The Puppetman (2023)

Redelijk vermakelijk, het idee van bezetenheid vond ik best grappig. De cast speelt niet al te slecht en het ziet er allemaal redelijk uit. Helaas is het einde niet zo sterk dus geen voldoende.

Dit was ongelooflijk stom.

De film begint geweldig met een intrigerende openingsscène. Personages die voor de verandering echt sympathiek zijn worden geïntroduceerd. Toen het verhaal op gang kwam met een geweldige scène op een dak was ik geïnteresseerd. En toen...

...toen ging het mis. De film blijft maar al te bekende plotpunten volgen en wordt na een tijdje gewoon vermoeiend. Na een uur was ik praktisch vergeten dat ik naar een film zat te kijken over een entiteit die de wil van mensen overneemt. Het was saai, ingewikkeld en onsamenhangend. Het springt van scène naar scène zonder een samenhangend verhaal te vertellen.

Toen de derde akte begon werd het weer beter. Twee gelijktijdige kills brachten de film weer op het rechte pad. De climax wordt opgebouwd en zorgt voor een goede spanningsopbouw - veel te laat natuurlijk. De uiteindelijke climax voelde enorm ondermaats en afgeraffeld. De verklaring voor alle griezelige capriolen voelde ook verdomd stom en meer als een bijzaak dan als iets anders.

Het acteerwerk is oké, maar de dialogen zijn erg vreemd. Niemand praat zo.

Er zit hier ergens een betere film in.

2*

Na alle rotzooihorror van het afgelopen jaar, viel deze matige prent eigenlijk heel goed mee. Alleszins beter dan het overgewaardeerde Bones and All, dat ik op dezelfde dag bekeek. Er zit voldoende spanning en gore in en zelfs een onvoorziene plottwist. Zeker oké voor een druilerige zondag.

Regisseur Brandon Christensen verbetert zijn kunsten ten opzichte van zijn vorige film langzaam maar zeker. Zeker op het vlak van bloedvergieten pakt The Puppetman dermate bruut uit dat het niet anders kan dan indruk maken. Het zorgt er in ieder geval voor dat de nogal trage aanloop (met weinig interessante personages) net wat minder bitter aanvoelt, want het duurt wel erg lang voordat de film opgang komt. De dramatiek en achtergrond van de personages zijn weinig effectief, waardoor het vreemd is dat er toch zoveel aandacht aan wordt besteed. The Puppetman mist ook een echt spetterende en/of grootschalige finale om met een knal af te sluiten, maar eenmaal de horror op stoom komt zit je als kijker op z'n minst garant voor genoeg lugubere beelden. Ik zie de volgende film van Christensen graag tegemoet, want als hij deze lijn voortzet komt er vanzelf een bovengemiddeld eindresultaat tevoorschijn.

Saaie, voorspelbare horrorprent met veel monotone stemmen die de aandacht nog wat slapper maakt. Zeer zwakke horrorprent ! 3/10

Dit was goed genoeg voor wat het is! Zeker geen slechte film! Alleen voelt de film nogal aan alsof de makers een checklist met verhaalelementen gebruikte... Een man vermoord zijn vrouw op brute wijze terwijl zijn jonge dochter zit opgesloten in een donkere kast... Jaren later is deze dochter Michal, een studente, die opeens afwijkend gedrag vertoont, als haar vader, die bijnaam: "The Puppetman" kreeg, op het punt staat geëxecuteerd te worden... Op zijn zachtst gezegd is het dus vrijwel allemaal te raden hoe het verloopt. Echter wanneer de film (na ongeveer een uurtje) in een hogere versnelling komt, krijg je twee scènes met heerlijke brute en bloederige moorden! Beide zijn prima weergegeven en vormen de grootste attractie van de film! Helaas weet de film door een 'been-there-done-that'-gevoel niet al teveel indruk te maken.