Bottoms (2023)

Twee lesbiennes richten op school een zelfverdedigingsclubje op. Een van de eerste dingen die zij leren is een clubgenoot recht in het gezicht te stompen. Zo zitten er nog een paar gewelddadige scènes in de film. Zonder twijfel grappig bedoeld, maar niet het soort humor dat ik kan waarderen.

Aardige film over twee vriendinnen die op school een vechtclub voor meiden beginnen. Voor zover highschool-comedies nog origineel kunnen zijn, doet deze het redelijk. Een vlot tempo en best grappig (alhoewel deze film wel een beetje de scherpte mist ten opzichte van de vorige film van deze regisseur). Leuk, maar net geen 3.5 sterren.

Erg leuk. Rachel Sennott en Ayo Edebiri zijn hilarisch. De laatste scnène op het football-veld was nogal over the top. Zo was het overigens ook bedoeld. Als je door de overdreven "kijk, ik doe nu grappig" overacting heen kan kijken is dit gewoon een vermakelijke film. Volgens mijn dochter 'gemaakt voor lesbische vrouwen'. Doe je voordeel met deze tip zou ik zeggen.

Een vrij doorsnee high school komedie met de bekende bullies en high school film ingrediënten. Dat het hier een lesbo high school komedie betreft, dat is dan wel net even anders. Het is wel een leuk gezelschap, die vechtende meiden.

Ik heb niks tegen flauwe komedies, maar ik vind dit net iets te flauw. Echt scherpe of originele grappen kent de film niet. Het kijkt wel makkelijk weg, dat wel. Maar mag het iets meer zijn?

Het einde is niet goed en niet slecht.

Viel me hier trouwens op hoe klein Rachel Sennott is.

Een parodie op Fight Club die eerder aansluit bij series als Blue Mountain State. Niet zo verkeerd, er is een totale karikatuur van een Amerikaanse highschool gemaakt. In realiteit gedraagt niemand zich zo, maar jonge studenten voelen de laatste jaren van hun middelbare schoolloopbaan misschien wel voor een stukje zo aan. De bekende pestkoppen, meelopers, de bijzonder obsessieve kijk op sport en het adoreren van al wie een greintje talent heeft. Het lijkt een te zijn met de Amerikaanse schoolcultuur.

Emma Seligman draait in 'Bottoms' de situatie om. Geen mannen (zoals in de klassieke nineties-films), maar twee jonge vrouwen willen indruk maken bij hun vrouwelijke medestudentes. Daarvoor richten ze dan uiteindelijk een 'fight club'. Allemaal bijzonder kolderiek en losgeslagen, maar niet zo'n verkeerd opzet. Als je wat van het genre houdt, is het zeker een behapbare komedie.

Superfilm.

Er komt niet meer zo vaak een geniaal en fris idee meer uit Hollywood, maar af en toe lukt het dan toch wel. En niet alleen het idee is goed - zoals zo vaak hangt het wel of niet grappig uitpakken van een situatie grotendeels aan de timing, en dat heeft Seligman kennelijk heel goed door. Waar het op zich nou niet echt grappig is om een dreun recht op je neus te krijgen, levert dat toch een paar keer echt een schaterlach op. Nou ja van mij dan toch.

En het wordt nog beter, met dat de film dan in de setting van een high school plaatsvindt. Ook in dat genre kan je dus nog echt wat nieuws en fris brengen. De hele serie maffe en halfgare karakters waar ze hier mee aankomen gaat heerlijk dwars tegen alle cliches in, schuurt prettig over de gevoeligheden van de woke haters, en weet ook nog een net niet helemaal happy einde te vinden. Erg fijn.

Vergezocht tienerverhaal krijgt een absurde invulling en dat vormt uiteindelijk de redding van deze film. Regisseuse Emma Seligman zet vol in op een onvoorspelbaar verloop en is bij vlagen niet bang om de grenzen op te zoeken, ondanks dat Bottoms geregeld nog verder had mogen gaan. Specifiek het acteerwerk is degelijk en Rachel Sennott valt positief op. Dat neemt echter niet weg dat zeker het eerste halfuur volgepropt zit met nogal kinderachtige en dik aangezette humor die zelden effectief is, maar daarna lijkt Seligman haarzelf gelukkig opnieuw uit te vinden en kantelt de film naar een voldoende. De finale is leuk gevonden en vormt de kers op de taart, het overige verloop van het geheel wisselt tussen infantiele onzin en originele vondsten.