Leave the World Behind (2023)

Vreemde film, veelbelovend in het begin. Ik zat te wachten op iets wat nooit kwam... iets van uitleg of het waarom...

En waarom blijf je logeren bij vreemde mensen die je niet vertrouwd. Het eind is een deceptie van de bovenste plank. 2 sterren voor het acteerwerk.

Terwijl in de echte wereld de waarschuwingen over het einde van een tijdperk ons om de oren vliegen, is dat einde in de filmwereld al menigmaal over de kijker uitgestort. Leave the World Behind is zo’n film. Een film waarin de wereld zoals wij die kennen eindigt. Leave the World Behind is geen film die het einde in apocalyptische proporties weergeeft. Het gebeurt niet erg concreet. De film is omgeven met mysterie en laat de kijker veel ruimte om te speculeren.

De filmische adaptie van de gelijknamige roman van Rumaan Alam signaleert gebeurtenissen en geeft sturende aanwijzingen waaruit de kijker zijn eigen ondergangstheorie kan samenstellen. De film geeft alleen een richting aan en blijft verder vaag. Regisseur en scenarioschrijver Sam Esmail voedt de kijker in zijn film met mogelijke samenzweringen en technologische valkuilen, maar laat het aan de kijker om daar zijn eigen invulling aan te geven. Dat vage aspect aan de film zal niet iedereen bevallen. Wees gewaarschuwd.

De personages weten het ook allemaal niet. Alle vaste grond is onder hun voeten weggeslagen. Ze zijn dolende. Ze bewegen zich als kippen zonder kop, vragen zich dingen af en verkeren in shock. Het valt ook allemaal niet mee in een film die eveneens een beetje dolende is. De film heeft echter zijn momenten. De gebeurtenissen waarmee de personages worden geconfronteerd zijn vaak surrealistisch van aard en hebben een onheilspellend effect op de sfeer. En dat bevalt. Er gebeuren merkwaardige maar spannende dingen.

In de film acteert een leuk en prima acterend ensemble. Best handig, want in de film wordt veel gebabbeld en gefilosofeerd. Dat gebeurt niet altijd op een beleefde toon. Het onderlinge wantrouwen is groot. De conflicten zijn talrijk. Logisch. De situatie is onverwacht, ongewenst en werkt behoorlijk op de zenuwen. De intermenselijke contacten zijn met goede acteurs als Julia Roberts en Ethan Hawke in goede handen. De acteer- en praatscènes zijn best aangenaam om te ondergaan hoewel ze soms maar weinig connectie met de rode draad in het verhaal hebben.

De film kent momenten die taai aanvoelen. Momenten die de gang (die er soms is) uit de film halen. De film blijft dan hangen in vaag mysterie en in onderling geruzie en boekt in verhalende zin weinig tot geen vooruitgang. Het verhaal stokt, zwalkt, doolt. Dat voelt onbevredigend, want in het verhaal worden wel visjes uitgegooid die doen vermoeden dat er iets groots aan de hand is. Het verhaal draait er wat omheen. De visjes worden niet binnengehaald. In deze film gaat de wereld zonder veel duiding en spektakel ten onder. Leave the World Behind is een vermakelijke film. Dat is geen slechte kwalificatie voor een film. En daar is alles ook wel mee gezegd.

Leuke verrassing.

Al had ik toch ook wel iéts verwacht, met Esmail aan het roer. Comet is een film die me altijd bijgebleven is, vond het dan ook jammer dat Esmail verder niet veel gedaan heeft in het filmwereldje. Dit is in ieder geval een meer dan geslaagde comeback. Een compleet andere film, maar toch herken je z'n stempel.

Visueel is het erg netjes, maar het was vooral de editing die me opviel. Hoe Esmail steeds tussen verschillende scenes cut en zo de spanning weet op te bouwen is knap. Het is ook niet zomaar een trucje, maar een weerkerend motief waar de film op steunt.

Soundtrack ook naar behoren, het mysterie wordt kundig ontrafeld (zonder alles zomaar vrij te geven) en het acteerwerk is ook sterk. Ben geen fan van Roberts, maar haar personage past perfect bij haar acteerstijl, dus slim gezien van Esmail. Zelfs de speelduur vond ik geen enkel probleem, bij een film boven de 2 uur wil dat zeggen dat het gewoon erg de moeite is.

4.0* en een uitgebreide review

Leave the World Behind is een film waar je naar uitkijk want het verhaal spreekt enorm aan. Het verhaal heeft een realistische kijk op de wereld en wordt zorgvuldig opgebouwd naar de climax. Je blijft voortdurend geboeid kijken van wat er eigenlijk aan de hand is en stap per stap krijg je meer info over het mysterie. Visueel en soundtrack dik in orde. Sommige scènes zijn erg spannend door het gebruik van verschillende bewegingen en standpunten van de camera met daarbij aandacht voor geluid en een gepaste soundtrack. Ook de cast is een meerwaarde want iedereen speelt zijn/haar rol op een overtuigende manier. Het enige minpunt is de wat fletse uitwerking naar het einde toe, al past het wel bij het idee van de film. 7/10

Vanaf de eerste scène voelt deze film off aan. Het sfeertje is vreemd en afstandelijk. Het camerawerk draagt daar aan bij, met de vele verticale shots bijvoorbeeld. Maar ook de vele shots van de Aarde vanuit de ruimte creëren een griezelig afstandelijk en bijna objectief gevoel. Als kijker staan we daardoor niet helemaal op het niveau van de personages. Het is bijna alsof we met een neutrale, apathische blik naar de voltrekking van het ''einde van de wereld'' aan het kijken zijn. De maatschappijkritiek is heel raak, hoewel redelijk voor de hand liggend. Maar dat gaat natuurlijk wel hand in hand. Als kijker krijg je genoeg hints doorheen de film waardoor je er op den duur een groter plaatje van kan maken, maar ik vond het wel sterk dat de film desondanks vrij vaag blijft, en je net zoals de personages grotendeels in het ongewisse laat op het moment zelf. Alle vreemde gebeurtenissen en scènes, zoals het stranden van de boot, het vliegtuig dat rode flyers sproeit, de zoon die opeens zijn tanden uittrekt, hebben daardoor wel een maximale impact. Het is allemaal niet zozeer eng, maar het vervreemdende maakt het desondanks best griezelig en creepy. Vooral het sounddesign is heel sterk, en draagt bij aan de vervreemdende, griezelige sfeer. Heel luid op de juiste momenten, zonder dat de film moet vervallen in flauwe jumpscares. De sfeer kruipt veeleer onder je huid, waardoor je dat soort momenten niet nodig hebt. Fijne cast ook, hoewel niemand de beste prestatie uit z'n carrière neerzet.

De film duurt een tikje te lang en eindigt uiteindelijk ook niet heel bevredigend, maar over het algemeen was ik aangenaam verrast en vond ik het een fijne zit. Het is een echte slowburn en de conclusie rechtvaardigt de lange speelduur niet, dus ik snap dat het niet voor iedereen is. Maar de sfeer die hier gecreëerd wordt vind ik zo ongeveer de meest memorabele van het jaar en visueel worden er ook hele boeiende dingen gedaan, dus een 3.5* is hier zeker op z'n plaats. Het schommelt op het randje van m'n top 10 van 2023, maar vandaag en morgen doe ik nog een kleine inhaalbeweging voor dit filmjaar, dus dat zal er een beetje aan liggen.

Best een leuk filmpje dat visueel ook diverse leuke dingen doet, maar met wat minpuntjes voor het vlakke acteerwerk, de te lange speelduur en het feit dat er veel te veel met informatie wordt gestrooid (en de hoofdpersonen, Ali met name, die alles ook precies allemaal kan voorkauwen aan de kijker).

Ja, ik houd hier wel van. Helaas moest ik wel van tevoren een beetje lezen over het plot omdat ik beslist niet houd van horror. Met "Op een avond staat er plotseling iemand voor de deur" kan ik weinig. Wie is het? Frits Barend? De duivel? Freddy Kruger? ET? Gelukkig blijkt dit geen horror, maar een mysteryfilm, één van mijn favoriete genres!

Leave The World Behind heeft een prima cast, onheilspellende muziek en opvallende camera standpunten. Die dienen niet altijd een duidelijk doel maar houden je als kijker wel geboeid. En gebaseerd op een boek! Dat is in mijn beleving altijd een plus. Het kijkt ondanks de royale speelduur lekker weg en kakt alleen halverwege even een beetje in.

Uiteindelijk is dit dus een film die zich focust op een kleine groep mensen en hoe die zich staande houden in een dreigende situatie, zal ik maar zeggen. Het doet denken aan de serie "Jericho", of met wat fantasie "Under The Dome", die ook het grotere geheel vaag lieten maar zich richtten op het menselijke. Hoe handelen mensen in zo'n situatie? Bij wie komt het goede en bij wie komt het slechte naar boven?

Daar schiet deze film wel wat tekort. De personages handelen op zich vrij rationeel. Maar voor ze zich echt bewust raken van de ernst van de zaak en alle info met elkaar uitwisselen om een plan kunnen maken, vallen ze van de ene gekke scène in de andere. Er zit weinig diepgang en karakterontwikkeling in. Als je zo'n soort film maakt, maar dan niet met presidenten en generaals in de hoofdrol maar doorsnee mensen in een AirBnB huis, geef je personages dan wat meer te doen. Het kan best zijn dat de vier personages op literair niveau een metafoor zijn voor iets, maar als dit zo is, dan komt het ook totaal niet uit de verf.

Een enorm pluspunt is wel dat we als kijker niet compleet in het ongewisse blijven over wat er - op grote schaal - nou eigenlijk aan de hand is. Dat is altijd zo'n enorme bummer. Er wordt hier net genoeg verteld om je nieuwsgierigheid te stillen.

Aan het einde worden genoeg hints gegeven waardoor we mogen aannemen dat alle personages naar de bunker gaan waar Rose al is. Dat is in zekere zin een happy end op micro-schaal, maar hoe het grotere geheel verder gaat, blijft natuurlijk gissen.

Ik had hier door het ietwat lage gemiddelde en de negatieve reacties niet meer zo heel veel van verwacht, maar ik vond het eigenlijk een heel toffe film.

Het begint misschien ietwat stroef. De film wil heel erg suspenseful zijn met apart camerawerk, montage en vooral de ijzingwekkende muziek, maar omdat er in het begin nog niet zoveel gebeurt zorgt dat voor een beetje vermoeiende kijkervaring; je zet jezelf constant schrap, maar eigenlijk voor niks. Pas als er daadwerkelijk fucked up dingen gebeuren wordt het leuker en knapt de film op. De scène met het enorme schip is tof en zo zitten er meer scènes in, zoals met de crashende zelfrijdende auto’s, simpel maar doeltreffend. De herten zorgen voor wat creepy scènes maar vond ik zelf misschien net wat te fake overkomen en daarmee ook een beetje out of place in het geheel.

Uiteindelijk maakt het natuurlijk niet zoveel uit wat voor soort ramp zich er precies voltrekt en of dat allemaal wel logisch is, het gaat meer over hoe mensen zich verhouden tot elkaar en wat de film zegt over elkaar niet vertrouwen. Niet een heel baanbrekende gedachte misschien, maar vond het alsnog wel interessant en treffend.

Als Friends-fan kon ik me goed verplaatsen in het meisje trouwens. Het lijkt overdreven dat ze per se de laatste aflevering wil zien, en sommigen vinden het einde misschien flauw, maar dat dat het enige was dat ze op de moment belangrijk vond en haar op de been hield zegt denk ik genoeg over de rol die dat soort dingen en series spelen in ons leven, ‘I care about them’, soms meer dan onze eigen familie. Vond het een leuk einde.

Had misschien hier en daar wat korter kunnen zijn, maar alsnog spannend en fris, verdient wat mij betreft beter.

4*

Ben hier totaal blind ingegaan, dus ik had geen idee wat te verwachten gedurende het eerste kwartier. Is het een horror, een thriller, een gezinsdrama? Funny Games? Us? Sinister? Een zwarte komedie met een mensenhatende Julia Roberts? Dat meisje oogt wat vreemd, is dit dan toch een soort Hereditary 2.0? Geen flauw idee.

Wat ik wel meteen wist, was dat de cinematografie me wel beviel, met mooi gekadreerde shots en (soms iets té) creatief camerawerk.

Het moment dat G.H. en Ruth onaangekondigd voor de deur staan ontstaat er een spanning die een tijd lang blijft hangen, omdat ik allerlei scenario's in mijn hoofd haalde van welke kant de film op kon gaan. Echter wordt duidelijk dat het gevaar niet per se schuilt binnenshuis, maar juist daarbuiten.

Over het algemeen was het een leuke kijkervaring, met enkele geslaagde scènes (de olietanker, het crashende vliegtuig, de paddestoel boven de stad), maar ook wat zwakke scènes die niet goed uit de verf kwamen; scènes zijn soms langslepend, de kijker wordt soms flauwtjes op het verkeerde been gezet en de cgi-dieren werken niet echt. Ook de personages komen niet allemaal uit de verf.
Het onderliggende thema (vertrouwen in mensen en hoe we met elkaar omgaan) is op zich interessant maar ligt er wat te dik bovenop (de stand-off met rationalistische patriot Kevin Bacon (in helaas maar een cameo) alsook de verstandhouding tussen Ruth en Amanda). We get it, er is polarisatie en wantrouwen, gevoedt door wij/zij-denken maar we moeten het samen rooien want anders worden we tegen elkaar opgezet. Achteraf snapte ik ook waarom Barack en Michelle Obama's producers zijn.

Leuk was ook de Friends-obsessie van Rose, en herkenbaar hoe we soms escapisme nodig hebben in de vorm van films/series en die soms belangrijker kunnen zijn dan dingen in het echte leven.

3,5*

Aardig filmpje maar ik kreeg toch teveel het gevoel dat het niet af was, dat het te snel in elkaar gedraaid was. Na ruim 1 uur krijg je door wat er gaande is. Dat was het moment geweest om het verhaal compleet te maken voor mijn gevoel. Vervolgens kabbelen we naar het einde,

Fijne film. De lengte van films tegenwoordig schrikt me soms wat af. De speelduur hiervan vloog voorbij en het had voor mij best nog wat langer mogen duren.

Het eerie sfeertje, het verhaal, de cast echt tof allemaal. Sommige scènes doen denken aan andere grote films van de laatste jaren zoals Paranoid en La Grande Belleza.

Ga weer eens wat vaker een film opzetten in plaats van een serie.

Wanneer de dialogen (en niet de enge muziek) ervoor zorgen dat de spanning oploopt, dan weet je dat je iets speciaals kijkt en dat het acteerwerk wel goed zit.

Mahershala Ali draagt de film en wordt perfect gesouffleerd door Julia Roberts. Ethan Hawk (Julia's man hier) dient vooral als vermakelijke butler en aangever en mist de uitstraling van weleer. Maar goed, eerlijk is eerlijk, z'n bijdrage hier is niet gering in omvang.
Wantrouwen en vooroordelen zetten het verhaal op scherp en maken gaandeweg plaats voor vertrouwen en afhankelijkheid. Spelen ze hier een bewuste racisme kaart? Vast wel. Het werkt en is geloofwaardig dus 'all good for them'.

Grafisch zit dit dik in orde in elkaar. Een cadeautje om, nadat ik hem niet in 1x afkeek, de volgende avond het tweede deel te zien. Ik heb er lekker mijn eigen miniserie van gemaakt dus die speelduur niet over mopperen

Kijken.

Een sterk concept - gebaseerd op een gelijknamig boek van Rumaan Alam. Wellicht interessant om te lezen voor wat meer achtergrond en diepte in het verhaal - hoewel de film al doet vermoeden dat het dezelfde opzet volgt en weinig prijsgeeft van wat de film ook verhult.

Beeld, geluid en cast zijn erg goed - vooral de rol van Ali vond ik erg sterk, en waar Hawke me meestal irriteert viel speelde dat in deze setting geen rol.

Inhoudelijk, de militaire theorie die wordt uitgelegd naar het einde toe, ik heb het gevoel dat een wat subtielere vorm daarvan allang in uitvoering is.

Amanda [Julia Roberts] en Clay [Ethan Hawke] hopen met hun kinderen [Farrah Macken zie] en Archie [Charlie Evans] te ontsnappen aan de dagelijkse beslommeringen door een riant vakantiehuis te huren. Kort na aankomst staan eigenaar George [Mahershala Ali] en dochter Ruth [Myha’la] voor de deur omdat ze door een black-out in groot deel van de VS geen andere optie hadden. Terwijl de mysterieuze en onheilspellende gebeurtenissen zich opstapelen, zijn vooral Amanda en George bezig met hun eigen positie en belangen. Een parabel over de sociaal-maatschappelijk stand van zaken in de wereld – en de VS in het bijzonder – in de beste traditie van The Twilight Zone.

Toch wel interessant. Het begint niet echt zoals verwacht, als je denkt naar een mysterieuze prent te gaan kijken, met die pompeuze muziek. Zodra de tanker veraf in beeld is geweest, voel je dat de goede afslag genomen is. De kracht van de film zit hem dan ook zeker in de onderhuidse spanning van de mysterieuze gebeurtenissen. Soms schoot me een vage herinnering van The Happening van M. Night Shyamalan door mijn hoofd. Ik hou van de afwijkende camerashots, paste mooi in de vervreemding van de sfeer. Acteurwerk is prima in orde, al voelt Roberts wat miscast, maar dat kan ook aan mij liggen omdat ik een heel ander beeld van haar heb.

Er zitten ook wel wat missers in wat mij betreft. De matige CGI leidt af, met name bij de tanker en het vliegtuig. De flirtige scenes tussen Amanda-George en Clay-Ruth zijn totaal overbodig. De herten worden teveel uitgemolken (zeker de laatste encounter met Ruth en dat gegil was overbodig). Rose die op het einde als een soort semi-volwassene voor zichzelf kiest. De wat pretentieuze monologen over de slechtheid van de mens.

In tegenstelling tot wat ik hier veel lees, vind ik het einde niet abrupt en ook zeker niet open. Het wordt nota bene vlak daarvoor nog haarfijn uitgelegd door George en vervolgens zien we de bommen op de stad vallen. Lijkt me dus helder hoe het in elkaar steekt. En ik mag dat thema wel.
Al met al een beetje hit and miss, maar overall gezien zeker de moeite van de lengte waard, zeker als je wel te porren bent voor een goed portie mysterie.

Uiterst strakke en vooral erg knap geregisseerde film van Sam Esmail, die hiermee zijn tweede speelfilm aflevert. Dat de benadering van een film als Leave the World Behind niet voor iedereen weggelegd is kan op voorhand worden geraden, maar gebrek aan ambitie kan je Esmail niet verwijten. Voordelig is dat de raadselachtige inhoud geen definitief antwoord aan de kijker wil geven en dat je dus gedwongen bent te raden naar de desbetreffende gebeurtenis. Films die je op deze wijze uitnodigen om zelf met de personages mee te denken worden zelden zo subliem uitgevoerd, bijgestaan door een voortreffelijke technische kwaliteit. Zeer strak camerawerk, slimme editing en uitmuntend acteerwerk maken een uiterst professionele productie mogelijk. Over de speciale effecten zijn de meningen klaarblijkelijk verdeeld, maar ik vond het persoonlijk bovengemiddeld. De hele speelduur lang werd ik meegevoerd met de mysterieuze gang van zaken en heb ik in volle toeren genoten van de kleine hintjes die zich omstebeurt onthullen. Wat mij betreft had het einde niet gepaster gekund, maar ik vind het zeker begrijpelijk dat dit niet voor iedereen zal aanslaan.

Excuus, maar wat een teleurstelling. Wij weten niet wie hier achter zit, waarom de dieren zo raar doen, wij weten helemaal niks op het einde Frustrerend. Een enkele ster.

Oei. In het begin lagen veel dingen er nogal dik bovenop en leek het allemaal nogal onwaarschijnlijk, met het semi-spontane gedrag van het karakter van mevrouw Roberts voorop. Dat wordt steeds minder, of steeds minder erg.
Ook de twijfel bij de oprechtheid van de nachtelijke bezoekers ligt er wat dik op.
Toch is het een vermakelijke film, mogelijk zelfs verfrissend in het huidige landschap.
Ik had er wel 'The Twilight Zone'-vibes bij. (De jaren '80 serie)

Geluid is overigens top en een zeker toevoeging aan het effect van de film, zowel muzikaal als v.w.b. de effecten.
De scene met de Tesla's vond ik briljant.
Ik rond de score toch naar beneden af op een 3. Nog steeds een prima voldoende, maar iets meer subtiliteit op de punten waar het er allemaal te dik bovenop lag had het een 3,5 gemaakt.

En oh ja, dan hebben we de herten nog.
(En het schuurtje, daar zocht ik ook wat achter. Of onder eigenlijk.)
Fantastisch einde. Had ik 'The Twilight Zone' al genoemd?

Leave the Worl Behind is echt een heerlijke film waarmee ik me zeer vermaakt heb. Het beklemmende sfeertje waarbij je denkt dat er een onheilspellende dreiging van omvang woekert die een immanent mens niet kan plaatsen is zeer goed uitgebeeld. Wat er uiteindelijk achter schuil gaat en de relaties die het oplevert is waanzinnig vermakelijk. Niet alles is perfect maar is aan de andere kant ook weer neergezet om af te leiden. Gewoon heerlijk!

Ik vond de film zeker een voldoende waard tot het einde. Zal niet teveel verklappen maar wat slecht dat einde. Een einde van een film kan hem maken of kraken in dit geval zeker het laatste helaas.

Het is geen slechte film maar weet de boodschap niet goed over te brengen, en dat voelde ik helaas maar al te goed. De film verzandt op enkele momenten in geklets dat afleidt van de kern van de zaak en de speelduur ook te lang maakt.

Een PRE-apocalyptische film is nog eens wat anders dan een POST-apocalyptische film. Er wordt een onheilspellende sfeer neergezet met diverse hedendaagse thema's. Een moderne en effectieve oorlogsvoering verloopt niet via gewapende agressie maar wel via het doen instorten van sociale orde, en daarop is niemand voorbereid. Eén van de belangrijke rode draden die ik hier zag was het lamleggen van de communicatiemogelijkheden via cyberaanvallen, waarbij onze afhankelijkheid van allerlei digitale tools in ons dagelijks leven gehekeld wordt.. Dit zorgde bij het gezin al voor heel wat onrust. Ook een individualistische overlevingsdrang (als het oorlog is, is het ieder voor zich) komt er naar het einde toe bij kijken en het gebruik van sonische bewapening was best eng (de zoon die zijn tanden verliest). Ik begrijp niet goed waar men het over heeft met rassenhaat/anti racisme in de discussies want dat is echt bullshit. De film lijkt me vooral het gebrek aan verbondenheid tussen mensen als een zwakte te beschouwen indien zich een oorlog zou voordoen. Niks beter dan een misantropisch personage (Amanda) om dit te versterken. Al van de eerste scène wordt dit eigenlijk al benadrukt.

Tot slot wil ik nog wel het knappe camerawerk vermelden en de nog steeds goed uitziende Julia Roberts. Fifty never looked so good!

"I think we know we're living a lie."

Sinds 'Mr. Robot' ben ik al fan van Sam Esmail en met deze film bewijst hij wederom waarom ik zijn werk geweldig vind.

Met 'Leave the World Behind' presenteert Esmail zijn eigen versie van een apocalyptische film en dan in het bijzonder het begin daarvan. In deze vorm volgen we een familie die even wil ontsnappen van het stadsleven en hun toevlucht neemt in een afgelegen villa. Wanneer er 's avonds twee onbekenden aanbellen, beginnen er naargelang meer raardere dingen te gebeuren...

Vervolgens wordt in verscheidene hoofdstukken het verhaal uit de doeken gedaan. Hierbij wordt er hoofdzakelijk ingegaan op het wantrouwen in mensen, want in hoeverre kun je iemand echt vertrouwen? Dit leidt tot een aantal interessante confrontaties onderling. De cast weet dit uiterst goed over te brengen, met name Julia Roberts past prima bij haar karakter en Mahershala Ali speelt eigenlijk altijd wel solide.

Als kijker word je lang in het ongewisse gehouden. Dit houdt het mysterie lekker in stand. De hand van Esmail is hier duidelijk zichtbaar, gezien hij op een slimme wijze speelt met allerlei details (schilderijen en kleuren) en de onheilspellende cameravoering. Hierdoor word je als het ware in de verwarring ondergedompeld. Het slot spreekt wat dat betreft boekdelen; ik vond het eigenlijk wel passend in de gehele retoriek van de film.

Al met al een zeer intrigerende thriller te noemen. Tevens zal dit bericht dienen als mijn laatste review op deze site. Ironisch gezien past de titel hier perfect bij.

4,0 Sterren.

Wat een slechte film zeg. Er gebeurt werkelijk niks. Het bouwt op, maar geen vervolg. Ook de special effects waren om te huilen. Zonde van m’n tijd.

Ik heb zelden zo'n slechte film gezien. Door de acteerprestatie van Julia Roberts zou je willen dat je geen oren en ogen had. Het continue geschreeuw en dezelfde uitdrukking elke scene op haar gezicht. De dialogen zijn nietszeggend. In een half uur had dit verhaal wel kunnen worden verteld. Kijk deze film niet en ga wat beters doen met je tijd.

Wat een vreselijk gedrocht, netflix op z'n best. Bagger.

Tjonge, wat een slechte film. Slecht camerawerk, slap verhaaltje, open eind.

Het dieptepunt qua film dit jaar.

Het begin vond ik nog wel veel belovend. Apart / creatief camera werk (veel van boven af, aparte perspectieven door muren/daken in en uit zomen) je ziet dat er aandacht besteed is en je kijkt naar een ervaren cast. Toch merk je al snel dat er niet meer dan 'aardig' in wordt geacteerd. Ik ben geen fan meer van Roberts op latere leeftijd en Hawke weet ook niet echt te overtuigen. Myha'la zakt door het ijs. Gelukkig hebben we nog Ali die de film weet te redden qua acteerprestaties. Verder is de sfeer in de film nogal apart. Het is allemaal erg gestileerd en kunstmatig gefilmd (gebrek aan realisme). Alsof je naar een schilderij kijkt ipv een film. Het spat er vanaf dat elke scene tot in detail uitgedacht is en geënsceneerd is. Hoewel ik denk dat dit de bedoeling was van de filmmaker, begon het mij al snel te irriteren.

Dan, na zo'n half uur, begint de film toch echt te vervelen en eigenlijk gebeurt er na dat half uur niets nieuws tot het laatste kwartier van de film. Meer mensen hebben het aangegeven en ze hebben gelijk. Flauwe dialogen wisselen af met korte (niet spannende) gebeurtenissen. Het grote probleem is dat de dialogen en de gebeurtenissen helemaal niets extra prijs geven over wat er aan de hand is (bovenop wat al direct vrij helder is). Er komt letterlijk in ruim 1,5 uur film niets nieuws op tafel. En dat wordt saai. Heel saai. Vreselijk saai. De film probeert deze 1,5 uur te overleven door kunstmatig spannende muziek onder scenes te zetten die niet spannend zijn en niet spannend worden, gestileerde beelden te schieten (zonder functie als - zoals aangeven - een schilderij) en kunstmatige bizarre situaties neer te zetten (die ook niet verklaard worden). En het creatieve camerawerk gaat ook vervelen (oh, daar gaan we weer....). Het camerawerk wordt een repeterend trucje zoals de hele film een repeterend geheel is als een kras in een plaat. Je zit echt meer dan 1,5 uur lang te kijken naar helemaal niets. En op het einde (laatste 15 - 10 min) wordt er wat uitgelegd wat er waarschijnlijk aan de hand is (maar dat wist je eigenlijk na het eerste half uur al) en dan is de film direct afgelopen. Duh? Ik beleef hopen op meer, op iets. Zelfs de laatste 20 - 30 minuten hoopte ik dat er nog iets zou komen waarmee alles op z'n plek zou vallen en ik ineens retrospectief waardering zou kunnen krijgen voor waar ik naar heb gekeken. Maar helaas. Niets. Helemaal niets.

Ik heb een kleine 2,5 uur van m'n leven verspild aan deze film. Normaal zie ik nog wel een niche publiek waar ik de film aan zou kunnen aanraden, maar dat is bij deze film echt moeilijk. Misschien als je gek bent op een film die alleen een sfeer schetst, gestileerde beelden voorschotelt en er spannende muziek onder zet. Maar zonder verhaal, zonder plot, zonder realisme, zonder uitleg, zonder spanning. Tja.... sorry.... 1 ster.

Pff, lange zit. Het idee is leuk, in het begin is het mysterie nog best interessant maar het duurt allemaal erg lang voordat het op gang komt en dan is het resultaat helaas niet bevredigend. Je blijft met veel vragen zitten en de conclusie is teleurstellend, alsof de tijd of het budget opeens op was.

De film is ook weer een typisch Netflix wangedrocht: duizenden mensen laten het leven maar het echte slachtoffer? Een zwarte man die last heeft van de vooroordelen van een blanke vrouw. De blanmke mannen in de film zijn slap en labiel, de donkere mensen zijn welbespraakte winnaars in het leven. Het ligt er zo dik boven op dat het de, toch al niet zo beste film, verder naar beneden trekt.