Le Tableau Volé (2024)

Vanaf 15 augustus 2024 in de bioscoop (Cherry Pickers Filmdistributie)

Dankzij een afbeelding in een tijdschrift ontdekt Martin [Arcadi Radeff] dat hij waarschijnlijk een kunstwerk van de Oostenrijkse expressionistische schilder Egon Schiele in zijn huis in Mulhouse heeft hangen. Via een kunstexpert [Nora Hamzawi] komt hij in contact met taxateur en veilingmeester André Masson [Alex Lutz] die het met zijn ex-vrouw en collega Bertina [Léa Drucker] komt bekijken. Aangezien er sinds 1939 geen verloren werken van Schiele zijn teruggevonden, zijn André en Bertina zeer verrast wanneer ze vaststellen dat het schilderij authentiek is. En dat begint het juridisch gekonkel over wie de rechtmatige eigenaar is, ver hoe en voor welke startprijs het werk verkocht moet worden en hoe de opbrengst daarvan moet worden verdeeld. Die juridische strijd had een interessante film kunnen opleveren, maar Pascal Bontzer en Iliana Lolic richten zich voornamelijk op de zelfingenomen André en diens aanstellerige stagiaire Aurore [Louis Chevilotte] die vooral bezig zijn met onderling gekibbel over nauwelijks ter zake doende dingen. Verder bestaat het vooral uit vergaderingen en gesprekken, vaak telefonisch. Veel saaier kun je een film niet maken!

‘Le tableau volé’ is niet meer dan een wat flauwe zedenschets over de kunstwereld ★★☆☆☆ | de Volkskrant

Recensie Le tableau volé: Alleen het schilderij is echt in flauwe komedie over de kunsthandel | Het Parool

Films over het kunstwereldje hebben altijd mijn speciale aandacht. Ik miste hier alleen een pointe.

Het kijkt wel makkelijk weg maar weet geen grote indruk achter te laten.

Het gaat over een kunstwerk met grote waarde maar de film gaat daar amper over.

Alex Lutz en Léa Drucker behoren niet tot mijn favoriete Franse acteurs.

Heerlijke film. Leuk verhaal en er wordt goed in geacteerd. Het wordt nergens bijzonders hier, maar het is een leuke film om naar te kijken. Het geeft een klein inkijkje in de wereld van kunst en de daaraan gekoppelde veilingwereld.

Alle personages, zowel hoofdrollen als bijrollen zijn mensen met allerlei problemen, met menselijke problemen. En ieders personage had wel iets sympathieks en dit werd dus ook goed gespeeld door de acteurs. Dus het schilderij waar het omdraait in deze prent werd van ondergeschikt belang. Maar dat maakte de film juist prettig om naar te kijken. Uiteindelijk was ook hier het belangrijkste om lief voor elkaar te zijn. Dit paste niet helemaal bij die kunst en veiling wereld en daarom gaf de film de indruk niet helemaal in balans te zijn. Geen topfilm wel erg prettig om naar te kijken. De hoofdrol was voor een bijrol. Arcadi Radeff speelt alsof hij echt die buurjongen next door is. Weergaloos! Het op waarheid gebaseerde verhaal werd zo levensecht. Aanrader deze film!