Memory (2023)

Films die de muziek van Procul Harum als Leitmotiv gebruiken, hebben bij mij sowieso een turfje voor. Zo ook dit romantisch drama met zware thema’s als seksueel misbruik en dementie. Een prima film.

Sociaal werker Sylvia [Jessica Chastain] gebruikt haar ervaring als alcoholist om anderen te helpen, maar heeft daarnaast nauwelijks een sociaal leven. Na lang aarzelen besluit ze de reünie van haar middelbare school te bezoeken. Daar komt ze in contact met Saul [Peter Sarsgaard], bij wie dementie is vastgesteld. Eerst beschuldigd Sylvia ze Saul ervan dat hij haar destijds seksueel misbruikte, maar al snel trekt ze die beschuldiging in. Toch ontstaat er een vriendschap tussen deze twee getroebleerde mensen, die allebei worstelen met hun geheugen. Sylvia over haar traumatische verleden, Saul over hoe het afbrokkelen van zijn geheugen. Somber psychologisch drama legt op intrigerende wijze bloot hoe selectief het geheugen kan zijn. Vooral de scène waarin Sylvia haar zus [Merritt Weaver] en moeder [Jessica Harper] confronteert met een schokkende gebeurtenis uit haar jeugd, is indrukwekkend.

Een film over dit onderwerp is sowieso geen gemakkelijke hap. Heel veel bewondering voor de filmmakers om dit met erg veel respect en integriteit te behandelen. Het voelt nergens aan als Oscar-bait of een tranentrekker voor het grote publiek. Ik kan het eerder omschrijven als een kleine film die zijn eigen publiek wel zal vinden en raken.

Chastain en Sarsgaard zijn erg goed samen. Hun personages zijn erg goed geschreven waardoor je echt om hen geeft. De persoonlijke groei van elk is fascinerend om te zien en hierdoor komen er enkele scènes best hard binnen. Misschien was er iets te veel drama omtrent Silvia's geschiedenis om het natuurlijk over te doen komen. Dit zijplot voelde wat gehaast aan. Hier mocht wat dieper op ingegaan zijn of net meer weggelaten.

Er is een scène waarin Chastain zoveel doet met haar gelaatsuitdrukkingen dat je niets anders kan doen dan aan het scherm genageld zijn.

3,5*

De trailer vond ik al hinten naar een gezapig liefdesverhaaltje maar de recensies zijn goed, zodat ik er met matige verwachtingen in ging: helaas bleek de film ver onder mijn verwachtingen uit te komen. Ik kan er weinig meer in zien dan een goedkoop ‘doktersromannetje’ (zoals ik me dat voorstel: ik heb er nooit een gelezen) met welk genre het ook de ontucht (seks met een onbekwame of ondergeschikte zoals bij de relatie arts-verpleger of arts-patiënt) gemeen heeft welk strafrechtelijk aspect volledig wordt genegeerd ten gunste van de romantiek: in dit geval worden een hulpbehoevende en diens oppas op elkaar verliefd (hooguit is de omkering van de genderrol bijzonder in vergelijking met de doktersroman). De hulpbehoevende is immers dementerend zodat zijn kortermijngeheugen zou haperen, al merk je daar niets van qua de relatie want hij onthoudt elk detail met betrekking tot zijn nieuwe relatie. De complexiteit is dat de vrouw (zijn oppas) ook ‘gehandicapt’ is in de zin dat ze seksueel misbruikt is, waardoor de families van beide personen menen dat sprake is van seksueel misbruik en ervoor gaan liggen (waardoor er drama in het liefdesverhaal komt).

De morele boodschap van de film is dat fysieke vergeetachtigheid niet zo erg is als morele vergeetachtigheid omdat men bij dat laatste tegen beter weten in de waarheid niet onder ogen durft te komen zoals in het geval van seksueel misbruik in het gezin als de moeder ontkent wat er is gebeurd. Ik weet niet of dokterromannetjes die diepgang ook kunnen hebben, maar heel veel beter wordt de film er niet van: het blijft een moraliserend, gezapig stuk over seksueel misbruik zonder interessant plot of inhoud.

PS. Volgens Ab Zagt die elke donderdag een film bespreekt op NPO4 is het de beste film van de zomer hetgeen nog maar eens bevestigt dat onze filmsmaak praktisch tegengesteld is.

Een film met een geweldige stijl en nog beter acteerwerk. Qua opzet had het alle potentie om een meesterwerk te worden. Het camerawerk is bescheiden en daardoor des te krachtiger. Helaas is het verhaal slappe hap en komt het voor geen moment in de buurt van de kwaliteit van het camerawerk en het acteerwerk.

Helemaal vergeten om hier wat neer te zetten. Bij deze.

Natuurlijk koppel je een hoofdpersoon aan de meest onwaarschijnlijke tegenspeler. Dat is goeie storytelling. Verder is het op papier iets dat we veel vaker hebben gezien; een gebroken ziel klautert langzaam op aan een ander. En dat werkt dan wederzijds.

Maar de oprechtheid van het spel van Chastain en Sarsgaard verdient de aandacht van de kijker. Diep respect voor dit juweeltje, dat vraagtekens stelt bij mensen die vinden dat eenzaamheid hun lot is. En hoe het leed dat één generatie overkwam doorklinkt in de volgende.

Klik hier voor mijn volledige recensie.

Amerikaanse film waarvan niet elke scène over the top is, sterker nog, waarvan elke scène je een ongemakkelijk gevoel geeft, dat is dan een van de betere, al is deze zeker niet een van de beste. Daarvoor is het drama te pompeus (niet drinkende alcoholica, dementie, incest) en te voorspelbaar (girl gets boy).

Redelijke film over een vrouw die een school reünie bezoekt en achtervolgt wordt door een voormalig klasgenoot. Twee boeiende personages die mogelijk beiden problemen hebben met hun geheugen. De relatie die ontstaat wist niet echt te overtuigen, ondanks het goeie acteerwerk. Een aantal uitstekende scenes, maar 3.5 sterren zou net te veel zijn.

De verwachtingen waren hoog gespannen en die werden eigenlijk niet echt ingelost. Ik vond het een vreemd plot en een daaruit volgende relatie die ik weinig geloofwaardig vond. Ik zag weinig chemie tussen Sarsgaard en Chastain, niettegenstaande ik hun acteerprestaties afzonderlijk wel sterk vond. Dit laatste als zelfs voor mij één van de weinig echt sterke punten van de film.

De titel Memory vond ik dan wel weer goed gekozen waarbij diverse personages hiermee problemen ondervonden. Al was de invalshoek telkens anders. Bij Saul ging het over geheugenverlies ten gevolge van dementie. Prima ook om geen zuivere film alleen rond dementie te maken. Op die manier werd het meer gelaagd en op zich interessanter al greep het me toch onvoldoende bij de keel.

Bij Sylvia zelf ligt een trauma aan de basis van haar geheugenverlies al zal haar alcoholprobleem in het verleden ook misschien wel een rol gespeeld hebben. De moeder tenslotte zit in een soort van ontkenningsfase waardoor ze bepaalde zaken niet (meer) weet of wil weten. Uiteraard levert dat laatste spanningen op bij haar dochter Sylvia.

Franco maakt geen eenvoudige films en ze zijn zelden rechttoe rechtaan. Dat merkte je ook al op bij Sundown en Chronic.

Zware thema,s maar Sarsgaard en Chastain maken er wat mij betreft een mooie film van.

Een maatschappelijk werkster heeft de alcoholverslaving overwonnen en helpt anderen met allerlei problemen. Haar band met een jongdemente man zet hun levens op zijn kop en maakt pijnlijke herinneringen wakker die ze tot dan toe allebei hadden begraven. Ontroerend maar duister karakterdrama over twee gebroken zielen, samengedreven door het lot. Mooi ondanks de overduidelijke tragische en sombere toon. Prima vertolkt door de hoofdacteurs. Een scenario waarvan de psychologische gevoeligheid tegen het einde duidelijk wordt. De rustige stijl van de regisseur is fluweelzacht. De fotografie is verzorgd. Zal bij velen in de smaak vallen.