Kurak Günler (2022)

Emre [Selahattin Pasali] is aangesteld als Open Aanklager in Yaniklar, een dorpje in het noordwesten van Turkije. Aan de afgrond van een kloof drukt rechter Zeynep [Sein Yeminci] hem op het hart dat hij rekening moet houden met culturele verschillen tussen dit dorpje en de spreekwoordelijke grote stad. Na een onstuimige jacht op een everzwijn door het dorp nodigt Emre twee betrokkenen uit. Advocaat en zoon van de burgemeester Sahin [Erol Babaoglu] en tandarts Kemal [Erdem Senocak] willen Emre stroop om de mond smeren. Ze halen Emre over om een avondje met ze te eten, te drinken en een feestje te bouwen. De avond loopt uit de hand en als gevolg van een black-out is Emre niet zeker van zijn eigen betrokkenheid bij wat er gebeurd is. Eerst vertrouwt hij op Murat [Ekin Koç], de eigenaar van een lokale krant die kritisch is op de huidige burgemeester. Totdat Emre zich steeds meer flarden van noodlottige nacht begint te herinneren. Alper weet je lange tijd in het ongewisse te houden over de ware intenties van Sahin, Kemal en Murat, waardoor je (net als Emre) vaak niet weet of je moet gniffelen of huiveren. Het resultaat is een sfeervolle, spannende thriller die jammer genoeg leidt tot een symbolisch bedoelde, maar frustrerende ontknoping.

De film is weinig origineel – we zien hoe een arrogante stadsjongen zich lelijk verkijkt op de (duistere) machten op het traditionele platteland waar hij de speelbal wordt van de lokale politieke strijd – maar weet een broeierige sfeer neer te zetten en de film aangenaam voort te drijven op de cruciale vraag wat er is gebeurd op een bepaalde avond waarmee zijn lot of dat van de lokale machthebbers wordt bepaald. De film is mooi symmetrisch zodat het einde in feite al in het begin wordt gesuggereerd, maar de film is ook wat langdradig en met name het middendeel sleept wat voort zonder belangrijke ontwikkelingen. Al met al een aardige thriller.

Sterke film. De enigszins gekunstelde en vreemde variëteit tussen genres maakt het net geen topfilm, maar het is vooral een meeslepende drama/thriller die heel scherpe en meedogenloze kritiek toont op de Turkse politiek en samenleving. Burning Days begint als drama met vleugjes heel toffe humor, en verandert geleidelijk in een mysterieuze thriller vol bizarriteiten, waardoor het in de eerste plaats als een filmische kritiek moet worden gezien en niet per se heel serieus genomen hoeft te worden. Het deed me zeker in het tweede deel denken aan Fehér Isten aka White God van Mundruczó, al is Burning Days een stuk serieuzer en directer. Het een prachtige inkijk op in de werking van macht, corruptie en conservatisme in Turkije. Doorheen de variatie tussen genres krijgt de kijker een wervelwind te verduren, en aan het einde hap je naar adem. Ga dit zien!

Drama over een openbare aanklager, die midden in een verkiezingsstrijd in aanraking komt met een populistische kandidaat en gaat twijfelen aan zijn eigen rol. De film veroorzaakte in conservatieve kringen in Turkije de nodige controverse vanwege de impliciete kritiek op politici en een vermeende homoseksuele ondertoon. Af en toe zakt de film een beetje in, maar over het geheel genomen een sterke politieke thriller.

Er is wellicht meer nodig dan één officier van justitie om rechtspraak en wetten te doen eerbiedigen door een bende corrupte machtsbezitters. En dat er een diepe kloof bestaat tussen beide wordt m.i; in de slotscène van de film goed gesuggereerd..
Het is een sterke film deze "Burning Days" met een intrige dat de vinger op vele etterwonden in de samenleving legt en dat alleen maar naar de ontknoping toe wat moeilijk doet met het voortdurend doorsijpelen van flitsen in het geheugen van de aanklager . Al helpt dit ook aan het opdrijven van het uiteindelijk thrillerallure van de film.
Knappe, doorleefde vertolkingen ook.
Bijna een 4,5.

Welkom in de Turkse samenleving in een dorp waar het patriarchaat heerst met maffiose en fascistische gedragingen. Macht en corruptie gaan hand in hand en gezien de grote getale mannen die deze film bevolken kun je je afvragen hoe gelijkrechterlijk het leven in dit soort plekken is voor vrouwen. Mede daar de mascuilne macht het niet zo nauw neemt met gedrag tot de vrouw. De daden die plaatsvinden staan gelijk aan een groep die eind jaren dertig van de 20e eeuw huishield in Duitsland. Al met al een goede film hoe een rechtschapen persoon langzaam "verdrinkt" in deze wereld. Het einde is een goede metafoor. 3,6* (Het feit dat deze film voor reuring zorgde in Turkije zegt genoeg over hoe ver dit land is teruggezakt sinds Erdogan aan de macht is).