Maestro (2023)

Maestro gaat tijdens Filmfestival Venetië in première | NPO Klassiek - nporadio4.nl

Netflix maakt releasedatum Maestro van Bradley Cooper bekend | RTL Nieuws

Vanaf 7 december 2023 in de bioscoop, daarna te zien op Netflix vanaf 20 december 2023 (WW Entertainment)

Bij het bioscoopbezoek voor de film Napoleon zag ik de trailer van deze Maestro, en ik moet zeggen dat Bradley Cooper echt wel de looks heeft van Leonard Bernstein.

Tja, zo'n fopneus doet een hoop.

De overtuigende make-up van Vivian Baker, het technische uitstekende camerawerk van Matthew Libatique en niet te vergeten de muziek van de échte maestro zijn helaas de enige positieve elementen van dit ijdelheidsproject van Bradley Cooper. Hij doet een aardige imitatie van Bernstein, inclusief diens wat kolderieke stijl van dirigeren (geef mij maar Bernard Haitink) en Mulligan mag in een paar emotionele scènes schreeuwen om een Oscar-nominatie, maar het scenario (van Cooper en Josh Singer) is een puinhoop. Leonard Bernstein [Bradley Cooper] is een gepassioneerde bi-seksuele musicus die trouwt met actrice Felicia Montealegre [Carey Mulligan] en lange tijd een gedoogde, maar voor de buitenwereld geheime affaire heeft met de veel jongeren Tommy Cothran [Gideon Glick]. Meer komen we niet te weten in deze pretentieuze, oppervlakkige en praatziek biografie van een van de meest succesvolle musici van de 20e eeuw.

Thank god voor Carey Mulligan In het algemeen en specifiek voor deze film...

Onevenwichtig portret. Jammer.

Maestro lijkt mij voornamelijk bedoeld voor ouder Amerikaans publiek: Hún lieveling, hún enige echte Amerikaanse top dirigent, een man die ze allemaal allang van binnen en van buiten kennen, waar ze mee opgroeiden dankzij TV-shows en West Side Story.

Een verhaal bij de film is dus ook niet nodig, althans, ik kon er weinig verhaal in ontwaren: Hij is jong(25), (nog wat)wild, trouwt, krijgt een gezin, en heeft een druk leven. Voilá, de 'bio-pic'.

Verwacht geen steels meekijken over de schouder van Bernstein terwijl hij zwetend , vloekend, uiteraard steevast rokend, aan het componeren is van bijvoorbeeld, West Side Story, of dat aan het dirigeren is. Dat kent het Amerikaanse publiek al door en door.

Wat is eigenlijk het nut van een 'bio-pic'? De film behandelt willekeurige momenten uit het leven van Bernstein, een man met een enorme naam als musicus, componist en dirigent, en idem carrière, die mijns inziens totaal niet uit de verf komt in de film. Ik had graag willen zien, om maar iets te noemen, hoe hij triomfen vierde in Parijs, Rome, Londen , of Tokyo. De film blijft echter de hele tijd in de States.

Het fragment waarbij Bernstein (Mahler?) aan het dirigeren is in een kerk duurt helaas veel te lang en kwam mij nogal megalomaan over. Was dat Bernstein? Of was dat Bradley Cooper? Of beiden?

Het eerste deel van de film is in zwart-wit, want tja, zo zag de wereld er in de jaren 30/40/50 uit, volgens Bradley Cooper.

Het zwart-wit deed overigens denk ik wel goeds aan de dans-scene met de matrozen, ik neem aan op muziek uit 'On the waterfront'. Achteraf was voor mij ik die scène het hoogtepunt in de film. En omdat dat zo vroeg in de film plaatsvond, had ik hoge verwachtingen over de rest van de film. Het bleef echter bij die ene scène.

in de jaren 50 kreeg de wereld kleur, volgens Bradley Cooper dan, dus zo ongeveer halverwege verandert de film van zwart-wit naar kleur. Niet zo spectaculair als in de Wizard of Oz, maar een volgende scène, met een opnieuw ouder uitziende Bernstein was opeens in kleur, niks bijzonders, zo wás het gewoon!

Sowieso is de film niet in breedbeeld ,16:9, maar in ouderwets 4:3,viel mij tegen het einde op. Nogal merkwaardig. Mikt Netflix wellicht op een ouder publiek met nog een oude, niet-breedbeeld, televisie?

Kijk maar eens oude opnamen op YouTube terug, ook van Mahler 2. Levensecht nagedaan dus onterecht kritiekpunt. Zoek sowieso maar eens op Mahler 2 uitvoeringen, spoel dan door naar de laatste vijf minuten en je ziet alleen maar bezwete en emotionele dirigenten. Mahler 2 is een meesterwerk.

Redelijke film over het leven en werk van componist Leonard Bernstein. Ondanks een aantal mooie scene's, toch wat een saaie biopic (en dat komt voornamelijk door de manier waarop het verteld wordt). De film ziet er wel goed uit met mooi camerawerk en dito montage. Uitstekend acteerwerk van Bradley Cooper en Carey Mulligan.

je moet wel lef hebben om het levensverhaal van zo'n grote kunstenaar te verfilmen en zelf de hoofdrol te spelen.
dat pakt toch niet helemaal goed uit vind ik.
de focus ligt primair op de relatie met zijn vrouw, die getroebleerd was omdat hij ook op mannen viel en dat geheim moest blijven.
zij blijft toch bij hem omdat ze zijn genialiteit erkent.
wat dan minder uit de verf komt is zijn werk, bv. hoe kwamen zijn composities tot stand?
ik vond het dus een beetje saai.

Na een half uur afgezet.

Het komt te gemaakt en nogal pretentieus over.

De personages zijn kunstmatige arthouse typetjes.

Ik heb het drie kwartier volgehouden. Ga morgen wel weer verder, maar snap de lovende kritieken niet. Inderdaad te gemaakt, te krampachtig op zoek naar Oscar glorie. Alleen Mulligan houdt zich staande.

Ik ook 43 minuten, maar ik onthoud me nog even van een oordeel. Ik kon gewoon niet meer, verlept na zware week.

Het is opmerkelijk en teleurstellend dat een biopic over Leonard Bernstein relatief weinig aandacht schenkt aan zijn muziek (West Side Story) en zich veel meer richt op het biseksuele leven van de beroemde componist/dirigent en de spanningen en (on)begrip die dat met zich meebrengt. De mooie rol van Carey Mulligan zal ik mij nog wel een tijdje bijblijven, maar ik vrees dat ik de rest van de film snel vergeten zal zijn.

Duidelijk een passieproject van Cooper, die kennelijk als klein jongetje al dirigent wilde worden. Het is te zien aan zijn precieze imitatie van Bernstein, en het stuk waarin hij Mahler dirigeert in een kerk vond ik heel knap, maar ik moet zeggen dat ik een dergelijke benadering filmisch nooit zo boeiend vindt. Als het dan toch helemaal hetzelfde is kun je net zo goed de originele beelden terugkijken. Liever zie ik een acteur een interpretatie geven en er ook wat van hem/haarzelf in stoppen, dat miste ik nu. Ook de keuze om Cooper's seksuele dubbelleven centraal te stellen is niet heel gelukkig uitgepakt. Het is sowieso een nogal eendimensionale benadering van een levensloop. Mulligan zat goed in haar rol, maar ook wel een beetje hengelend naar Oscar-liefde de laatste drie kwartier.

Hysterische en onevenwichtige film. Cooper doet het ongetwijfeld erg goed, maar het personage Leonard Bernstein ligt me niet. Zo over de top in alles. Ik had evenmin weinig op met die echtgenote, want wat wilde die nou eigenlijk? Vrouw-van zijn, met alle openbare ongemakkelijke momenten daarbij, of tradwife van een tradfamily? Muziek ook heel teleurstellend. Zo weinig fragmenten uit West Side Story en dan Candide pas bij de aftiteling, terwijl die stukken nu juist in ons collectieve geheugen liggen en waarop velen waarschijnlijk hoopten bij het bekijken van deze film. In plaats daarvan werden we overgeleverd aan niet al te makkelijk in het gehoor liggende muzikale intermezzo`s die net zo goed achterwege hadden kunnen blijven bij deze 'Scènes uit een Huwelijk'.

Integere film die de mens achter de dirigent Bernstein laat zien. Dat is ook het mooie van deze film. De man is begaafd in zijn vak maar vecht met zijn privé leven. In dat gevecht gaat het vooral om de relatie met zijn vrouw en zijn kinderen. Hij leeft het verborgen leven van een gay man maar houdt intens van zijn gezin. Momenten van hoogtepunten uit zijn dirigent en compositie carrière wisselen af met hoogte- en dieptepunten uit zijn privé leven. Carey Mulligan speelt echt de sterren van de hemel als Felicia. Van jonge vrouw tot moeder tot bedrogen echtgenote tot patiënt.

De film laat, gelukkig, niet allerlei hoogtepunten van Bernsteins carrière zien maar juist ook hoe belangrijk het gezinsleven kan zijn. Een mooie mix waarbij de zwart-wit beelden vloeiend over gaan naar de gekleurde beelden. Mooie realistische (denk ik, als jaren '60 kind) uitgebeelde personages uit de jaren 40-50 ook.

Het was voor mij echt even 'in deze film komen' maar het knappe was dat ik er echt, onbewust, steeds dieper in kwam totdat ik volledig meegevoerd werd. Bradley Cooper is zo naturel ook in deze film. Hoe knap hoe hij Bernstein in meerdere gedaantes van dirigent tot componist tot echtgenoot, vader, bi-sexuele man als ouder wordende ego speelt.

Naar mijn idee had de film beter 'Felicia & Leonard' kunnen heten. Een meer waardige titel.

Ik moet zeggen dat nadat ik berustte in wat Maestro niet was, beter kon genieten van wat het wel was. Ik had nog steeds liever een echt goede biopic over zijn muziek carrière gehad, maar het acteer- en camerawerk zijn goed genoeg om toch wat te genieten, met name Mulligan. Oscar baity? jwoah, een beetje. En het voelt wat rommelig. Maar ik ging in de tweede helft toch met het drama mee.

Moeilijke waardering. Afronden naar boven dan maar?

3,3*

Wat een ontzettend vervelende en oninteressante film. Bradley Cooper speelt de rol goed, maar verder is de film zowel visueel als inhoudelijk ontzeetend zwak. Vervelend ego project.

Een draak! Slechtste film van 2023

1*

Wat een draak van film. Althans dat wat ik gezien heb. Onsamenhangend. Overgeacteerd en daarmee geen recht doen aan Bernstein. En dan de zwart-wit beelden: sfeer brengen(?) in een sfeerloze film. En die eeuwige sigaret maakte een karikatuur van Bernstein.

Blij dat ik na niet naar de bioscoop ben geweest om te kijken. Zonde van het geld. Netflix heeft de film in het programma. Heb na enige tijd maar uitgezet. De film kon mij niet pakken.

Tijdje geleden dat ik me nog zo heb geërgerd aan een film. Bijzonder gefragmenteerd en gekunsteld, waarbij vooral de dialogen tussen Cooper en Mulligan archaïsch over komen en dat is helaas een te groot deel van de film. Niets kan over kleine dingen gaan. Alles wat wordt gezegd, moet een allegorie zijn voor het leven of de demonen of de drijfveren of wat dan ook van Bernstein. De subtext van een dialoog wordt vaak gewoon de dialoog, personages zeggen gewoon wat er tussen de regels staat. Ik vroeg me een hele film constant af wie er in godsnaam op zo'n manier praat.

Kan niet veel zeggen over het acteerwerk. Mulligan is OK, bij Cooper kreeg ik van het begin al het gevoel dat hij een typetje speelde en kon me daar niet over zetten. Verder heb ik door deze film geen nieuwe inzichten gekregen of iets bijgeleerd over Bernstein. Ook kreeg ik geen inspiratie om dan op een andere manier meer te weten te komen, heb nu minder interesse in de man dan voor de film. Kan niet de bedoeling zijn.

Nou goed, de scenes waar Bernstein dirigeert, vond ik dan nog wel fijn. Vermoedelijk omdat die niet verpest konden worden door zwaarwichtige onzin.

Ambitieuze maar helaas ook nogal pretentieuze film over leven en werk van componist en dirigent Leonard Bernstein (Bradley Cooper). Het eerste deel van de film, in zwart/wit, is behoorlijk taai en abstract, met een overdaad aan zag en dans. Het tweede deel, in kleur, is een stuk beter te verteren, mede omdat de personages daar beter tot hun recht komen en de dialogen meer aanspreken. De regie van Cooper is degelijk genoeg, maar hij kan niet voorkomen dat zijn hoofdrol nogal karikaturaal en afstandelijk is. Carey Mulligan komt er wat dat betreft een stuk beter vanaf; zij is duidelijk het hart van de film en zorgt voor de beste momenten.

Bernstein leek me te verdwijnen achter de idolatrie (maar tegelijk de eigenliefde!) van Cooper in plaats van omgekeerd. De boodschap leek dan ook vooral: Kijk eens hoe goed ík Bernstein kan nadoen (en op hem gelijk)! Dat is knap, maar nog geen garantie voor een goede film! Ik vond de film ronduit rommelachtig en storend ééndimensionaal (zie ook de meeste voorgaande reacties terzake).

Op zich een prima biografische film omtrent Leonard Bernstein. Al is de balans soms wel enigszins zoek, daar er veel aan de verbeelding van de kijker wordt overgelaten. Op de meeste zaken wordt niet te diep ingegaan. Het blijft wat oppervlakkig. Dat neemt echter niet weg dat het er visueel naar behoren uitziet en er met de nodige overtuiging wordt geacteerd door Bradley Cooper en Carey Mulligan.

3 Sterren.

Hele matige film. Veel overloos gelul dat nooit boeiend wordt. Visueel ook vrij saai in beeld gezet. Cooper neemt veel hooi op de vork als regisseur en komt visueel met allerlei ideeën, maar uiteindelijk ziet het er stiekem best saai uit. Ook vaak alsof het in die periode toen is opgenomen, maar dat is geen meerwaarde in dit geval. Cooper de acteur wet ook niet echt in de huid te kruipen, ik keek vooral naar iemand die een ander probeert na te bootsen. Rommelig verder en o ja Mulligan zat er ook nog in maar daar is weinig van blijven hangen.1,5*.

Ontluisterend beeld van misschien wel het grootste Amerikaanse muzikale genie ooit. Leonard Bernstein was een iconische dirigent en zijn composities voegden een nieuwe stijl toe aan het klassieke muziek repertoire. De Amsterdamse gitarist Harry Sacksioni vertelt graag de anekdote waarin hij Bernstein ontmoet tijdens een feest in Duitsland en waar deze hem uitnodigt voor een onderonsje op zijn hotelkamer. De voorliefde van Bernstein voor jonge mannen is gekend en ook zijn huwelijk met actrice Felicia Montealegre. Dat juist dit het thema van de film Maestro is doet tekort aan zijn genialiteit.

Het evenbeeld van Bradley Cooper met Bernstein, geholpen door een nepneus, is fascinerend. Het schijnt dat hij jarenlang door echte maestro’s is begeleid om zich het dirigeren van Bernstein eigen te maken. Cooper had veel pretenties met deze film geproduceerd door ook niet de minste Steven Spielberg. Maar als je dan een muziekfilm verwacht à la “Bohemian Rhapsody” die gaat over een ander muzikaal genie met een flamboyante levensstijl kom je bedrogen uit.

Uitgerekte scenes met de camera op afstand alsof je naar een toneelstuk kijkt. Overbodig zwart-wit, een vervelend beeldformaat helpen allemaal niet om de film interessant te maken. Te gekunsteld. Muziek komt maar mondjesmaat voorbij pas tijdens de aftiteling hoor je een groter deel van Candide. Bradley Cooper heeft geprobeerd de worsteling van het genie Bernstein met zijn gezin, zijn geaardheid, zijn immense nicotineverslaving in beeld te brengen maar is daarbij uit het oog verloren hoe het grote publiek de man het liefst herinnert.

De gemiddelde filmliefhebber die niet geïnteresseerd is in het leven van Bernstein kan deze film ongemoeid links laten liggen: je mist niets!