Blue Giant (2023)

De 18-jarige Dai [Yuki Yamada] trekt naar Tokio in de hoop de beste jazzsaxofonist ter wereld te worden. Hij krijgt onderdak bij zijn oude vriend Tamada [Amane Okayama] en oefent dag in en dag uit onder een brug. Tijdens een bezoek aan een jazzcafé valt zijn oog op pianist Sawabe [Shôtarô Mamiya] die hij weet over te halen om met hem te repeteren. Tamada, die nog nooit een drumstel heeft bespeeld, sluit zich voorlopig aan op slagwerk. Doel is op te treden in jazzclub ‘So Blue’, maar daarvoor moet ieder bandlid de nodige persoonlijke obstakels overwinnen. De drie bandleden staan symbool voor de drie eigenschappen die iedere muzikant moet hebben. Dai staat voor ambitie, Sawabe voor vakmanschap en techniek en Tamada voor doorzettingsvermogen en het pure plezier in het spelen. Jazzhaters kunnen dit beter links laten liggen en Tachikawa doet te veel zijn best om emoties van de kijker te beïnvloeden, maar de muzikale score van jazzvernieuwer Hiromi Huera is buitengewoon en maakt dit vooral voor kenners van het genre een lust voor het oor.

Ik vond de film nogal saai, braaf zelfs. Langdradig ook, want wat gebeurd er nou helemaal…? 3 jonge gasten vormen een jazz bandje en krijgen uiteindelijk succes. Dat is het zo’n beetje. Geen seks , drugs en rock n roll, geen geruzie… pas na 90 minuten gebeurd er iets dramatisch het ongeluk verder vrij standaard manga animatie, behalve op het einde.

Naast het Jazz gebeuren zit een muzak-achtige soundtrack, tenenkrommend, zeker naast de goede Jazz-sessies.

Houden we over een paar fraaie muziekscenes, vooral die op het einde is de moeite vh kijken waard. Dan is mijn achterbuurman allang in dromenland. 🫠

Hoe dun kan een verhaaltje zijn? En hoe naïef?

Deze film toont het schaamteloos met wat kinderlijk overkomende animatie.

De jazzoptredens worden evenwel steeds beter (passend in het verhaaltje) en ook de animatie.

Met een zinderend slot als uitsmijter.