La Mesita del Comedor (2022)

Oef, hoe omschrijf je deze film uit Spanje want eigenlijk moet je hier juist niet te veel over schrijven of zeggen...Oké kersverse ouders Jesús en Maria kopen naar enig gebakkelei een spuuglelijke Rörret-salontafel... Maar het lot bepaald soms dat de meest onschadelijke beslissingen, meestal in een opwelling genomen, ertoe kunnen leiden dat je verwikkeld raakt in een nachtmerrie waaruit je niet kunt ontsnappen...Wie had ooit gedacht dat deze film over een salontafel zo verontrustend zou kunnen zijn? Er waren momenten dat ik moest lachen terwijl er eigenlijk een pijnlijke situatie was te zien. Hoe kreeg men die ongemakkelijke situatie grappig? Geen idee! Alles werd vakkundig geregisseerd door Caye Casas, die het strakke en inventieve script ook meeschreef. De filmmakers weten dat de spanning van de dreiging niet komt uit dat de bom ontploft, maar juist van vermijding en wanneer het gebeurd, weten ze dat subliem uit te buiten! Onbeschrijfelijk effectief!

Een heerlijk sinistere tragikomedie. Die Spaanse humor kan ik altijd wel appreciëren, maar hier zit een macabere ondertoon in die wellicht niet bij iedereen in de smaak valt. Sommige beschrijvingen die op het internet te vinden zijn, wekken een verwachting op die niet wordt ingelost. Er is geen gore ofzo dus geen idee waarom de kijker een 'sterke maag' nodig zou hebben. Je gaat er beter in zonder enige voorkennis. Qua plotontwikkeling deed het soms denken aan Rope (Film, 1948). Dat zet ik maar even tussen spoiler tags want het zou al te veel kunnen prijsgeven. De verteltrant is ontstellend ingetogen, werkelijk unheimisch. Het script is goed en de regie suggestief en efficiënt. Een zeer leuke film!

Ruth en Jesús raken in een flinke strijd verwikkeld wanneer hun meningen verdeeld zijn over de aanschaf van een nieuwe koffietafel. Als het stel dan toch besluit tot een aankoop over te gaan, moet Jesús de tafel gehaast in elkaar zetten. Ieder moment kan er bezoek voor de deur staan om hun pasgeboren baby te bewonderen. Uiteraard gaat het zoals je bij een horror/komedie mag verwachten, goed fout.

The Coffee Table kwam op mijn radar door zijn hoge notering in de The Official Top 50 Horror Films of 2023, op plekje #7 maar liefst. Tevens werd hij in mijn favoriete filmpodcast actief niet aangeraden, omdat het bepaald geen film voor iedereen zou zijn. Nu kan ik films uit die categorie vaker wel dan niet appreciëren, en op MovieMeter waren er inmiddels ook een aantal positieve waarderingen, waaronder die van joolstein.

Van alle horror subgenres die er zijn (en dankzij deze challenge weten we: dat zijn er véél), hoort comedy horror echter niet bij mijn favoriete. Helaas brengt regisseur Caye Casas daar geen verandering in. Ik voelde met name ongemak, en heb geen moment ook maar hint van een glimlach op het gezicht gehad. Het zal ongetwijfeld de bedoeling van de regisseur om de kijker ongemakkelijk te maken, en wellicht speelt mijn min of meer recente pappaschap mee, maar ik vond de situatie van het per ongeluk onthoofde baby'tje vooral intens naar. Maar de constructie maakt dus dat het geen rouwdrama is (verdriet lijkt niet Jesús primaire reactie, eerder shock en stress hoe hij dit op gaat biechten), maar eng of grappig is het evenmin.

Dan rest voornamelijk het zwetend ongemak.

2,5*

De titulaire koffietafel in de film van regisseur en coauteur Caye Casa verbeeldt meer dan een gewoon meubelstuk. Dat zal uiteraard geen verbazing wekken. Wat misschien wel verbazing wekt is dat het groteske meubelstuk dat de ironische Ikeanaam Rörret heeft meegekregen niet een voorwerp is dat met een oude vloek is ingezegend. De tafel die overigens wel een scala aan morbide gebeurtenissen in gang zet, is niet meer dan een ordinaire tafel die een lelijkheid uitstraalt gelijk aan de afzichtelijke hypocrisie en hoogburgerlijke pretenties van de ruggengraatloze eigenaar en protagonist Jesús.

De oerlelijke tafel met een onbreekbare glasplaat zegt in symbolische zin niet alleen iets over de koper maar ook iets over de relatie met zijn overheersende vrouw Maria. Hun toekomstvisies komen niet overeen. De communicatie tussen beiden verloopt niet gladjes. Hun relatie komt wat hoekig over. De scherpe randjes worden gecamoufleerd met een protserige inrichting van de woning. Het resultaat van kooplust. De buitenkant geeft een ander beeld dan de binnenkant. De onbreekbaarheid van de relatie is slechts schijn. Die van de glasplaat op de tafel ook. Uiteraard blijkt de onbreekbare glasplaat een lege reclame-uiting waarvan de leegheid middels een bizar ongeluk wordt aangetoond. Het aansluitende etentje met familie verloopt vervolgens als een gespannen vertoning vol zwarte humor.

De personages zijn karikaturen met net voldoende menselijke eigenschappen om het tragikomische gebeuren invoelend tot uiting te brengen. Best leuk, maar het voelt op een bepaald moment nogal langgerekt en overdone. De dubbelzinnige details en zwartgallige grappen verliezen in het verloop aan kracht. De humoristische opzet die de vrouwelijke personages tot negatieve clichés reduceert en neerbuigend is over de mannelijke personages die niet aan de patriarchale norm voldoen, verwordt tot een herhaling van zetten. La Mesita del Comedor is een prima film hoor, maar was volgens mij nog beter geweest in de vorm van een korte film.

Dit inktzwarte nachtmerrie-achtige drama met komische elementen is een geval apart. Vormgeving en akteerwerk zijn eersteklas, maar het tempo ligt erg laag en de plot is te karig voor een speelfilm. Je zit ook continu te wachten op iets dat niet komen gaat. Het naargeestige, haast hysterische einde maakt één en ander goed, maar dit had waarschijnlijk beter gewerkt als korte film.

Zeer aparte horrorfilm waarbij het verhaal een traag verloop kent met een loodzware tragedie vermengt met heel veel dialogen en zwarte humor. Bij dit soort films is het ook dan belangrijk om een overtuigende cast te hebben. Ze weten allemaal zich in hun rol goed in te leven en spelen dit met verve. De titel van de film zou je doen denken aan een soort vloek, maar eigenlijk is het gewoon een lelijk zogezegd onbreekbaar meubelstuk die meer de communicatie, verhouding tussen Ruth en Jesus symboliseert. Daarom is de film meer een drama vermengd met gitzwarte humor en één gigantisch horrorelement dat voor het verdere verloop de nodige spanning zal verzekeren. Als kijker zit je te wachten op wat nog gaat komen, maar eigenlijk gebeurt er weinig. Alleen het ongemak zowel van de kijker als de cast staat wel buiten kijf. Alleen op het einde van de film krijg je een hysterische ontknoping die je niet ziet aankomen wat versterkt wordt door het zeer irritante buurmeisje die Jesus al een tijd onder druk houdt met haar ingebeelde liefdesperikelen en avances over hem. Let ook op de openingscredits in de stijl van een IKEA-achtige handleiding. Zeer tof gedaan ! 7/10