Blue Giant (2023)

De anime stijl ligt me totaal niet, maar de muziek klinkt erg lekker. Wellicht toch maar even over die weerzin heen zetten.

Vanaf 21 maart 2024 in de bioscoop (Periscoop Film)

Heeft zijn momenten, maar helaas ook teveel dingen die me storen voor een ruime voldoende. Toch blij dat deze gemaakt is, over dit onderwerp. Ook al ligt de stijl me niet helemaal.

3,2*

Ik vond 'm wel van het beeld en met name uit de speakers spatten. Qua verhaal lichtelijk clichématig maar tegelijk nooit zo verfilmd gezien zeker niet vanuit jazzoogpunt. Qua tekenstijl naïef maar wordt dan wel weer tot het uiterste effectief uitgebuit. En dan zijn de optredens de kers op de appelmoes; heerlijke muziek en lekker ongegeneerd uitgerekt, genieten! De emotie wordt er wel wat dik bovenop gelegd maar ach met de intensiteit van de muziek werkt het wonderwel.

Scoorde of IIFR(iG) hoog in de publieksfavo's en wel terecht, vind ik.

De 18-jarige Dai [Yuki Yamada] trekt naar Tokio in de hoop de beste jazzsaxofonist ter wereld te worden. Hij krijgt onderdak bij zijn oude vriend Tamada [Amane Okayama] en oefent dag in en dag uit onder een brug. Tijdens een bezoek aan een jazzcafé valt zijn oog op pianist Sawabe [Shôtarô Mamiya] die hij weet over te halen om met hem te repeteren. Tamada, die nog nooit een drumstel heeft bespeeld, sluit zich voorlopig aan op slagwerk. Doel is op te treden in jazzclub ‘So Blue’, maar daarvoor moet ieder bandlid de nodige persoonlijke obstakels overwinnen. De drie bandleden staan symbool voor de drie eigenschappen die iedere muzikant moet hebben. Dai staat voor ambitie, Sawabe voor vakmanschap en techniek en Tamada voor doorzettingsvermogen en het pure plezier in het spelen. Jazzhaters kunnen dit beter links laten liggen en Tachikawa doet te veel zijn best om emoties van de kijker te beïnvloeden, maar de muzikale score van jazzvernieuwer Hiromi Huera is buitengewoon en maakt dit vooral voor kenners van het genre een lust voor het oor.

Sympathieke film. Qua verhaallijn zo plat als een dubbeltje, maar qua vormgeving nog vrij aardig.

Het is inderdaad een wat brave liniare vertelling, maar de reden dat ik wel van musical- en muziek films houd, is omdat je daar vaak ook visueel kunt uitpakken en dat doet deze film het laatste half uur op een geweldige manier!

Het duurt ook even voordat de muziek op niveau komt, want we volgen het bandje vanaf hun prille begin, maar het concert in Tokyo Blue is echt een lust voor oog en oor.

3,5

Ik vond de film nogal saai, braaf zelfs. Langdradig ook, want wat gebeurd er nou helemaal…? 3 jonge gasten vormen een jazz bandje en krijgen uiteindelijk succes. Dat is het zo’n beetje. Geen seks , drugs en rock n roll, geen geruzie… pas na 90 minuten gebeurd er iets dramatisch het ongeluk verder vrij standaard manga animatie, behalve op het einde.

Naast het Jazz gebeuren zit een muzak-achtige soundtrack, tenenkrommend, zeker naast de goede Jazz-sessies.

Houden we over een paar fraaie muziekscenes, vooral die op het einde is de moeite vh kijken waard. Dan is mijn achterbuurman allang in dromenland. 🫠

Hoe dun kan een verhaaltje zijn? En hoe naïef?

Deze film toont het schaamteloos met wat kinderlijk overkomende animatie.

De jazzoptredens worden evenwel steeds beter (passend in het verhaaltje) en ook de animatie.

Met een zinderend slot als uitsmijter.