V/H/S/85 (2023)

Halloween-traditie? En ja Halloween is dan in goede handen! De eerste drie V/H/S/-films komen uit 2012,13 & 14 waarna de serie stopte maar sinds 2021 werd er elk jaar weer een film in de V/H/S- franchise uitgebracht. Deze laatste reeks neemt daarnaast steeds een specifiek jaartal. Na tweemaal de jaren'90 is het ditmaal de jaren 80 Waardoor het tenminste zich wel afspeelt in hoogtijdagen van de VHS. Wat het verdere format van de anthologie betreft, is het nog steeds dat van een gevonden VHS-tape. Deze band wordt dan afgespeeld en naast de filmpjes, zijn er ook zogenaamd achtergebleven stukjes beeld. Het beginnende segment wordt tevens gebruikt als omhullende en wordt dus tussen de rest van de korte films door getoond alsof dit al op de band stond.

Dat wraparound-segment “Total Copy” is afkomstig van David Bruckner (de producer van de VHS-serie en maker van The Ritual 2017, The Night House 2020 en de Hellraiser -remake 2022) Het is een soort opgenomen televisieshow die lijkt op Unsolved Mysteries en die het verhaal vertelt van een groep wetenschappers die een vreemd mensachtige figuur hebben gevonden waarmee ze proberen te communiceren. Een leuk uitgangspunt dat ook nog eens ongelooflijk goed werkt!

Het eerste echte segment heet “No Wake” en is afkomstig van regisseur Mike P. Nelson (de Wrong Turn 2021 reboot en The Domestics 2018) Het volgt een groep vrienden die naar het meer gaan voor een kampeertripje. Ja, voor hen gaat het voorspelbaar mis, maar het levert aan het einde daadwerkelijke verrassing op. Maar wat is “VII”?

Het tweede segment “God of Death” van de Mexicaanse regisseur Gigi Saul Guerrero (Bingo Hell 2021 &Satanic Hispanics 2022) In 1985 vond er een zware aardbeving plaats in Mexico-Stad ook een nieuwsprogramma wordt getroffen. Wat begint als een typische rampenfilm verandert in Azteekse goddelijk terreur. Het bezit genoeg bloederigheide n claustrofobie, en de finale is stoer.

Het derde segment “TKNOGD” werd geregisseerd door Natasha Kermani ( Imitation Girl 2017 en Lucky 2020) Het concentreert zich op een vrouwelijke performancekunstenaar die de komst van VR kleineert en stelt dat technologie de nieuwe religie is. De regisseur begrijp blijkbaar het een Found-Footage -concept niet en Hm ook horror niet echt... oh is dat iets met maatschappijkritiek waarna je het gevolg laat zien...? Zeer zwak en voelt als soort intermezzo..

Het vierde segment “Ambrosia” is wederom van regisseur Mike P. Nelson. De traditie van een rijke familie wordt voorgezet met de videoband van het inwijdingsceremonie dat een 15-jarige meisje heeft gefilmd. Het blijkt een tweeluik waar je antwoord krijg op; "Wat is VII”? en de wraak was zoet! Het is ook iets dat nog niet eerder in de franchise was gezien!

Tenslotte is er het vijfde segment “Dreamkill”van regisseur Scott Derrickson (startte met Hellraiser: Inferno 2000, Sinister 2012, Doctor Strange 2016 en The Black Phone 2022) Er verschijnt een reeks videobanden op een politiebureau, elk met een gewelddadige moord. Echter is zo dat deze moorden nog niet hebben plaatsgevonden. Geweldig want die videobeelden van de moorden zijn in visuele details gewoon te zien en ook de finale is bloederig!

Uiteindelijk sluit de wraparound waar deze anthologie mee begon het bloederig en grappig af. Zoals bij alle anthologie-films zullen er segmenten zijn die de ene kijker meer zullen aanspreken dan de andere. Voor mij kwamen de hoogtepunten van Gigi Saul Guerrero en Scott Derrickson Maar misschien nog opvallender is dat er weinig echte slechte waren. Het filmpje van Natasha Kermani behoorde niet tot mijn favoriet maar bezat nog wel degelijke gore. Ook positief is dat waar andere anthologie van de laatste jaren regelmatige gewoon oude filmpjes bij elkaar zetten het hier om echte nieuwgemaakte filmpjes gaat! Daarmee bewijs V/H/S/85 in ieder geval dat deze serie nog steeds creatief en onderhoudend is, en ik hoop dat er de volgende Halloween gewoon weer nieuwe toevoeging is zien!

Opnieuw een abominabel slechte sequel in de VHS franchise. De verhaaltjes worden flauwer met de sequel. Ook de infomercials die er te pas en te onpas tussen worden gegooid, glijden af richting totale onzinnigheid. Waar gaat dit nog over? Op die manier hoeft het voor mij niet meer en zou men er beter de stekker uittrekken. Geen enkel verhaaltje springt er echt bovenuit. Het allereerste had nog enigszins potentieel, maar dat wordt niet waargemaakt. Alles wat na de eerste tien minuten volgt, was de moeite niet waard om er tijd of elektriciteit aan te verspillen.

Kleine verbetering.

Over de lange lijn kon ik het net wat beter waarderen dan de voorganger, maar niettemin blijft ook dit deel slachtoffer van enkele segmenten die domweg nergens op slaan. In dat opzicht zal de VHS-reeks altijd een combinatie vormen tussen goede en matige regisseurs. De betrokkenheid van Scott Derrickson maakte me voor dit deel in ieder geval nieuwsgierig genoeg om niet te lang te wachten met kijken.

Total Copy (2,5*). Als filmpje werkt dit best aanstekelijk, maar als verbindingspunt tussen de segmenten een aanzienlijk stuk minder. Met name de opbouw was gewoon niet interessant genoeg om zo'n lange wachttijd naar de finale te rechtvaardigen. Het idee is daarnaast niet sterk of origineel genoeg, alhoewel regisseur David Bruckner net genoeg mysterie meebrengt om niet compleet in matigheid te verzanden. Bruckner is een regisseur die ondertussen beter kan (en moet).

No Wake (3,0*). Regisseur Mike P. Nelson begrijpt goed wat entertainment inhoudt en levert op die manier een zeer aardig stukje af. Met name de lekker smerige gore valt hier op, die toch het maximale uit het concept weet te halen. Eenmaal de originele concepten hun intrede doen loopt de film echter plots af, waardoor het uiteindelijk eerder wat wegheeft van genrewerk dan iets bijzonders of unieks.

God of Death (2,0*). Het eerste echt matige stukje is afkomstig van regisseur Gigi Saul Guerrero. Echter opent het wel goed en bijzonder spectaculair, maar eenmaal Guerrero zich dan moet gaan vergrijpen aan de horrorelementen loopt het mis. Het is niet enkel het concept dat sufjes aanvoelt, want het is de gehele uitwerking van de horrorstukjes die misloopt. Het zijn vooral lompe ideeën die nergens dreigend of spannend uit weten te pakken.

TKNOGD (1,0*). Ik was eigenlijk geneigd dit gewoon met 0,5* te beoordelen, maar enkele 80s effecten maken achteraf toch wel indruk. Het mag echter niet baten, want regisseuse Natasha Kermani levert één van de meest waardeloze segmenten af binnen de gehele reeks. Chivonne Michelle acteert als een idioot, maar Kermani vond het bijzonder genoeg om er bijna 20 minuten aan te besteden. Ik heb met grote verbazing zitten kijken hoe een stuk als dit überhaupt mogelijk was.

Ambrosia (2,5*). Verrassend genoeg een vervolg op het eerste segment van Mike P. Nelson. Het levert door het wisselende perspectief een aantal verrassingen op, maar eenmaal de showdown aanbreekt haalt Nelson er maar weinig uit. Een teleurstellende finale die groots wordt opgebouwd maar nauwelijks de fun eruit kan halen die nodig is. Jammer, want Evie Bair als Ruth had zomaar een behoorlijk memorabel horrorfiguur kunnen worden.

Dreamkill (3,0*). Dit stukje is volgens de woorden van Derrickson verbonden aan The Black Phone, maar het wordt al snel duidelijk dat het wel heel losjes verbonden is. Alleen het jaartal al (1985 ten opzichte van 1978) hoort dit duidelijk te maken. In ieder geval valt het filmpje op door een bijzonder onheilspellende en naargeestige toon, maar uiteindelijk merk je toch dat het te lang doorgaat zonder een aanstekelijk tempo te creëren. Fijn dat er nog wat macabers tussen de meligheid van de reeks zit, maar zeker vanuit de hand van Derrickson verwacht je meer.

Het gemiddelde zit op een 2,33*, dus dat zal ik naar boven afronden. Het is een kleine vooruitgang ten opzichte van V/H/S/99, maar nog altijd eerder middelmatigheid dan uitzonderlijkheid. Overigens (voor de liefhebbers dan) de volgende film maakt de integrale draai naar sciencefiction.

V/H/S/85

Iets beter dan zijn voorganger.

Het eerste verhaal vond ik redelijk. We zagen een groepje van 7 kamperen naast een bijzonder meer en dan kregen ze ineens bezoek. Het verhaal heeft een onnodig lange opbouw nodig, maar eindigde wel tof.

Het tweede verhaal vond ik het zwakste deel. We zagen hoe een nieuwsprogramma werd getroffen door een aardbeving. Omdat natuurlijk iedereen in paniek was na die aardbeving is het vrij chaotisch gefilmd. Wel waren de bloederige scenes goed in beeld gebracht. Richting het einde werd het helaas gewoon lachwekkend.

Het derde deel kon er ook nog wel mee door. We zagen een vrouw on stage haar verhaal doen over God en dat de hedendaagse (in 1985 dus) technologie god heeft verdreven. Nu wilde ze op zoek naar de nieuwe God in de digitale wereld met behulp van VR. Ze vond god niet, maar wel wat anders. Het was niet bijzonder ofzo, maar werd wel meegetrokken in hetgeen wat de dame on stage allemaal vertelde en het werd steeds intenser. De uiteindelijke climax was ook prima en bloederig.

Het vierde deel was dus een verlengstuk van het eerste verhaal. Hierin zagen we de dader en haar familie in beeld en zien we wat de consequenties waren voor hen. Ook tof gedaan, maar ook niet heel bijzonder.

Dan last but not least het beste verhaal, deel vijf. Een inbreker slachtte bewoners af, maar er was iets bijzonders. De rechercheurs hadden een week eerder al een tape gekregen waarop dezelfde moord te zien was. Nu moesten ze uitzoeken van wie ze die tapes kregen, want het bleef niet bij 1 slachtoffer. Deze was erg tof gedaan en het einde was ook lekker bloederig.

3 sterren.

Zesde deel in de reeks alweer, met ook ditmaal veel groezelige onscherpe beelden en opzettelijk amateuristisch camerawerk. Daar moet je wel tegen kunnen, aangezien deze visuele aanpak behoorlijk doorbijten is. Gelukkig beschikken de korte verhaaltjes ook nu weer over de nodige gruwelijke en vooral bloederige aspecten, die de boel nog net draaglijk maken. De betrokkenheid van inmiddels gerenommeerde regisseurs als Scott Derrickson en David Bruckner is ook een pluspunt.

Een van de hoogtepunten in de VHS-reeks.

Na kort geleden 99 gezien te hebben, maakte ik gebruik van het feit dat in de pindakaas-fabriek de hele reeks vertoonbaar was. Dus heb ik deze ook meegepikt. Na twee delen die zich moeten situeren in de jaren 90, keren we nu verder terug in de tijd naar het jaar 1985. Toen de VHS nog maar enkele jaren bestond, maar hoe men ook ijverig gebruik maakte van de eerste homecamera's. Natuurlijk nog vrij grote kasten die je op je schouder moest dragen.

Maar niet alles is home made. VHS weet een mooie afwisseling te maken in documentaire, journalistiek en zelfs cabaret. Natuurlijk met de korte reclamespotjes en enkele nietszeggende fragmenten ertussenin. Ook de variatie aan genres zorgen ervoor dat het concept gaat als een trein.

De kwaliteit hebben we denk ik wel te danken aan het feit dat er nu wel vrij bekende regisseurs zijn geselecteerd.

Het doorlopende verhaal Total Copy is van David Bruckner. De man achter het geweldige Ritual, maar achter de teleurstellende remake van Hellraiser. Overduidelijk dat dit de tweede helft van de jaren 80 is; waarin de institutionalisering steeds commerciëler werd. Centraal hierin staat een zondeling die door een medische organisatie als proefkonijn wordt gebruikt. Wat ook heel belangrijk is zijn de tv-programma's waarnaar hij dient te krijgen. Dat die vreemdeling dat gymprogramma ging spiegelen voelde wel aan als een sneer naar het schoonheidsideaal dat in die tijd zijn begin maakte. Het uitgangspunt was fantastisch. (4,0*)

We beginnen ondertussen bij No Wake. Krijgen we weer zo'n standaard kampeerfilm te zien? Misschien wel.
Of toch niet helemaal. Nee, het wordt in beginsel eigenlijk vrij simpel gehouden met een scherpschutter die het op de jongeren heeft voorzien, die op dat moment in een plaatselijke meer willen surfen. De gekte en de paniek wordt hier realistisch in beeld gebracht. De onverwachte stop was ook zeker niet misplaatst. (4,0*)

God of Death. We gaan nu naar Mexico City, waar een vrouw op een zonnige dag bezig is om een stadsprogramma te maken. Dit wordt soms belemmerd door arrogante straatmuzikanten of een struikelblok. De studio observeert alles, maar dan begint het te rommelen en krijgen we te maken met een aardbeving die natuurlijk ook daadwerkelijk in 1985 in Mexico City heeft plaatsgevonden. Wordt dit uiteindelijk een survivalfilmpje? Nee, VHS zou VHS natuurlijk niet zijn als er weer eens zo'n mythische kwaad op de loer ligt, in dit geval in de schuilkelder. Was prima te doen, maar toch was het hier en daar wel iets te hysterisch en knullig en natuurlijk ook cliché. Misschien hadden ze het inderdaad beter bij een concept moeten houden waarin de journalisten en de reddingsbrigade geen kant meer op zou kunnen. Had misschien meer effect. (3,0*)

TKNOGD. Cabaret en science fiction lijken hierin een fraaie combinatie te maken. Een vrouwelijke cabaretier waarbij je in eerste instantie zou denken dat ze christelijk is en een afweer heeft tegen de technologie dat destijds zijn snelle innovatie maakte, maakt nu eens zelf gebruik van een Virtual Reality machine. De bezoekers kunnen via een scherm meegenieten met wat ze ziet. Het levert een bedwelmende en tof schouwspel op met een TRON-achtige wereld, maar ook met veel verwijzingen naar deze tijd.. maar die toen al in de kinderschoenen stonden (Hoorde ik daar nou Iphone? (ik heb de film zonder ondertiteling gekeken). Het wordt alleen maar beter als we ook de horrorkant op gaan. Natuurlijk... (4,0*)

Ambrosia is de spin off van No Wake. Hierin krijgen we het van een andere kant te zien, maar volgen we in dit geval een grote familie, of moet ik zeggen een sekte. Deze houden er een een traditie op na om in een heel gezelschap de videotaps te bekijken waarop de moorden staan die ze pleegden en een jongedame heeft goed werk geleverd. Dan staat er een hele mobiele eenheid voor de deur en krijgen we te maken met een stevig knalfestijn. Tof! (4,0*)

Dreamkill. Wow! Wat was dit fantastisch! Bedenkend dat de homecamera niet alleen maar voor familiefeestjes was gemaakt; zoals ik al vaker had benadrukt. Een lens zal altijd zwijgen. In dit geval krijgen we hier een point of view van een seriemoordenaar die 's nachts huizen binnendringt om, voornamelijk vrouwen van de bovenklasse, te vermoorden. Dit is niet alleen realistisch en donker in beeld gebracht, de twist maakt het alleen maar interessanter. De witgeschminkte dader zet hier ook een sterke vertolking neer op het politiebureau. Alhoewel, dader? De titel zegt het al. En ja, met de regisseur van Sinister achter de camera; iemand die al 20 jaar ervaring heeft met filmen. Dan moet het niet misgaan. Het wordt nu wel hoog tijd om The Black Phone te zien, want daar schijnt dit segment een link mee te hebben. (4,5*)

Ja, dit was een zeer gelukte samenstelling, waarin creativiteit vooraan lijkt te staan en er wel wat meer zin en enthousiasme in gestoken is dan in bijvoorbeeld de vorige retro-afleveringen. Zoals gezegd vond ik de variatie aan genres en stijlen de visitekaartjes. Alsof de makers tussen het amateurwerk in ook de nadruk wilde leggen op de stijlen die destijds in de films, docu's en waargebeurde zaken werden gebruikt.

Nee, dit was een zeer geslaagde samenstelling en de reeks lijkt ook volgens Shrudder vrolijk verder te gaan.
Ik hoop wel dat ze na Beyond nog een paar keer terug in de tijd zullen keren. Maar tot hoever eigenlijk? De VHS is uitgevonden aan het einde van de jaren 70 en halverwege de 2000 was het zo goed als dood. Zouden ze de titel dan nu niet in DVD of Cam moeten veranderen.

4,5*