Beau Is Afraid (2023)

Ik geloof niet dat een mens dit (in een keer) kan snappen. Je hebt natuurlijk wel vrij snel door dat je in het hoofd van Phoenix zit. Vooral die totale mayhem in het begin van de film is eigenlijk ook het leukste. Voor de rest kan ik ook enorm genieten van de totale desoriëntatie en de ene na de andere bizarre scene. Maar op een gegeven moment snapte ik er echt geen hol meer van. Het einde zal vast een metafoor zijn voor iets, maar ik snap het echt niet.
Leeft Beau überhaupt wel? Waar op een tijdlijn begeeft deze film zich? Er zijn duidelijke mommy issues, maar wat is er nou echt gaande? Alle mensen die Beau tegen is gekomen lijken ook in de kleine fotootjes terug te komen in dat portret an zijn moeder. Wie zijn deze mensen echt Het feit dat de hele film eigenlijk metaforisch is en nooit daaruit stapt zorgt het ervoor dat je denk ik wel alles rondom deze film kan verzinnen en er geen eenduidig antwoord zal zijn. Net op het einde wanneer Beau uitstapt bij het huis van zijn moeder denk je dat het een beetje duidelijk wordt, maar het gaat daarna weer alle kanten op. Vaak kan je in vreemde films van een Cronenberg of een David Lynch nog wel iets van een plot ontdekken. Maar dit is gewoon pure waanzin. Ik heb er respect voor en af en toe flink gelachen, vooral om het onthoofde lijk in de kist en het piemel monster. Maar tegelijkertijd heb ik echt geen flauw idee waar ik naar heb zitten kijken. En dat overkomt me eigenlijk nooit. Wel is het duidelijk dat niemand anders dan Joaquin Phoenix deze bizarre rol had kunnen spelen.

Ik houd het cijfer voorlopig even middle of the road. Want ik zal waarschijnlijk wat recensies online moeten checken van universitair geschoolde en hoogbegaafde mensen om iets van de film te snappen.

Edit na eerste verklaringen gelezen te hebben. Het lijkt plausibel te zijn dat Beau's moeder Mona als een soort Truman show zijn leven beheerst heeft. Zij leek een baas van een groot bedrijf te zijn. Zijn flatgebouw stond in haar werkkamer en overal leek het logo van haar bedrijf en medewerkers van haar in zijn leven terecht te komen. Dat alles een test is geweest om zijn loyaliteit naar zijn moeder toe te tonen (op de begrafenis komen). Opmerkingen als "you failed the test") en de fotootjes die dat portret vormen zouden dat kunnen zeggen. Omdat dit mensen zijn die hij wel tegen is gekomen in de film. Dat zou betekenen dat alles wel heeft plaatsgevonden, maar met een enorme overdrijving in zijn hoofd omdat hij schizofreen is of weet ik veel wat hem mankeert. Dat zou iig veel uitleggen. De rode draad zal wel iets duidelijker worden hiermee. Veel details zullen wel vaag blijven. En het is wel een heel groot ding dat zelfs deze aardse verklaring wel heel ver gaat.

Mede door een buitengewoon onrustige nacht vol bizarre incidenten mist Beau Wassermann [Joaquin Phoenix] zijn vlucht waardoor hij het geplande bezoek aan zijn moeder [Patti LuPone] moet uitstellen. Dat neemt ze hem niet in dank af. Om een lang (en waanzinnig) verhaal kort te maken: Beau belandt in het ziekenhuis, hoort dat zijn moeder is overleden en dat ze pas begraven kan worden wanneer hij aanwezig is. Zijn poging om het huis van zijn moeder te bereiken is de rode draad in een film waar geen touw aan vast te knopen valt. Een naakte psychopaat [Ernest-James Chuipka] die willekeurige mensen op straat te lijf gaat met een mes, een beer van een vent [Denis Ménochet] die overal door of in springt, en een reusachtige penis maken deel uit van een rariteitenkabinet dat moet doorgaan voor een scenario. Phoenix’ intense spel (Razzie-waardig) maakt het allemaal nog erger. Een bijna onmogelijk uit te zitten, drie uur durende, pretentieuze verschrikking!

De film is niet zo raar of ondoorgrondelijk als ik verwachtte. De stijl is grotesk in de typische stijl van Aster maar ditmaal vaak met een uitgesproken komisch (in plaats van horror-)effect alsmede surrealistisch waarbij werkelijkheid, angsten, dromen en herinneringen door elkaar lopen, maar het verhaal is duidelijk: de structuur is die van een odyssee waarbij Beau na omzwervingen thuis probeert te komen, waarbij de reis in wezen vooral psychisch is omdat Beau een giftige relatie met z’n moeder heeft en daarmee in het reine moet komen. Ik geloof dat Locke in de 17de eeuw zoiets schreef als dat de liefde of zorg tussen ouder en kind wederkerig is maar niet op hetzelfde moment: als het kind jong is dient het de liefde van z’n ouders te ontvangen die het (veel) later terugbetaalt als z’n ouders oud zijn geworden. Maar sommige ouders – zoals de moeder in de film die nogal borderline oogt – eisen dat hun jonge kind hun liefde al retourneert, hetgeen het kind verstikt en beschadigt. Zo heeft z’n moeder de jonge Beau gestraft en beschadigd voor z’n ontwikkeling tot een autonoom individu en hem bewust bang gemaakt voor de wereld zoals door hem wijs te maken dat hij zal overlijden als hij seks met een meisje heeft.

De film is lang – misschien te lang – maar hij verveelde me niet: het eerste deel is ronduit hilarisch waarna de film af en toe vervalt in het kolderieke maar zowel de afzonderlijke scenes als de plotwendingen blijven fantasierijk en dus boeiend. Precies in het midden is er een metastapeling van een toneelstuk in een toneelstuk dat het leven van Beau uitbeeldt en zo een scharnierfunctie vervult naar het tweede deel met de confrontatie tussen moeder en zoon en ontknoping. Het is een zeer vermakelijke en sterke film – ook mede door het sterke spel van Joaquin Phoenix – waarmee Aster na het zwakkere Midsommar weer terug is op een zeer hoog niveau.

Joaquin Phoenix meets Livia Soprano!

Hilarische film die gedurende drie uur boeiend blijft door zijn verbazingwekkende afslagen en bochten waarin het zicht wringt. Snap overigens volledig de kritiek die mensen op deze film gaan hebben, want er zijn genoeg momenten waar de film je volledig kan kwijtraken. Ik daarintegen heb mij de volledige speelduur vermaakt.

"I just need to get home."

In de vorige films van Ari Aster kon je de rode draad nog wel volgen, maar hier slaat hij een totaal andere weg in.

Joaquin Phoenix stapt hier in de schoenen van de angstige en paranoïde Beau. De beste man staat op het punt om zijn moeder te bezoeken, maar vervolgens loopt alles in de soep. Wat een ogenschijnlijk simpele trip lijkt te worden, draait uit op een ware nachtmerrie.

Het is te merken dat Beau met de nodige mommy issues kampt. Dit komt duidelijk naar voren in de wijze waarop de flashbacks en koortsachtige dromen door elkaar lopen. De film is lekker surrealistisch te noemen. Bovendien weet je als kijker eigenlijk niet wat je kunt verwachten; het heeft tegelijkertijd iets komisch en tragisch. Vanaf de eerste minuut word je al gelijk in deze waanzin gestort.

Voor mijn gevoel maakt Aster het op een gegeven moment wel iets te bont. Hij gooit namelijk te veel ideeën op één hoop, waardoor de rek er naargelang uit is. Hier en daar zitten er zeker intrigerende scènes tussen waarin gespeeld wordt met verscheidene metaforen en stijlen. Zelf moest ik ook lichtelijk aan 'The Truman Show' denken. Daarbij heb je aan Phoenix een kundige acteur die het allemaal knap ondergaat.

Al met al is 'Beau Is Afraid' zonder meer een gestoorde trip. Wat mij betreft had de speelduur wel ruim ingekort kunnen worden, opdat er een bondigere ervaring wordt gecreëerd.

Dikke 3,0 sterren.

De geboorte van een ieder is een angstige ervaring. Je zweeft veilig in de baarmoeder en op een gegeven moment word je met brute kracht door de afvoer geduwd. Zie hier de proloog.

De veertiger Beau is deze traumatische ervaring nooit te boven gekomen en is blijven leven in een wereld die hem angst inboezemt (in deel 1), in een wereld waarin hij - kansloos - de mogelijkheid krijgt om opnieuw als kind volwassen te worden (deel 2). Alleen het theater van zijn leven toen, nu en in de toekomst geeft enige verlichting in deel 3, maar mag hem uiteindelijk niet baten. Zijn moeder, dood en levend, blijft de regie over zijn leven voeren (deel 4) en veroordeelt hem in een Kafkaëske rechtspraak, gesitueerd in de baarmoeder (epiloog).

Wie dit leest en meent nu zelf paranoïde te worden, zit dicht bij mijn filmervaring: overdonderend, hectisch, verbijsterend en bovenal uniek. Drie uur lang overspoelen letterlijk beelden en geluiden de filmzaal en ben je na afloop niet meer degene die bij binnenkomst onschuldig meende 'even een filmpje te gaan pakken'.

Laat ons meteen zeggen dat dit geen doorsnee film is voor het brede publiek. Deze zal geen omzetrecord breken, dat is zeker. Nu begrijp ik ook dat mijn lokale filmboer deze niet draait en ik naar Gent diende uit te wijken. De mindere toegankelijkheid vindt zijn deel in de lange speelduur, maar uiteraard door het erg bizarre scenario van Ari Aster.

De film is een soort absurde surrealistische inkijk in het hoofd van een paranoïde angstige man met een moedercomplex. De zaken die de revue passeren - en dat zijn er wel wat - zijn ontzettend bizar en onverklaarbaar, maar maken deel uit van de geestestoestand van Beau en zijn kijk op de boze vijandige wereld. Los van alle eigenaardige dingen is de film los hiervan best goed te volgen en is hij ook opgedeeld in grote verschillende brokken.

Niet alles is even geslaagd en halfweg (periode bos/toneel) begint de film wat in te zakken om nadien opnieuw crescendo te gaan in het geweldige huis van zijn moeder en de slotscène in het amfitheater. De sterkste scènes vond ik toch het begin in zijn flatje omgeven door criminaliteit en chaos. Aster slaagt er ook in humor in het verhaal te brengen. Toch een aantal keren moeten lachen. Een geweldige rol ook van de moeder met haar ziekelijke hunkering naar liefde welk de geestestoestand van Beau grotendeels verklaart.

Tegenvaller van regisseur Ari Aster, deze langdradige (en met drie uur veel te lange) nachtmerrie-achtige komedie over het moedercomplex van hoofdpersoon Beau, gespeeld door Joaquin Phoenix. Bepaalde scenes werken naar behoren, met vooral halverwege een mooie geanimeerd gedeelte, maar overwegend is dit flink doorbijten. Phoenix doet zijn best maar het personage dat hij neerzet is gewoonweg niet boeiend genoeg om de film te dragen.

Een van mijn favoriete acteurs. Helaas kan ik van het verhaal wat minder genieten. Er zitten zeker geinige scènes in maar als geheel is het mij iets te vaag. Dit soort verhalen zijn niet aan mij besteed. Daarom geen voldoende, ondanks een prima spelende cast.

Op voorhand was ik erg benieuwd naar de derde langspeler van Ari Aster. Twee uitstekende films gingen immers aan Beau is Afraid vooraf. Ik vond Beau is Afraid echter een verschrikkelijke tegenvaller.
In de film jaagt Aster een wanhopige Joaquin Phoenix een waanzinnige nachtmerrie in. Dat begint hoopvol, maar in plaats van gewoon spannende verwikkelingen in te brengen, hult Aster het verhaal in een surrealistische mantel met geheime zakken vol groteske gebeurtenissen. Gebeurtenissen die los van elkaar staan en die geen enkel houvast bieden door het surrealistische decor waarin ze plaatsvinden. Ik hou daar niet van.
Aster houdt daar wel van. Als de titelheld in de eerste minuten van de film door de straten van de stad slentert, kun je je nog verheugen op de absurde dingen die om hem heen gebeuren. Een naakte waanzinnige steekt willekeurig mensen neer. Tieners kopen wapens bij een kraampje. Een mensenmassa moedigt een man aan om van het dak van een flatgebouw te springen. Beau leeft in een nachtmerrieachtige wereld. De wereld van alledag is gek. De aanzet van het verhaal is sfeervol. Er heerst bij mij een spannende verwachting.
Phoenix speelt de gepersonifieerde vertwijfeling goed. Toch krijg je nooit toegang tot het personage. Die is te doorgedraaid. Beau is overbelast. Hij is in de war en leeft in een permanente toestand van angst. Beau stuitert van het ene spectaculaire decor naar het andere en ondergaat in elk nieuw decor van alles. Toch blijft Beau een eendimensionaal personage. Het lukte me niet een waarachtige interesse in het personage op te wekken. Ook niet in de andere personages.
Terwijl Beau een filmlang op zoek is naar zijn moeder, stottert de pacing van deze 179 minuten durende film nu en dan behoorlijk. De groteske situaties zijn soms nog wel leuk, maar de weg van de ene situatie naar de andere stagneert en dat is dodelijk voor de concentratie die na een leuk momentje of leuke situatie weer eventjes terug was. Visueel is de film het aanzien overigens best waard. Mij beviel het gedeelte dat zich in een bos afspeelt waarbij opeens een toneelachtig uiterlijk verscheen en wat animatie opdook, eigenlijk best goed.
Beau is Afraid vertelt van een graduele wandeling van een curieuze hoofdpersoon. Het is een film die een groep kijkers ongetwijfeld goed geamuseerd zal bekijken. Het is ook een film die een andere groep kijkers behoorlijk prikkelbaar en wanhopig zal achterlaten. Ik behoor tot de laatste groep.

Ik ken mensen die tot de beste films van het jaar vind behoren en ik ken ook mensen bij wie dit op hun floplijstje hebben staan. Zo'n verdeeld oordeel maakt wel nieuwsgierig. Maar ik ben hier zo'n saaie eikel die er ertussen zit. Ik vond het eerste uur erg goed, maar wat daarna kwam een stuk minder. Ik zag een film die origineel was en waar veel goede ideeën inzaten. Maar ook een die een goede editor had kunnen gebruiken.

Ik begin na twee films aan te voelen waar de zwakke plekken van Aster zitten. De film werkt voor mij om twee redenen niet helemaal. En die zaten allebei in wat minder ernstige mate ook in Midsommar (zijn debuut heb ik niet gezien) De film is veel te lang en verliest zich nogal eens in loze zijlijntjes en nieuwe wereldjes die weer verdwijnen als de film wat verder is. En de films grootste handicap: De film is op zijn best als je een band met de realiteit hebt die verstoord is omdat je in Beau's hoofd zit, maar de film raakt die band met de realiteit regelmatig helemaal kwijt en dat maakt dat de film veel minder goed werkt en bijvoorbeeld lang niet zo verontrustend is als dat hij ooit zou kunnen zijn.

Film is zeker niet voor iedereen weggelegd.

Het eerste stuk, van zodra ie vd psy komt met nieuwe medicatie en dat ie fuckedup en paranoia in zn appartement zit, vond ik zo de max, ik ging zo mee op, in de rol van Beau en had ook steeds het gevoel dat ik zeker geen milliseconde mocht missen.

En als ie bij mensen word verzorgd, waar ook meisje Toni (Kylie Rogers) woont en door Beau haar kamer moet afstaan, waarop er scène volgt dat Toni emmer verf naar binnen kapt, echt dat was dan weer zo'n 'damn nice one' moment.

En ook die periode in het bos en het theater en waar er dame aan het vertellen gaat over over Beau en je hem allerlei fases ziet doorkruisen, vond ik echt über de max.

Ook als ie naar huis gaat, echt spelen er zich zulke sublieme momenten af.

Weet je, ik ga de bij nader inzien opdrijven van dikke 9 naar een volle 10/10.

Ari Aster levert zo wel op 5j tijd 3 geweldige films af met eerder, Hereditary (Film, 2018) (9/10) Midsommar (Film, 2019) (10/10)

en nu deze Beau en wordt zo echt wel één van mijn favo regisseurs en zeker top-10 waardig, maarja wie wip ik daarvoor zo even uit mijn top 10

Edit: Lucio Fulci, heeft plaats moeten ruimen voor Ari Aster, die op 7 in mijn top-10 regisseurs komt te staan.

Speciaal filmpje, maar eenmaal op dreef was het behoorlijk genieten. Eigenlijk zitten we zowat in het chaotische hoofd van iemand die zijn verstand verloren is. Enkele markante scènes en een duister, soms zelfs griezelig sfeertje houden de kijker aan boord.

Ari Aster lijkt wel de man tegenwoordig binnen de horror. Ik vind dat persoonlijk niet. Na Hereditary dat ik wel goed vond wordt het steeds weirder. Midsommar had al van die supervreemde scènes en is misschien wel de meest belichte (letterlijk veel licht) horrorfilm dat ik ken. Nu Beau is Afraid is ook al zoiets speciaal. Tijdens de film merk je weinig dat het misschien soms grappig kan opgevat worden. Want achteraf denk je van hoe kom je er zelfs op. Eigenlijk zijn er een drietal delen in deze film die elk zowat een uur in beslag nemen. Misschien zelfs eerder 4 vermits het bos ook nog als deel gezien kan worden. De sfeer en insteek van de film veranderen dus bijna constant en hierdoor kakt de film op bepaalde momenten zeker in. Na de film had ik zoiets van wat stelde dit voor? 3u gekeken en op zich een speciale zit, maar vond ik dit goed. Niet bepaald. Joaquin Phoenix doet ook meestal wel vreemdere films. Ik ben wel benieuwd naar Napoleon maar vermits hij de hoofdrol speelt zal ik er juist minder van verwachten.

Aardige film over een man die de trip naar zijn moeder niet meer kan maken. Origineel en onvoorspelbaar is deze film zeker. Het begint zeker veelbelovend, maar het wordt steeds vager allemaal en de lange speelduur begint op een gegeven moment wel parten te spelen. Het geheel is wel piekfijn in beeld gebracht allemaal. Een nipte 3.0 sterrenn.

Een ding moet je regisseur Ari Aster nageven: hij weet altijd een bizarre sfeer neer te zetten. Toch weet deze krankzinnige film ondanks een uitmuntende Joaquin Phoenix me niet altijd bij de les te houden. Ik wil Beau is Afraid uit de grond van mijn hart een geniale kruisbestuiving vinden, maar het lukt slechts bij vlagen. Het ontbreken van een (voor mij persoonlijk) diepere betekenis achter het cryptische verhaal laat me vooral gedesillusioneerd achter.

2,5 * Verwarrend

Ik vind Hereditary briljant, ik vind Midsommar briljant en ik vind Beau echt kut met peren. Ik houd van raar en vreemd maar ik kon hier echt geen kaas van maken.

Bizarre trip. Met name het eerste uur, je weet niet wat je ziet.

Hij verkeert dan eigenlijk in een continue psychose.

Michel Gondry meets Spike Jonze meets Charlie Kaufman meets Truman Show.

Het duurde mij allemaal toch wat te lang en ik vond het pijnlijk om zo lang naar zo'n zielige man te kijken. Maar deze film kent zeker een aantal memorabele scènes.

Psychadelische Kubrick-achtige lange zit.

Die Ari heeft ergens wat LSD gevonden in dat Hippie-bos.

Beau begon me op een gegeven moment flink te irriteren. Dat is waarschijnlijk ook de bdoeling, maar pfffff...

Hoop op een ommekeer hield me tot het eind aan het scherm gekluisterd. Het eidshot vond ik een zware anti-climax.

Heerlijke film en de beste van Aster wat mij betreft. Beau is een soort ongeluksmagneet die maar totaal apathisch alles ondergaat wat hem voor zn voeten geworpen wordt. Zodra hij de kans krijgt vlucht hij en komt zodoende in de volgende situatie terecht.

Het maakt niet uit het is hallucinaties het zit in zn hoofd misschien zijn sommige dingen wel echt en in zijn leven aan het gebeuren wie zal het zeggen? Net als Beau raak je als kijker ook de draad kwijt. En als je dat stoort is het een gemiste kans. Dit is ook kunst en dat hoef je niet altijd te begrijpen het slaagt goed om je mee te nemen in een emotionele roetsjbaan. Tegelijkertijd voel je weinig omdat het de hoofdpersoon ook weinig lijkt te doen..

Ik vind alleen drie uur wel veel te lang dit moet je in twee uur af kunnen doen met wat scherpe keuzes en misschien heeft Aster net even teveel ideeën in deze film willen stoppen. Het eerste uur blijft het beste en ook op het einde is hij sterk. Maar er had wat uit het midden weggesneden kunnen/moeten worden om de perfecte te benaderen.

Phoenix is altijd goed deze man maakt alleen maar goede keuzes in de rollen die hij speelt. En als we het hebben of gare Hollywood middle of the road nou Phoenix weet toch maar mooi die stomme films te ontwijken. Ok, Napoleon was op het randje. Hier speelt hij iig prima.

Soms zit je jaren te wachten totdat je eens een film voorgeschoteld krijgt die echt perfect zou moeten zijn. Vrijwel nummer 1 waardig. In principe weet je wel voor jezelf wat een film nodig zou moeten hebben om dat voor elkaar te krijgen. Maar het is het vaak allemaal net niet. Dan slaan ze uit de bocht, wordt het toch net iets te cliché, of behaalt het net niet de juiste kracht, is het of te kort of te lang. Na het zien van Hereditary en Midsommar moest er toch ook wel een tijd komen dat ik Beau is Afraid ging zien, maar de laatste tijd haak ik wel sneller af bij films die een te lange speelduur lijken te hebben. Toch ben ik hier maar eens aan begonnen... en ik heb zeker geen spijt.

In zijn twee vorige films wist Aster op een subtiel doch treffende wijze een menselijke psyche en gemoedstoestand te combineren met treffende horror. Rouw lijkt hier centraal te staan. Uit welke bewegingen Ari Aster dit verwerkt en bijna zo treffend en intensief neerzet, lijkt geheim te blijven. Maar je kan er bijna niet omheen dat Aster wel goed weet waar hij het over heeft. Familieverlies staat centraal. Hoe diep het raakt en wat voor werelden het creëert. Ja, en dat is natuurlijk alles behalve om te lachen voor een weldenkend mens. In Beau is Afraid lijkt hij met deze zelfde aspecten een hele andere richting uit te slaan. Dat van komedie, maar dan niet minder bizar, surreëel en pijnlijk.

Joaquin Phoenix. Wie kent hem niet sinds zijn sterke optreden in Joker? Dit gekwelde karakter mag hij nu behoorlijk aanscherpen in deze prent. Ik had er het een of ander over gelezen, maar ik had niet verwacht dat ik bepaalde termen al te serieus moest nemen. In deze prent speelt hij de eenzaat Beau. En Beau is bang.

Beau is diep getekend door zijn angstaanvallen en runt zijn sessies bij een psycholoog. Wat er op de oppervlakte broedt krijgen we nog niet te weten. Maar wat nu wel belangrijk is is dat hij een nieuwe dosis medicatie moet slikken. Wel in combinatie met water, anders wordt het zijn dood. Ondertussen lijkt dit het moment te zijn om na vele maanden zijn moeder weer eens op te zoeken die aan de andere kant van Amerika (of de hel ervan) leeft.

Want dan wordt je meegezogen in een wereld die niet alledaags is. Apocalyptisch bijna. Bij het moment dat een van de marktkramen gewoon doodleuk op straat geweren verhandeld weet je al genoeg. En dan zijn we nog lang niet klaar. De wereld om Beau heen lijkt met zijn gemoedstoestand mee te denken. De stadsbuurt waarin hij woont lijkt letterlijk een open inrichting van levensgevaarlijke gekken te zijn. (waaronder die naakte steker) Voor je het weet wordt je in een absurdistisch decor meegezogen en lijkt het einde nog lang niet in zicht te zijn. Het is de nacht voordat hij de vlucht naar zijn moeder moet halen. Maar dan verslaapt hij zich en dreigt hij zijn laatste vlucht te missen. En als het allemaal niet erger kan realiseert hij via een telefoontje dat zijn moeder een dag later is overleden. Een kroonluchter is op haar hoofdgevallen; aldus de postbode die toevallig een pakketje kwam bezorgen. Typisch.

Dan komen we bij het volgende opdracht. Hij moet de begrafenis bijwonen maar wordt geschept. Vervolgens belanden we niet alleen in een nieuw hoofdstuk, maar ook in een compleet ander scenario. Met dat cree stel die een vrijwillige inrichting heeft gemaakt (alsof iedereen in Amerika dat kan) en Beau hierin vergezeld wordt met een bipolaire tienerdochter en een ex-huurling met een shellshock. Ook die wietscene met die meiden was treffend. Vanaf dat ogenblik krijg je steeds meer door dat Beau is Afraid, net als de serie Euphoria, een aanklacht is tegen de Amerikaanse medicatie-industrie. En dat niet alleen... Maar we kijken verder.

Want in het derde hoofdstuk slaat de film weer compleet de andere richting op. Alsof er voor iedere liefhebber wat wils is. Maar relevant is het zeker. Hier komen we in een bos terecht met een wel hele vreemde bevolkingsgroepering en dan voornamelijk het toneelstuk dat hierom draait. Je zou het als een intermezzo kunnen zien. In dit toneelstuk richten we ons dan uiteindelijk op de levensweg van Beau. Nee, wacht eens even... op de vader van Beau. Dan lijken er zich paralellen te vormen in het tijdsbestek en raak je als kijker even de draad kwijt. En vervolgens moet er ook even plaats komen voor een geschifte actiescene die je ook eventjes in een jungle in oorlog doet wanen.

Uiteindelijk komen we in het vierde hoofdstuk terecht op de plek waar hij al die tijd zijn moest. De liefde van Ari Aster voor architectuur van huizen staat hier weer centraal. Beau is te laat, maar nu lijkt het echt tijd te worden om eens uitgebreid op de zaken in te gaan. Zaken die toch wel al dreigend dichterbij komen. Waarin geheimen, leugens, herinneringen en pijnlijke confrontaties de boventoon spelen.

Doorheen de film richten we ons ook op de jeugd van Beau, waarin een reis op een cruiseschip centraal staat en hij verliefd raakt op het meisje Elaine. Ook zijn relatie met zijn alleenstaande moeder komt hier aan bod, die vrijwel onderhuids wordt weergeven, maar je als kijker de rest mag invullen. Is hier sprake van een incestueuze verlangen en maakt zijn moeder uit jaloezie wijs dat Beau aan diezelfde desbetreffende erfelijke ziekte lijdt als zijn vader? Namelijk dat zijn "hartruis" dodelijk zal worden als hij ooit klaar zal komen?

Die scene waarin van zijn huis bijna een familiemuseum was gemaakt en hierin overduidelijk ook nog eens de neo-liberalistische pijnpunten uit de vorige eeuw blootgegeven worden; die in principe de opvoeding van Beau hebben verstoort en bepaald, werkt je op je lachzenuwen zo diep dat het gaat. En dan staat Elaine ineens op de stoep, en wil met hem naar bed.

En dan komen we, als het goed is, in de echte nachtmerrie terecht dat is bepaald door de band met zijn moeder; die gaandeweg in de film, dood of levend, steeds enger lijkt te worden. Met het nodige lot op de zolder van dien. WTF!!

Het onderscheid tussen werkelijkheid en nachtmerrie; als die al te ontrafelen was, wordt hierin ook steeds vager en absurder. Werkend naar de afgrond. En vervolgens naar een rechtszaak die me een beetje aan Idiocrazy deed denken, maar dan zonder hoop. Om vervolgens nog lang na de aftiteling te blijven kijken.

Beau is Affraid. Wat moet ik zeggen? Forrest Gump in horrorland? De hel op aarde? Een doorgeschoten medicatiemaatschappij? Alternatieve werelden? Een avontuur in de hel? Misschien wel een combinatie van allemaal en voor de doorgewinterde kijker een ruime keuze aan genres: Komedie, horror, coming of age, actie, drama, mysterie en toneelstuk. Ari Aster heeft de psychische problemen nu wel heel creatief uitgebreid.

Voor mij was dit gewoon de perfecte film sinds jaren waarin echt alles uit de kast gehaald wordt en Aster hiermee zich echt naar de top heeft gewerkt. In jaren heb ik nog geen recente film gezien die zo geschift, diep, duidelijk, bizar en treffend is geweest en daarin combinaties maakt waar je u tegen zegt. Of Ari Aster zat aan de drugs of de coronaverveling maakte hem gek. Het zou en moet geen goede zaak zijn geweest!

5,0*

Een geslaagdere titel is "Beau Won't Shut Up", aangezien die regel perfect omschrijft wat regisseur Ari Aster heeft afgeleverd met zijn nieuwste film. Een geheel dat vooral eindeloos lang lijkt te duren en Joaquin Phoenix in een rol plaatst die al na een stuk of 60 minuten een nogal vermoeiend effect teweegbrengt op de kijker. Het is natuurlijk absurd om je te bedenken dat een film als deze tegen een speelduur van 178 minuten moet aanzitten, aangezien Aster na enige tijd niets interessants meer te vertellen heeft en vervolgens overgaat in een aaneenschakeling van absurditeiten en agressieve genrewisselingen. Het eerste uur bevat fijn geëxperimenteer met de camera en Beau is Afraid oogt verder ook op visueel vlak erg verzorgd, maar wellicht is alle lof vanuit de vorige griezelprojecten een beetje naar het hoofd gestegen van de makers. Ik hoop dus dat Eddington uitmondt in een wat strakker en vooral korter project.

Moest ik Beau zijn, ik was ook bang! Niet erg begrijpelijke maar zeker ongelooflijk meeslepende film, die Beau's angsten in al zijn aspecten laat zien. Triestig maar ook mooi...