Het tienermeisje Elian is een prinses dat in het magische koninkrijk Lumbria woont. Door een vreselijke vloek transformeren haar ouders, koning Solon en koningin Ellsmere, in monsters. Elian vat een queeste aan om zowel haar familie als haar thuis te redden vooraleer het koninkrijk voor eeuwig in duisternis gehuld wordt.
Voor kinderen misschien ok. Maar ik ben geen kind...
Maar.
Ik vind dit echt slecht. Slechte liedjes, en vooral erg veel liedjes. Slecht verhaal. En dan erg beroerde animatie. Voor mij 1 van de slechtste animatie die ik heb gezien.
Van de co-regisseur van Shrek (Oeh!). Maar ook van de co-regisseur van Shark Tale (Oh....)
Helaas is Spellbound er eentje uit die tweede categorie. Om de haverklap liedjes, en op een enkele uitzondering na maken die weinig indruk. Ook het verhaal zelf en de humor zijn behoorlijk vlak, en de film is wel heel PG rated om de volwassen kijker iets te bieden dat de kinderen wellicht ontgaat.
Spellbound heeft veel grote namen in de cast, maar mij stelde deze Skydance Animation film best teleur. Prima om mee te kijken met de kinderen, maar veel meer ook niet. Volgens mij zag ik mijn tweejarige al wat kritisch kijken...
Als je heel veel onderdelen uit (kinder)films haalt en dit samensmelt dan heb je nog geen goede film. Slechte animatie, cliché typetjes, vlak en uitgekauwd verhaallijntje, waarbij de boodschap is dat je ouders beter kunnen scheiden als ze zwaar gebrouilleed zijn en in een continue staat van ruzie verkeren, om toch samen een kind op te kunnen voeden. Woede leidt tot vernietiging en het Licht leidt tot creatie. Dat is dan wel weer leuk gebracht qua onderliggende boodschap. Verder gauw vergeten.
Sinds de koning [Javier Bardem] en koningin [Nicole Kidman] door een vloek zijn veranderd in kinderlijke monsters, neemt hun dochter Ellian [Rachel Zegler] de honneurs waar. Op haar 15e verjaardag roept ze de hulp in van orakels Sunny [Titus Burgess] en Luno [Nathan Lane] om een einde te maken aan de vloek. Daarvoor moet ze met haar (letterlijk) monsterlijke ouders een gevaarlijke reis ondernemen. Prachtig getekend, met een prettig gevoel voor humor en vermakelijke liedjes (voortreffelijk gezongen door Ziegler) en originele visuele ideeën. Wanneer de reis begint, gaat het als een nachtkaars uit en vervalt het in clichés en uiteindelijk in stroperigheid, met een vet aangezette, hoopvol bedoelde boodschap voor kinderen van gescheiden ouders.