Black Lotus (2023)

Arnold Schwarzenegger acteerde in zijn eerste films ook behoorlijk belabberd, maar ik verwacht toch echt niet dat Rico Verhoeven net zo'n filmcarrière tegenmoet gaat als Arnie. Schwarzenegger zal nooit een Oscar winnen voor een rol, maar hij heeft toch best wel vooruitgang geboekt qua acteren. Rico Verhoeven acteert echt heel slecht, en nou weet ik ook wel dat dit zijn eerste filmrol is, maar ik geloof gewoon niet dat hij het in zich heeft om een groot bekend acteur te worden. Als je ziet hoe hij in deze film acteert, en staat er zo onnozel drollerig bij te kijken dat het bijna gênant word om te zien. Hij kan denk ik beter blijven vechten. Acteren ligt hem gewoon niet.

Dat engels, dat kan echt niet.

Verhaaltechnisch is dit een film als zoveel anderen, wat niks toevoegd aan die reeks, als puur amusement voor een bepaalde doelgroep.

Normaal gesproken ben ik best te porren voor dit soort actiefilmpjes. Misschien ben ik zelfs stiekem wel meer fan van een heerlijke b-matige knalprent, dan die AAA films van de grotere producties. Deze C-film is gewoon helaas een ontzettende tegenvaller. Gisteravond heb ik deze beste Rico Verhoeven nog zien knallen in de ring, leuke pot. Waardoor eigenlijk mijn interesse in zijn film weer wat was bij geschroefd. Vanmiddag was er niet zoveel te doen in de kantine, FIFA heb ik al de hele dag verder gespeeld dus het was wel even tijd voor een “leuk” filmpje, en toen ik deze op Netflix voorbij zag komen wou ik hem wel graag zien. Alleen als mijn moeder al zegt dat een film niks aan is, dan moet die wel héél slecht zijn, en dat was helaas wel het geval.

Eigenlijk gaat de film al direct in het begin de mist in. Met de openingsscène. Daar was namelijk totaal geen touw aan vast te knopen. Ondanks de best leuke actiestukken die erin zitten, is het allemaal wel een matig regiewerkje. Een warboel, en de grootste vraag is dat die gijzelnemers nog niet eens een stap binnen hebben gezet maar, die politie-eenheid waar Verhoeven in staat al wel bij het gebouw aanwezig is om in te grijpen, en als hem wordt gezegd iets niet te doen, doet hij het wel. We zijn toch geen twaalf meer? Ook komt er in deze scene veel meer naar boven. We nemen bijvoorbeeld het slechte regiewerk maar, ook het onwijs matige acteerwerk van Verhoeven.

En dat laatste is misschien wel één van de grootste valkuilen in deze film. Want ik denk als er een betere productie heeft gestaan om Verhoeven heen, en misschien wat betere medespelers dat het nog best vermakelijk kon zijn. We kennen meer grotere namen die niet echt of beter gezegd; totaal niet kunnen acteren, alleen die hebben in verloop van tijd met sterkere producties ook meegedaan in leukere films, waardoor hun eigen acteerwerk vaak wat wegzakt, en in de jaren met acteerlessen misschien verbeterd zijn. Dat is ook wel iets wat ik in Verhoeven kan zien. Want laten we wel eerlijk zijn, voor de jaren tachtig of negentig past hij wel precies in het plaatje van de B-matige acteurs en hun vechtfilms, we kennen ze allemaal. Toch blijf ik zelf wel moeite hebben omdat ik Verhoeven ken als topsporter, en op dat gebied fan van hem ben. Zo te schakelen in een film is dan best lastig, vooral ook om het serieus te nemen. Neem bijvoorbeeld toen de moeder van dat meisje haar stiefvader belt die een deal had gesloten met Saban, en hij moest geld geven. Toen ze dat meisje dus ontvoerden ze belde was het wel zulk matig acteerwerk van Peter Franzén, dat het bijna komisch werd.

Het verhaal is héél karig, laten we gewoon slecht zeggen. Saai om te volgen, totaal geen spanning, geen diepgang en in het begin vooral erg slordig om te volgen. Het is soms lastig in te schatten wat nou precies de achtergrond is in het verhaal, en dat is iets wat je juist wel moet hebben. Naast dit en het slechte acteerwerk is ook het regiewerk niet van hoog niveau. En dat alles maakt deze film gewoon echt een erg slechte film, misschien wel een waardeloze film waar ik maar geen moment plezier van heb gehad. De tweede productie op Nederlands grondgebied (één Nederlandse film en nu een “Amerikaanse” film) die ik toch echt heel slecht vind.

Als bad guy zou Badr beter in een film passen, dan Rico als good guy. Dat sowieso.

Zo erg kan het toch niet zijn dacht ik? Ja dat kan het dus wel..

1,0*

Dat dacht ik ook, en ook ik werd er mee geconfronteerd .

Slecht geacteerd, slecht Engels, tja hier scoren de acteurs geen punten.

Kevin Janssens is al veel beter geweest in Nederlandstalige films en series, dus doe dit niet meer aub

Damn, zit totaal geen lijn in dit verhaal.
Als ie dat hondenhok aan het timmeren is, zaagt ie de éne plank door met een afkortzaag (die daarvoor gemaakt zijn) en een volgende plank weer met een decoupeerzaag. Dat soort stomme dingen typeren de hele film. Regisseur heeft echt geen idee wat ie wil laten zien.

ik heb hem nu pas gezien via Netflix, maar vond erg qua rico niveau weinig actie in zitten,

wij waren van mening dat hij zich meer in elkaar liet slaan dan dat er zijn vechtsport werd gezien wat ik er eigen wel van verwacht zou hebben.

erg jammer van het slechte engels en slechte acteer werk..

we hadden er meer van verwacht dan uit eindelijk is gezien,

ook vind ik thiller niet op ze plaats!

Eerste en enige en tevens laatste film van Rico in de hoofdrol, tenzij die nog een keer zelf aan de touwtjes wil trekken en daar z’n poeplap voor wil opentrekken, en…..betere aceerlessen gaat nemen want dat nep acteergezicht was echt een domper, maar de aktiescenes waren wel oke, standaard maar oke. Een bijrol als vechter kan hij dan ook beter accepteren in een evt volgende film want van zijn acteerprestaties moet Rico het niet hebben.

na al die negatieve reacties van al die azijn pissers toch maar gekeken

ach niks minder dan 50% van alle amerikaanse shit

heb wel genoten natuurlijk geen taken 1 maar best geinig

Hercules in New York (Film, 1970) deze?

Bijvoorbeeld ja, en nog veel meer films. Want het is ook geen geweldig acteur. Maar ik neem aan dat je dat zelf ook wel kunt zien toch?

Op de vrouwelijke Interpolagent agent na, die nog best een paar aardige actiescènes had, was dit een aardige beroerde film.

Verhoeven kan niet acteren en lijkt voornamelijk gecast te zijn om af en toe zonder shirt rond te lopen.

Leuk debuut van verhoeven

Mooie locaties

Standaard aktiefilm

Rico is een goeie kickbokser

Het moeilijkste voor een acteur, jezelf een houding geven als je niet aan het praten bent.

Vind Rico een toffe gast maar dit kan hij beter niet meer doen. Kan totaal niet acteren, en heeft er ook gewoon niet de kop voor. Hele slechte film. Met iemand als Grillo erbij hoop je nog op iets moois, maar nee.

Tja, Black Lotus.

Man, man, man. Dit was niet best. En dan druk ik me nog uit alsof ik bij een functioneringsgesprek zit en de medewerker tegenover me net koffie voor de hele afdeling heeft omgestoten.

De film begint met een totaal overbodige flashback die een beetje doet denken aan de openingsscène van Tenet, maar dan alsof iemand die scène heeft naverteld aan een stagiair met haast. Eerlijk is eerlijk: visueel ziet het er nog best aardig uit. Er wordt geschoten, er wordt ernstig gekeken, er lopen mensen met wapens rond alsof ze net drie YouTube-tutorials over tactisch bewegen hebben gekeken. Maar inhoudelijk? Niets. Het is een scène die vooral roept: “Let op, dit is belangrijk”, terwijl je vijf minuten later al voelt dat de film zelf ook niet precies weet waarom.

We zien een SWAT-team naderen, met Rico Verhoeven als een van de leden. In theorie spannend. In de praktijk lijkt het meer op een vrijgezellenfeest met airsoftwapens. De communicatie is lachwekkend, de bewegingen zijn overdreven en niemand gedraagt zich alsof hij ooit een echte operatie heeft gezien, behalve misschien op televisie tijdens het zappen. Alles moet stoer zijn. Alles moet zwaar zijn. Iedereen kijkt alsof er net iemand heeft gezegd dat de catering alleen nog maar volkoren wraps heeft.

Dan gaat het mis, uiteraard. Iemand sterft, Rico is getraumatiseerd en vijf jaar later zien we hem gebroken terug. Rambo 3, iemand? Of eigenlijk elke actiefilm ooit waarin de held verdrietig in de verte moet kijken omdat het script anders niet weet hoe je diepte moet suggereren. Rico heeft natuurlijk een indrukwekkend lijf, daar valt weinig op af te dingen. De camera weet dat ook. Die filmt hem alsof spieren zelfstandig een Oscar kunnen winnen. Hij kijkt treurig, hij zwijgt veel en je voelt meteen: dit wordt een lange zit.

Maar het wonderlijke is: Rico doet het niet eens het slechtst. Dat is misschien nog wel het meest verwarrende aan deze film. Je verwacht dat hij als kickbokser tussen acteurs een beetje verdwaald zal rondlopen, maar nee. Hij is niet goed, laten we daar niet ineens carnaval van maken, maar hij is ook niet de grootste ramp. Dat zegt helaas vooral veel over de rest.

Het acteerwerk in Black Lotus is namelijk van een bedroevend niveau. Zelfs naar de maatstaven van oude jaren-80-actie, toen mannen nog met ontbloot bovenlijf door de jungle liepen en dialogen vooral bestonden uit grommen en dreigen, is dit mager. Sommige acteurs spelen alsof ze bang zijn dat niemand achterin de zaal hun wenkbrauwen kan zien. Anderen lijken juist net wakker gemaakt uit een middagdutje in een veel te warme caravan. Er is zelden een middenweg. Het is of overkoken, of lauwe soep.

Na de flashback schakelen we naar Interpol. Daar zijn een paar boeven opgepakt en komt er een veel te mooie vrouw binnen die de criminelen toespreekt met de vraag: “Wat hebben we hier?” Op dat moment weet je: dit wordt zo’n film waarin mensen niet praten zoals echte mensen, maar zoals scenarioschrijvers denken dat stoere mensen praten. Niemand zegt ooit gewoon iets normaals als: “Zullen we even kijken wat er aan de hand is?” Nee, alles moet klinken alsof het uit een trailer komt die per ongeluk in de magnetron is opgewarmd.

Daarna krijgt een boef nog een klap, want blijkbaar is dat karakterontwikkeling. Of bewijsdrang. Of misschien had iemand op de set gewoon zin om nog even een tik uit te delen voordat de lunch begon.

Vanaf dat moment zakt de film verder weg in een moeras van clichés. We krijgen criminelen met onduidelijke plannen, dialogen die klinken alsof ze door Google Translate zijn gehaald en vervolgens door een sportschoolinstructeur zijn voorgelezen, en actiescènes die vooral hard hun best doen om duurder te lijken dan ze waarschijnlijk waren. Auto’s rijden, mensen rennen, geweren knallen, maar nergens voel je echte spanning. Het is meer een verzameling stoere momenten dan een verhaal. Alsof iemand een actiefilm heeft gebouwd met alleen de trailerbeelden en daarna is vergeten om er een film tussen te monteren.

De slechteriken zijn ook zo plat als een parkeerbon onder een regenbui. Ze zijn kwaad omdat ze kwaad moeten zijn. Ze kijken dreigend omdat het script zegt: “kijk dreigend”. Ze hebben macht, geld en wapens, maar geen persoonlijkheid. Je zou ze kunnen vervangen door drie mannen in leren jassen die af en toe “pak hem” roepen en de film zou nauwelijks veranderen.

En dan Amsterdam. De stad wordt natuurlijk gebruikt als decor, maar voelt nergens echt als een levende plek. Het is vooral: kijk, grachten. Kijk, straatjes. Kijk, internationale criminaliteit, maar dan met toeristische ansichtkaartverlichting. De film wil waarschijnlijk een rauwe Europese actiethriller zijn, maar voelt vaker als een promotievideo voor een escape room met rookmachines.

Ook de emotionele kern van de film werkt niet. Rico’s personage moet gebroken, boos, loyaal en wanhopig tegelijk zijn, maar het blijft allemaal erg buitenkant. Hij kijkt strak. Hij vecht. Hij zegt dingen met lage stem. Meer zit er niet in. Je moet als kijker geloven dat er een groot innerlijk conflict woedt, maar eigenlijk zie je vooral iemand die net heeft ontdekt dat zijn pre-workout op is.

De actiescènes hadden de film nog kunnen redden. Daar kwam je tenslotte voor. Rico kan vechten, dus geef die man dan fatsoenlijke gevechten. Maar ook dat valt tegen. De montage is rommelig, de impact mist vaak en veel confrontaties voelen verrassend tam. Natuurlijk, er wordt wel geslagen en geschopt, maar het heeft niet de rauwe energie die je verwacht. Je kijkt naar een topvechter in een actiefilm en toch denk je regelmatig: waarom voelt dit minder spannend dan een boze discussie bij de zelfscan?

Wat overblijft is een film die stoer wil zijn, maar vooral vermoeiend wordt. Alles is net te serieus om grappig te zijn en net te slecht om serieus te nemen. De dialogen zijn houterig, de personages zijn bordkarton, de plot is een grabbelton vol oude actiefilms en de spanning ligt ergens bewusteloos in een steegje.

Toch is Black Lotus niet helemaal zonder vermaak. Het is zo’n film waarbij je op een gegeven moment accepteert dat het niks wordt en dan maar gaat genieten van hoe vaak het misgaat. Een soort filmische glijpartij op een natte tegelvloer. Je weet dat het pijn doet, maar je blijft toch kijken waar het lichaam eindigt.

Rico verdient ergens nog wel een klein compliment. Hij heeft uitstraling, fysieke overtuiging en hij doet zichtbaar zijn best. Alleen staat hij in een film die hem niet helpt. Het script geeft hem stenen schoenen, de dialogen hangen als nat karton om zijn nek en de regie lijkt vooral te hebben gedacht: “Hij is groot, dus dit komt vast goed.”

Maar nee. Groot zijn is niet genoeg. Spieren zijn geen scenario. Een frons is geen karakterboog. En een flashback is geen diepgang.

Black Lotus is uiteindelijk vooral een gemiste kans. Een Nederlandse vechtsportheld in een internationale actiefilm had best iets kunnen worden. Harder, rauwer, simpeler, met betere gevechten en minder pretentie. Maar deze film kiest voor clichés, houten dialogen en ernst die nergens verdiend wordt.

Het resultaat is een actiefilm die klinkt als een dreun, maar aankomt als een natte krant.