Hors-Saison (2023)

Twee oud-geliefden komen elkaar vijftien jaar later onverwacht tegen in een badplaats, waar zij woont - teleurgesteld in huwelijk en carrière - en waar hij zich in een hotel heeft teruggetrokken om zich te bezinnen, nadat hij uit angst een theaterrol heeft laten lopen.

Het verhaal dat volgt, laat zich uittekenen. De film moet het hebben van het bijzondere acteerwerk van Guillaume Canet en Alba Rohrwacher die hun personages volstrekt geloofwaardig neer zetten, en de film redden.

Vier weken voor de première zijn theaterdebuut – in een toneelstuk dat speciaal voor hem is geschreven – besluit Mathieu [Guillaume Canet] af te zien van de hoofdrol. Hij trekt zich terug in een rustoord aan zee waar hij zwelgt in zelfmedelijden. Eerst alleen, later met Alice [Alba Rohrwacher], de vrouw die hij 16 jaar geleden dumpte die in de buurt woont. Waar 10 seconden had volstaan om een bepaalde emotie of boodschap over te brengen, gaat Brizé liever voor 10 minuten met lange, nietszeggende stiltes. Canet en Rohrwacher leveren onder omstandigheden goed werk af, ook al wordt er weinig meer van ze gevraagd dan melancholie te verbergen achter een glimlach. Een grotendeels verschrikkelijk saai romantisch drama dat gestolen wordt door de weergaloze vogelimitators Johnny Rasse en Jean Boucault. Het eentonige, stemmige pianomotiefje helpt je wellicht slapend het einde te halen.

wat een prachtig, mooie "rot"film.....

alleen in de bioscoop vanmiddag en vond deze film dus heel mooi.

nu zit/zat ik n beetje in een soort situatie als de hoofdpersonen dus herkenbaar.

de muziek gaf volgens mij een beetje het Hi-de-Hi! gehalte weer van het rustoord.

vond de 2 vogelimitators juist verschrikkelijk irritant, maar pasten wel in het verhaal.

Een in potentie interessant gegeven wordt in de handen van regisseur Brizé tot een langdradige en saaie oefening zonder inhoud, zonder emoties haast. Met zijn nogal vervelende gedoe in het begin krijgt Canet geen kans om zijn Laurent iets sympathieks mee te geven, en ook de Hélène van Alba Rohrwacher krijgt te weinig diepte mee. Overklast door de vogelfluiters.

Zeldzaam dat een film met scenes op een winderige en frisse dag aan zee zo weinig met emotie weet te doen. Wellicht tekenend dat het diner ergens binnen is in een te ingewikkeld restaurant met een verhaal over de speciale manier waarop de vis zo prettig mogelijk aan hun eind gebracht wordt, en of je dat proeft - maar de emoties die gezocht worden horen bij het frituurkot op het strand, waar je op je blote voeten in het zand staat.

Een film met lang uitgesponnen scenes in een druilerig Bretagne. We zien beelden van huizen met gesloten luiken, het toerristenseizoen is duidelijk al voorbij. Hors-saison is een acteursfilm en de acteurs maker er het beste van. Verder is het, zelfs voor mij, wat landerig.