Maestro (2023)

De overtuigende make-up van Vivian Baker, het technische uitstekende camerawerk van Matthew Libatique en niet te vergeten de muziek van de échte maestro zijn helaas de enige positieve elementen van dit ijdelheidsproject van Bradley Cooper. Hij doet een aardige imitatie van Bernstein, inclusief diens wat kolderieke stijl van dirigeren (geef mij maar Bernard Haitink) en Mulligan mag in een paar emotionele scènes schreeuwen om een Oscar-nominatie, maar het scenario (van Cooper en Josh Singer) is een puinhoop. Leonard Bernstein [Bradley Cooper] is een gepassioneerde bi-seksuele musicus die trouwt met actrice Felicia Montealegre [Carey Mulligan] en lange tijd een gedoogde, maar voor de buitenwereld geheime affaire heeft met de veel jongeren Tommy Cothran [Gideon Glick]. Meer komen we niet te weten in deze pretentieuze, oppervlakkige en praatziek biografie van een van de meest succesvolle musici van de 20e eeuw.

Maestro lijkt mij voornamelijk bedoeld voor ouder Amerikaans publiek: Hún lieveling, hún enige echte Amerikaanse top dirigent, een man die ze allemaal allang van binnen en van buiten kennen, waar ze mee opgroeiden dankzij TV-shows en West Side Story.

Een verhaal bij de film is dus ook niet nodig, althans, ik kon er weinig verhaal in ontwaren: Hij is jong(25), (nog wat)wild, trouwt, krijgt een gezin, en heeft een druk leven. Voilá, de 'bio-pic'.

Verwacht geen steels meekijken over de schouder van Bernstein terwijl hij zwetend , vloekend, uiteraard steevast rokend, aan het componeren is van bijvoorbeeld, West Side Story, of dat aan het dirigeren is. Dat kent het Amerikaanse publiek al door en door.

Wat is eigenlijk het nut van een 'bio-pic'? De film behandelt willekeurige momenten uit het leven van Bernstein, een man met een enorme naam als musicus, componist en dirigent, en idem carrière, die mijns inziens totaal niet uit de verf komt in de film. Ik had graag willen zien, om maar iets te noemen, hoe hij triomfen vierde in Parijs, Rome, Londen , of Tokyo. De film blijft echter de hele tijd in de States.

Het fragment waarbij Bernstein (Mahler?) aan het dirigeren is in een kerk duurt helaas veel te lang en kwam mij nogal megalomaan over. Was dat Bernstein? Of was dat Bradley Cooper? Of beiden?

Het eerste deel van de film is in zwart-wit, want tja, zo zag de wereld er in de jaren 30/40/50 uit, volgens Bradley Cooper.

Het zwart-wit deed overigens denk ik wel goeds aan de dans-scene met de matrozen, ik neem aan op muziek uit 'On the waterfront'. Achteraf was voor mij ik die scène het hoogtepunt in de film. En omdat dat zo vroeg in de film plaatsvond, had ik hoge verwachtingen over de rest van de film. Het bleef echter bij die ene scène.

in de jaren 50 kreeg de wereld kleur, volgens Bradley Cooper dan, dus zo ongeveer halverwege verandert de film van zwart-wit naar kleur. Niet zo spectaculair als in de Wizard of Oz, maar een volgende scène, met een opnieuw ouder uitziende Bernstein was opeens in kleur, niks bijzonders, zo wás het gewoon!

Sowieso is de film niet in breedbeeld ,16:9, maar in ouderwets 4:3,viel mij tegen het einde op. Nogal merkwaardig. Mikt Netflix wellicht op een ouder publiek met nog een oude, niet-breedbeeld, televisie?

Redelijke film over het leven en werk van componist Leonard Bernstein. Ondanks een aantal mooie scene's, toch wat een saaie biopic (en dat komt voornamelijk door de manier waarop het verteld wordt). De film ziet er wel goed uit met mooi camerawerk en dito montage. Uitstekend acteerwerk van Bradley Cooper en Carey Mulligan.

Het is opmerkelijk en teleurstellend dat een biopic over Leonard Bernstein relatief weinig aandacht schenkt aan zijn muziek (West Side Story) en zich veel meer richt op het biseksuele leven van de beroemde componist/dirigent en de spanningen en (on)begrip die dat met zich meebrengt. De mooie rol van Carey Mulligan zal ik mij nog wel een tijdje bijblijven, maar ik vrees dat ik de rest van de film snel vergeten zal zijn.

Duidelijk een passieproject van Cooper, die kennelijk als klein jongetje al dirigent wilde worden. Het is te zien aan zijn precieze imitatie van Bernstein, en het stuk waarin hij Mahler dirigeert in een kerk vond ik heel knap, maar ik moet zeggen dat ik een dergelijke benadering filmisch nooit zo boeiend vindt. Als het dan toch helemaal hetzelfde is kun je net zo goed de originele beelden terugkijken. Liever zie ik een acteur een interpretatie geven en er ook wat van hem/haarzelf in stoppen, dat miste ik nu. Ook de keuze om Cooper's seksuele dubbelleven centraal te stellen is niet heel gelukkig uitgepakt. Het is sowieso een nogal eendimensionale benadering van een levensloop. Mulligan zat goed in haar rol, maar ook wel een beetje hengelend naar Oscar-liefde de laatste drie kwartier.

Wat een draak van film. Althans dat wat ik gezien heb. Onsamenhangend. Overgeacteerd en daarmee geen recht doen aan Bernstein. En dan de zwart-wit beelden: sfeer brengen(?) in een sfeerloze film. En die eeuwige sigaret maakte een karikatuur van Bernstein.

Blij dat ik na niet naar de bioscoop ben geweest om te kijken. Zonde van het geld. Netflix heeft de film in het programma. Heb na enige tijd maar uitgezet. De film kon mij niet pakken.

Ambitieuze maar helaas ook nogal pretentieuze film over leven en werk van componist en dirigent Leonard Bernstein (Bradley Cooper). Het eerste deel van de film, in zwart/wit, is behoorlijk taai en abstract, met een overdaad aan zag en dans. Het tweede deel, in kleur, is een stuk beter te verteren, mede omdat de personages daar beter tot hun recht komen en de dialogen meer aanspreken. De regie van Cooper is degelijk genoeg, maar hij kan niet voorkomen dat zijn hoofdrol nogal karikaturaal en afstandelijk is. Carey Mulligan komt er wat dat betreft een stuk beter vanaf; zij is duidelijk het hart van de film en zorgt voor de beste momenten.

Hele matige film. Veel overloos gelul dat nooit boeiend wordt. Visueel ook vrij saai in beeld gezet. Cooper neemt veel hooi op de vork als regisseur en komt visueel met allerlei ideeën, maar uiteindelijk ziet het er stiekem best saai uit. Ook vaak alsof het in die periode toen is opgenomen, maar dat is geen meerwaarde in dit geval. Cooper de acteur wet ook niet echt in de huid te kruipen, ik keek vooral naar iemand die een ander probeert na te bootsen. Rommelig verder en o ja Mulligan zat er ook nog in maar daar is weinig van blijven hangen.1,5*.

Ontluisterend beeld van misschien wel het grootste Amerikaanse muzikale genie ooit. Leonard Bernstein was een iconische dirigent en zijn composities voegden een nieuwe stijl toe aan het klassieke muziek repertoire. De Amsterdamse gitarist Harry Sacksioni vertelt graag de anekdote waarin hij Bernstein ontmoet tijdens een feest in Duitsland en waar deze hem uitnodigt voor een onderonsje op zijn hotelkamer. De voorliefde van Bernstein voor jonge mannen is gekend en ook zijn huwelijk met actrice Felicia Montealegre. Dat juist dit het thema van de film Maestro is doet tekort aan zijn genialiteit.

Het evenbeeld van Bradley Cooper met Bernstein, geholpen door een nepneus, is fascinerend. Het schijnt dat hij jarenlang door echte maestro’s is begeleid om zich het dirigeren van Bernstein eigen te maken. Cooper had veel pretenties met deze film geproduceerd door ook niet de minste Steven Spielberg. Maar als je dan een muziekfilm verwacht à la “Bohemian Rhapsody” die gaat over een ander muzikaal genie met een flamboyante levensstijl kom je bedrogen uit.

Uitgerekte scenes met de camera op afstand alsof je naar een toneelstuk kijkt. Overbodig zwart-wit, een vervelend beeldformaat helpen allemaal niet om de film interessant te maken. Te gekunsteld. Muziek komt maar mondjesmaat voorbij pas tijdens de aftiteling hoor je een groter deel van Candide. Bradley Cooper heeft geprobeerd de worsteling van het genie Bernstein met zijn gezin, zijn geaardheid, zijn immense nicotineverslaving in beeld te brengen maar is daarbij uit het oog verloren hoe het grote publiek de man het liefst herinnert.

De gemiddelde filmliefhebber die niet geïnteresseerd is in het leven van Bernstein kan deze film ongemoeid links laten liggen: je mist niets!

Wie meer had willen genieten van de muziek van Bernstein, zal zeker ontgoocheld zijn, al is er toch één uitvoering die wel kan tellen en naar het hart grijpt.

Bernstein was ook een maestro in het zichzelf zijn en daar focust de film op, misschien wat losjes dooreen, maar eigenlijk ook die scènes met de achteloze gesprekken, konden mij , net als bij "Tàr" wel vermaken.

Pluspunt in deze film is ongetwijfeld ook de buitengewoon sterke prestatie van Carey Mulligan, die uiteindelijk in het tweede gedeelte van de film, zeker het sterkste gedeelte, imponeert en Bradley als het ware in de schaduw speelt.

Het wezenskenmerk van Leonard Bernstein als componist én als dirigent? Moderniteit! Hij was het die de klassieke traditie van het oude, ingeslapen continent durfde bezwangeren met nieuwere tendensen. Lichte muziek, dansbare muziek! De tegendraadse ritmiek van de jazz, het onweerstaanbare belcanto van de dan nog ontluikende musical, de hertaling van Shakespeare naar de straten van New York in het onvolprezen 'West Side Story', … Als dirigent vierde Bernstein de wedergeboorte van de Europese traditie vanuit een extravagant, dramatisch Amerikanisme: hoe vaak zijn de keuzes niet excessief, gericht op het versterken van pathos, genietend van het opvoeren van de dramaturgische spanningen inherent aan de respectievelijke partituren...!

Een biografische film over Bernstein moet dit leidend principe van zijn kunstenaarschap mijns inziens huldigen. Geen stereotiepe biopic dus, hoe graag we collectief ook hadden gehad dat Bradley Cooper vakkundig de levenswandel van de dirigent-componist uit de doeken had gedaan. Wat sommigen hier “rommelig” noemen, is mijn inziens een doelbewuste keuze voor 21ste-eeuws eclecticisme, of meer nog: het willen fileren van Bernsteins levenswandel conform de huidige maatschappelijke gevoeligheden. Lijkt de nadruk op Bernsteins biseksuele geaardheid in plaats van op zijn artistieke parcours een ongelukkige keuze? Niets van! Het is Coopers manier om het hier en nu te enten op een historische werkelijkheid, waarvan de feitelijkheden na te pluizen zijn in de annalen.

Bernsteins nalatenschap is immers afdoende gedocumenteerd, dus kiest Cooper een andere invalshoek – niet toevallig belichten wel meer makers tegenwoordig de feminiene blik op het mannelijke succes, gaande van ‘Jackie’ tot ‘Priscilla’. Wie wil weten wat Bernstein heeft neergezet, kan dat hoe dan ook beluisteren, bekijken of erover lezen. Bernstein als individu leren kennen – een man die overliep van intenties, worstelend met zijn polyamoureuze instincten, verliefd op de mensheid en de mogelijkheden die het leven bood, gebrandmerkt als extravert en tegelijk hunkerend naar het isolement om te kunnen creëren, ... – wordt wel degelijk iets wijzer aan de hand van ‘Maestro’.

Geen biopic uit het dozijn, wel een zeer verdienstelijke poging tot een integer portret.

3,5*

Hier kwam ik echt amper doorheen. De film laat vooral losjes sfeerscheppingen zien, als een fly on the wall in het leven van Bernstein. Het is best op een naturelle manier gedaan, mensen praten door elkaar en zo, maar het grootste deel van de tijd had ik geen idee waar ik naar zat te kijken of waar het precies over ging.

Het acteerwerk en ook de transformatie van Bradley Cooper is eigenlijk zeer goed. Mensen zullen het waarschijnlijk wel overacten gaan noemen, maar ik was toch best onder de indruk van hoe hij het heeft neergezet. Maar is het als film (of biopic) leuk en interessant om te kijken? Nou nee, eigenlijk helemaal niet.

Het begin en het einde is eigenlijk nog het beste. Het zwart-witte beginstuk is qua acteerwerk en sfeer net of je echt naar een jaren ’40 film zit te kijken. Best goed gedaan en het levert wat sfeervolle scènes en shots op, maar valt er inhoudelijk chocola van te maken, mwa. De laatste twintig minuten zijn ook wel aardig, vooral te danken aan het uitstekende acteerwerk van Carey Mulligan. Ze zal het wel verliezen van de concurrentie maar ik hoop eigenlijk dat ze de Oscar wint en niet Margot Robbie of weer Emma Stone.

Maar alles daartussenin is heel erg saai. Vormtechnisch is het best goed. Acteerwerk valt te prijzen, cinematografisch is het prima in orde, maar inhoudelijk kon ik hier niks mee.

2,25*

Mee eens. De titel Maestro is misleidend, omdat het in deze film om het privéleven van Bernstein en zijn vrouw gaat, niet om de muzikale carrière. Die carrière vormt wel een grondtoon die het privéleven kleurt, maar dat is het dan ook. Waarmee Bradley Cooper de mist in gaat, is dat hij kiest voor een chronologische vertelling die zo'n 25 jaar omspant. Daardoor ontstaat eigenlijk nergens ruimte voor verdieping. Als Felicia op driekwart van de film tot een uitbarsting komt, dan heb je eigenlijk geen idee hoe je die woorden moet wegen. De film lijkt dat zelf ook niet te weten. Daardoor krijgt het getoonde drama geen impact. Wat in mijn ogen veel beter werkt in een biopic is om de levensloop helemaal los te laten en de film op te bouwen rondom de essentie van wat je wil overbrengen. Maestro begint overigens heel zwak maar weet zich gaandeweg wel wat op te richten, mede dankzij het uitstekende acteerwerk. Heb in het begin ook even overwogen om er de brui aan te geven en zelfs halfweg leek het me nog een lange zit, maar heb er uiteindelijk toch geen negatief gevoel aan overgehouden.

Twee uur lang geboeid zitten kijken, maar na afloop bleef ik toch zitten met de vraag: waarom vond iemand dit levensverhaal interessant genoeg om te verfilmen? In Amerika was Bernstein kennelijk niet alleen een beroemde dirigent maar ook een grote publieke persoonlijkheid vanwege zijn televisiewerk en zijn onderwijs, maar van geen van die dingen zie je heel veel, we krijgen ook niet te zien waar zijn muzikaliteit en zijn compositorische gaven vandaan komen, zijn eigen muziek komt maar weinig aan bod, en pas op het einde krijgen we iets mee van zijn flamboyante dirigeerstijl. Zo ligt de focus voor mij vooral op zijn homo- of biseksualiteit en zijn moeizame huwelijk, maar het eerste is nou ook weer niet zó opzienbarend in het artistieke milieu waar hij in New York in verkeert, en het laatste is boeiend maar niet genoeg voor een biografische film van twee uur. Ik mis gewoon een dramatisch conflict dat duidelijk maakt waarom deze man het waard is om een biopic aan te wijden. Misschien is het ook wel voldoende dat ik geboeid heb zitten kijken, en de twee hoofdrolspelers verdienen naar mijn mening beiden hun Oscarnominaties (en misschien ook wel hun Oscars) ten volle, maar ik mis toch een bepaalde urgantie. En misschien is het ook wel zo dat ik na twee uur eigenlijk nog geen dieper inzicht in Bernsteins diepste drijfveren heb gekregen.

        Stel dat Leonard Bernstein nooit bestaan had, en iemand had dit script over een fictieve dirigent geschreven, zou het dan ook opgepikt en verfilmd zijn?

Maestro mag dan wel de titel geweest zijn van Leonard Bernstein, het dekt niet echt de lading van deze biopic. Een wat rommelige film met knip en plakwerk. Zowel visueel als verhaallijn. Bernstein was nogal een karikaturaal figuur en dan krijg je ook een aparte voorstelling van Bradley Cooper dat erover lijkt te gaan. Ik ken Bernstein te weinig en ik vrees dat Cooper al meer vereist van zijn publiek en er vanuit ging dat iedereen deze muzikale legende kende. De enige muziek die ik echt goed ken van hem is West Side Story, zoals wel meer filmfans hier. Maestro is voor mij een zeer drukke en weinig boeiende biopic geworden. Jammer!