfeer en/of Dickenssfeer – de film verwijst uitdrukkelijk naar zowel kerst als Dickens – komen niet echt uit de verf.

Mooie ingetogen rol van Cillian Murphy, maar plot en thematiek komen helaas niet erg krachtig uit de verf. Het is allemaal net iets te ingetogen en subtiel uitgewerkt, waardoor de stootkracht van de film het soms laat afweten. Sfeervol in beeld gebracht en tot in de puntjes verzorgd qua tijdsbeeld en aankleding, dat wel. En je kunt je weer lekker opwinden over de wandaden van de kerk.

Een dikke vijf voor dit trage sociale drama. Er word natuurlijk naar The Magdalene Sisters verwezen, het andere prachtige drama over de schandalige praktijken van gefrustreerde nonnen. Zoals nog steeds gebeurt sluiten velen hun ogen voor bepaalde misbruiken, maar de kolenboer Furlong kan hier terecht niet mee leven.

Heb al ergens gelezen dat Murphy hier een Oscar voor verdiend, en ik kan ze alleen maar gelijk geven.

Van elke seconde heb ik genoten van deze prent, nog maar eens het bewijs dat er niet veel moet gebeuren in een film om er een kunststukje van te maken....

Niet zo goed als gehoopt, eigenlijk wel een tegenvaller. Een wel erg ingetogen, zeg maar rustig tam, drama over een toch heftig onderwerp. Mielants gokt er erg op dat de intense blikken van de veelgeprezen Murphy voldoende zijn om het traag verteld verhaal te dragen, en weet zelf met zijn warrige regie niet duidelijk te maken waar de zielenpijn van het hoofdpersonage nou precies vandaan komt. Het abrupte, onbevredigende einde is symptomatisch voor het gebrek aan inleving van de makers: je kreeg nergens het gevoel dat dit verhaal nou echt compleet verteld is. Murphy doet het nochthans redelijk in zijn ondankbare rol, Emily Watson duikt even op om het veronderstelde kwaad een mooi, passend gezicht te geven en ik zag zelfs de naam van Ben Affleck voorbijkomen tijdens de aftiteling maar niemand van deze grootheden kon dit naar een gedenkwaardig niveau tillen. Wie een hit in the face film wil zien over het onderwerp kan beter The Magdalene Sisters(2002) bekijken, een aantal klassen beter dan dit.

Small Things Like These is een mooi geschoten film met een rustig tempo om alles goed te absorberen. De impact van deze praktijken is groot en de worstelingen om er tegenin te gaan evenzo. Ik vond dat mooi in beeld gebracht. Soms zijn er weinig woorden nodig om iets krachtig te verbeelden daar is deze film een voorbeeld van. Was ondanks het trage tempo toch voorbij voordat ik het wist.

Qua acteerwerk stelt Cillian Murphy nooit teleur. Ook hier speelt hij ijzersterk en ingetogen. De film kabbelt voor de rest wat voort, en wanneer het echt interessant begint te worden, is deze plotseling afgelopen. Enerzijds zie ik dit als iets goeds; de tijd vloog voorbij, waardoor ik geboeid bleef tot het eind. Anderzijds had ik veel meer willen zien, waardoor het geen voldaan gevoel geeft.

Het jaren '80-sfeertje wat in de film gecreëerd wordt, werkt goed en wordt zeer overtuigend in beeld gebracht. De situatie met de opvang zoals deze geschetst wordt kruipt onder de huid. Het knaagt en het laat je elke keer de vraag stellen: wat had ik gedaan in zijn situatie? Je krijgt hier uiteindelijk wel een glimp van, maar is dit genoeg?

Wel heel erg traag dit. De film vraagt ook wel enige voorkennis over de Magdalene Laundries (wat ik wel had door de veel betere film The Magdalene Sisters uit 2002) en het katholieke Ierland van die tijd, want er wordt vanuit gegaan dat de kijker wel weet wat er precies aan de hand is.

Kan me niet voorstellen dat dit nu zo’n geweldige rol moet zijn geweest voor Cillian Murphy om te spelen, maar hij en de rest zullen dit wel een belangrijk onderwerp hebben gevonden om te laten zien.

Kan niet zeggen dat ik er erg van genoten heb of het super interessant vond. Daarvoor was het toch allemaal wat te klein, te traag en te weinig om het lijf hebbend. Ook wel typisch zo'n verhaal dat als boek aardig werkt maar als film minder. Zoals iemand op IMDB heel treffend zei over de rol van Murphy: 'there's only so far moody brooding can carry you'. In een boek krijg je dan toch wat meer mee van de gevoelens en gedachten van een personage.

2,25*

Redelijke film over een kolenhandelaar die ook zaken doet met de zusters van de katholieke kerk. Een ingetogen drama met een wel heel traag tempo waarbij ook zeker niet alles wordt uitgesproken. Een mooie rol van Cillian Murphy en de film ziet er ook mooi uit. Echter wist het me nergens echt te grijpen.

Traag drama. Goede cast, prachtige sfeer van het Ierse dorpsleven in de jaren 80.

Er gebeurt niet veel. Karakters worden weinig uitgediept.

Het haalt niet het niveau van bv In the name of the father

Het verhaal in Small Things Like These sleept zich tergend langzaam voort. De film werpt interessante vragen op, maar geeft te weinig antwoorden. En net op het moment dat het boeiend dreigt te worden, volgen een paar regels uitleg en start de aftiteling. Tja. Ondanks het sterke acteerwerk van onder anderen Cillian Murphy en Emily Watson blijft het geheel saai en onbevredigend.

2,0 * Kleine teleurstelling

Come on Eileen klinkt t in t café, de song pas naadloos aan bij deze film, al is het alleen al dat de vrouw van Murphy in deze film dezelfde naam draagt. De film biedt een inkijkje in de ware terreur die tot 1998! voortduurde in het conservatieve katholieke Ierland met de nonnen aan het hoofd van dit wrede instituut. De beelden zijn traag close-up geschoten en vertellen het verhaal van een man die zijn eigen jeugdtrauma weder ervaart en in een veraderingsmodus raakt waarbij hij tegenover het gevestigd gedachtengoed komt te staan. Sterke rol van Murphy, ook Watson met verve in haar rol als moeder-overste. De puzzelstukjes vallen voor hem langzaam in elkaar.

De aardse zonden eraf spoelen. Als kolenboer moet Billy (Cillian Murphy) zijn besmeurde gelaat weer toonbaar maken voor zijn vrouw en kinderen. Dieper in zijn geest huist echter zijn gewetenswroeging over de dingen die hij dagelijks ziet gebeuren, maar waar hij weinig invloed op lijkt te hebben. In 'Small Things like These' (2024) staat de kleine man tegenover een machtig instituut als de Katholieke Kerk. Ik zag niet eerder een film van de Vlaamse regisseur Tim Mielants, maar het is een cineast om in de gaten te blijven houden. Zijn zinnelijke, contemplatieve cinema is doordrongen van pakkende (anti-) religieuze symboliek. De helletocht door een nonnenklooster is hoogst beklemmend. Ook een prachtrol van Cillian Murphy als een man van de werkende klasse die ontdekt dat je sommige waarheden niet in het hemelse moet zoeken.

Maandagmiddag even lui op de bank en aan de slag met deze de Small Things Like These die bij voorbaat interessant leek vanwege het verhaal, de compacte speelduur en de altijd sterke Cilian Murphy. Dus kom maar op...

Toch is het wel effe zoeken binnen dit bijzondere trage en grauwe drama over wat de klok nu eigenlijk doet tikken in dit geval. Want dat het Ierse leven in de jaren '80 niet mals is mag duidelijk zijn, waar selfmade man Bill zelf ook nog met de nodige dingen kampt die alleen maar verder getriggerd worden door de dingen die hij ziet rondom het klooster/internaat. Toch wil het aanvankelijk niet zo vlotten met de film die inhoudelijk niet echt uit de startblokken schiet maar de donkere en duistere sfeer wel authentiek overkomt net als de fraaie jaren '80 aankleding die mij regelmatig aan mijn eigen jeugd doet denken. Buiten dat is het geloof in die tijd, in dat land, in de vorm van de katholieke kerk, iets dat zwaar weegt, altijd over het schouder meekijkt en overal een schaduw opwerpt.

Toch begint het pas echt een beetje interessant te worden met Bill die het rare moment meemaakt in klooster waar een paniekerig meisje om hulp vraagt waarop er veel vragen ontstaan. Wat is dit voor plek? Wat gebeurt hier? Wie zijn dit? Het gaat ook vooral Bill niet in de koude kleren zitten die begint te twijfelen en vragen begint te stellen, iets dat natuurlijk niet in dank wordt afgenomen. Wat zich vervolgens ontrafelt is het zogenaamde 'Magdalena wasserijen' schandaal die mid jaren '90 aan het licht kwam en de tientallen jaren er na tot veel excurses geleid heeft met zelfs tientallen miljoenen aan uitgekeerde aan compensatie en 155 geopende graven van onbekende vrouwen voor DNA onderzoek. Ja, het is nogal iets waar die kerk in sommige gevallen toe leid, en vervolgens recht gepraat wordt door zuster Mary die ook nog eens een vorm van chantage toe past.

Waar het schandaal juist immens is met tien van zulke instellingen houdt men Small Things Like These juist bewust aan de kleine en persoonlijke kant wat opzich niet verkeerd is, toch vraag ik me af wat een bredere view had opgeleverd zoals we bijvoorbeeld zien in de vorm van een Spotlight achtig concept. Desalniettemin is Small Things Like These een meer dan prima film die je wellicht twee keer moet zien om je op te laten slokken door het gevoel van die tijd waar ook cinematografisch nog het nodige te genieten valt zoals de rit in de sneeuw. Twijfelgeval of dit een 3,5 is of een 4.